Levensverhalen (pagina 1694)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

kutzooi

Ik heb vergeleken met iedereeen hier niks te klagen, helemaal niks.
Ik studeer inmiddels, heb zat vrienden, vermaak me opperbest elke dag.
Maar er is ook een schaduwzijde. Ik voel me alleen, ondanks mn vriendin en vrienden, ik voel me gewoon klote. Er is geen rede, ik voel me gewoon klote.
Ik ben in een jaar zo'n 20 kilo aangekomen door het zuipen in het studentenleven. Gewicht, daar gaat het niet eens om, ik voel me er kut bij maar dat is niet de reden.
Vaak ben ik bang, bang voor alles wat er van me word verwacht. Iemand die zijn gym diploma heeft gehaald en die nu naar de universiteit is gegaan. Er word verwacht dat ik later maar die perfecte baan moet zoeken, terwijl ik zelf de discipline niet kan opbrengen om écht te gaan studeren. Ik voel me kansloos, nu al, terwijl ik fucking nog geen jaar bezig ben.
hoge verwachtingen, die ik voor mijn gevoel toch niet kan waarmaken.
Vaak voel ik me eenzaam en denk ik dat ik er beter van af ben met zelfmoord. Weg van alle problemen, weg van al het gezeur. Gewoon WEG van al het moeilijke in deze wereld...
Ik voel mezelf soms zo ontzettend eenzaam en aan mijn eigen lot overgelaten. Voor mijzelf problemen met mn gewicht sinds een jaar, problemen met de universiteit waar ik niet veel punten haal. Het klinkt onzettend aanstellerig maar zelfmoord lijkt zo makkelijk, de oplossing voor alles.
Het leven wordt gewoon minder rooskleuriger naarmate je ouder word.
Alle tegenslagen kan ik maar moeilijk verwerken.
Datum:
22-06-2006
Naam:
jspr
Leeftijd:
18
Provincie:
Groningen

wat moet ik doen ?

Mensen weten neit hoe ik me voel.
Het doet me veel verdriet.
Het lijkt soms alsof niemand me aan wilt horen, terwijl dat wel zo is.
Ik ben homo, en heb er soms ook moeite mee, maar ik kan er niks aan doen dat ik zo ben.
ik ben zo geboren, en had het ook liever anders gezien.
maar dat is jammer genoeg niet.
ik heb gewooon teveel mee gemaakt.
ik ben gepest
me tante is op 24e jarige leeftijd overleden, me opa, pa, zussen ( 2 ) en tante hebben kanker.
me jongste zus heeft op sterven gelegen.
me ma en opa hebben hart problemen.
ik weet gewoon niet wat te doen, ik haat mezelf gewoon zo erg
ik ben me vriend verloren waar ik zielsveel van hiield, en nog steeds doe, maar hij heeft me ingeruild voor un ander. dat doet me veel verdriet.
nu ben ik weer verliefd op 1 andere jongen, en hij op mij, maar hij heeft al un vriend.
ik heb gewoon teveel mee gemaakt !!
ik heb nooits geluk gekend, en zal het ook nooits kunnen begrijpen
groetjes x0x r0y
Datum:
22-06-2006
Naam:
r0y
Leeftijd:
16
Provincie:
Limburg

Zelfmoord...

Hallo,, Ik ben een meisje van 15 jaar en het gaat al ongeveer een jaar niet goed met mij,, Het begon allemaal toen een vriendin zich begon te snijden, omdat ze het allemaal niet meer zag zitten. Ik wou toen zelf ook wel eens weten hoe het was om jezelf te snijden dus heb ik dat ook gedaan.. Sindsdien kan ik er niet meer mee stoppen,, Of ik snijd mezelf of ik schuur met mijn hand langs de muur tot die helemaal rood is van het bloed.. Ik zou echt zoo graag zelfmoord willen plegen, maar ik kan het niet .. Ik heb zulke lieve vrienden en zo`n lieve vriend.. Ze helpen me er doorheen wanneer ik het even niet meer zie zitten.. Ik heb tijden dat het heel goed gaat en dan kan het echt in een keer heel slecht gaan.. Mijn ouders weten dat ik me vorig jaar gesneden hebben, maar daar geageerden ze zo raar op dat ik ze daarna nooit meer wat over mezelf heb vertelt..
Nog even aan iedereen die zelfmoord wil plegen: Zoek mensen waar je er mee over kunt praten en die je begrijpen,, Vraag of ze je helpen je er doorheen te slepen wanneer je het moeilijk hebt!!
Datum:
21-06-2006
Naam:
Anoniem..
Leeftijd:
15
Provincie:
Friesland

zelfmoord

ik ben patrick en hier komt mijn verhaal.

op mijn 12/13 jarige leeftijd was ik een sterke jongen normaal zo als elke kind karate sporten maar toen ik 14 was en mijn ouders gingen scheiden gebeurde het ik werd lastig gedroeg me anders dan normaal schelden en schoppen slaan warom weet ik niet blijkbaar uit woede dat ze gingen scheiden werd uit huis geplaats mijn opa ondertussen overleden,vrienden die me in de steek lieten familie die me haten had niks meer heb meerdere zelfmoord pogingen gedaan warom warom,ik weet het niet zag het niet meet zitten in terapie enz ik dacht gaat goed heb wat vrienden enz toen ik werd gedwongen om te stelen ik deed het ook nog wat stom van me, werd gepakt maand jeugd gevanenis toen heb ik me opgehangen ik dacht het leven heefd geen zin de wereleld is beter af zonder mij :( maar ze hebben me voor de dood weggehaald waar ik nu heel blij ben dat ik nog leef. ben echt blij ben hulp gaan zoeken en gekregen woon nu opmezelf met een pracht van een meid en een kleine meid dat al 2 jaar( GELOOF ME ZELFMOORD LOST NIKS OP DOE HET NOOIT HEB ZELF OOK OVERAL SPIJT VAN EN GAAT NU PRIMA MET ME HEB EEN VRIENDIN EN KIND WERK ALLES LAAT IK ACHTER ME RUSTEN
Datum:
21-06-2006
Naam:
patrick
Leeftijd:
20
Provincie:
Overijssel

...

Ik heb nooit een makkelijk leven gehad. Een paar weken na mijn geboorte is mijn moeder met mij en mijn broers weggelopen van mijn vader , daarna zijn ze gescheiden. Gelukkig kwam mijn vader nog dagelijks bij ons langs in ons nieuwe huis en vaak bleef hij zelfs slapen. Ik heb nooit hoogte gekregen van de relatie tussen mijn moeder en mijn vader.
Toen ik een jaar of 11 was (weet niet precies meer hoe oud) ben ik aangerand door een bekende van me. Sindsdien ben ik erg depressief. Toen ik een jaar of 14 was ben ik gaan snijden.Ik sneed mezelf met een scheermesje in mijn armen en benen , als ik me weer eens zwaar depressief voelde begon ik te snijden en dan voelde ik me tijdelijk weer even goed. Maar daarna had ik er altijd spijt van. Na een tijdje ben ik daarmee gestopt en begon ik met blowen. Door het blowen werd ik rustig en voelde ik me beter.Zo heb ik 4 jaar lang geblowd , dagelijks rookte ik minstens 2 á 3 jointjes. Door het blowen ben ik toen erg veel afgevallen en had ik absoluut geen eetlust meer. Op een gegeven moment woog ik amper 50 kilo (ik ben ruim 1.70 lang) Na 4 jaar ben ik gestopt met blowen en ben ik aangekomen , mijn eetlust is nu weer normaal en lichamelijk voel ik me beter.
Alleen geestelijk voel ik me nog steeds verrot. Mijn vader is een jaar of 5 geleden ziek geworden en begin dit jaar is hij overleden. Ik heb het hier echt heel erg moeilijk mee aangezien mijn vader altijd mijn beste vriend is geweest. De band die we hadden is echt onbeschrijfelijk , en nu heeft hij me achter gelaten met een heel leeg gevoel. Bovendien heb ik geen echte vrienden met wie ik kan praten wanneer ik het moeilijk heb. Met mijn moeder kan ik wel af en toe praten ,maar het liefst praat ik er met haar ook niet over hoe klote ik me voel omdat zij ook absoluut niet goed in haar vel zit de laatste tijd. Ik wil haar niet nog meer pijn doen , en daarom hou ik het allemaal voor me. De laatste 3 jaar voel ik mezelf heel erg slap , ziek en het liefste wil ik alleen maar op bed liggen. Ik heb echt talloze lichamelijke klachten ,maar niemand die er iets aan kan doen. Bovendien gaat het op school ook nog heel erg slecht ,misschien dat ik van school af moet.
Ik weet gewoon echt niet wat ik moet doen. Het allerliefste zou ik gewoon zelfmoord plegen en van alles af zijn..Maar ik kan het niet..Ik kan mijn moeder niet achterlaten..
Datum:
21-06-2006
Naam:
anoniem
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-brabant

Het leven

Help me...

Mijn leven begon als een astmapatiënt. Toen was ik 1-3 jaar oud. Ik begon dus eigenlijk al een leven dat ik niet wilde. Ik ben nu 14. Ik heb verschillende fasen achter de rug waar ik liever niet aan wil denken.
Ik heb zojuist ook te horen gekregen dat ik pityriaris rosea (soort van uitslag) heb dat ik voor ruim 2 maanden houd en dat komt heeeel slecht uit. Ik heb juist nú een afscheidsfeest van een klasgenoot. En raad het eens; we gaan zwemmen....
Ik kan dus niet mee gaan zwemmen of iedereen lacht me grandioos uit.

Ik ben niet lelijk ofzo, ik ben gewoon normaal. Toch heb ik te horen gekregen dat ik dus ook een beugel moet en een bril. Ik probeer dit zo veel mogelijk uit te stellen, vooral de beugel. Ik weet dat als ik de beugel krijg, dat ik dan écht zelfmoordneigingen ga krijgen. Ik weet serieus niet meer wat ik moet doen. Ik heb een normaal leven, met superaardige ouders en broertje :D

Toch voel ik me op school buitengesloten. Ik dacht dat een jongen waarmee ik bevriend mee wilde raken me ook echt aardig vond, maar nu begin ik daaraan te twijfelen. Ik weet bijna zeker dat hij me gebruikt om goede cijfers te halen.

Ik zit ook nog eens midden in de toetsweek... dat helpt niet écht zeg maar.
Ik weet ook niet wat ik moet doen met het feit dat ik toch aardig wat littekens heb... en nog zal krijgen door mijn puistjes op mijn gezicht.
Van binnen doet álles pijn, alles wat ik ook maar kan zien. Niet alleen mentaal, maar ook physiek voel ik me de laatste tijd niet meer zo goed. Ik denk dat het fijn zou zijn als ik ervan af ben... van dit leven af... weg van de roddels op school... weg van alle pijn.

Eigenlijk is school de énige plek waar ik me 'echt' goed voel. Hier doe ik aardig tegen iedereen en ben ik 'gelukkig'. Toch begint dat gevoel te verminderen. Vrienden laten mij een beetje stikken en ik heb het gevoel dat ik daar de oorzaak van ben.

Het enige wat mijn mogelijke zm-poging kan wegnemen is iemand die naar me luistert. NIET een psycholoog, maar iemand die gewoon luistert naar wat ik heb meegemaakt / ga meemaken. Iemand waarbij ik kan uithuilen, de iemand die ik nog nooit heb gehad.

Ik weet dat ik een goede toekomst ga hebben. Ik weet dat ik móét volhouden, maar gaat dat lukken? Op dit moment zou ik denken van niet.

De zomervakantie komt eraan. Weer een vakantie met alléén mijn familie... geen vrienden...geen niets...

Ik dacht eerst dat mijn vrienden mij mochten, maar toen begon men groepjes te vormen en ik wilde niet zo'n 'meeloper' worden dus ik ben er op de één of andere manier 'uitgestapt'.

Ik heb pijn, zeker sinds het feit dat ik dacht dat één van mijn vrienden een vriend was... hij vroeg me zelfs of hij een keer langs mocht komen! Die kans heb ik niet benut en dat zal de grootste fout zijn van mijn hele leven. Nu is hij met een ander groepje aan het optrekken.
Hij is gelukkig, terwijl ik 's avonds elke dag huilend in mijn bed stap, hopend op een hartstilstand of iets dergelijks.

Help me...
Datum:
21-06-2006
Naam:
jongen
Leeftijd:
14
Provincie:
Zuid-holland

zie het soms helemaal niet meer zitten

alleen ikzelf weet dat ik plannen heb.
ik loop er niet mee te koop.
teleurstellingen meegemaakt.
waar ik niet goed mee om kan gaan.
op een gegeven moment raakt de rek eruit.
ben niet van steen.
weet niet hoe lang ik het nog volhoud
Datum:
21-06-2006
Naam:
anoniem
Leeftijd:
37
Provincie:
Gelderland

pijn van binnen in

Elke dag is het weer zo ver zeiken zeiken zeiken en nog is zeiken nooit iets goeds doen, ook al als je lief voor je moeder doet vraag of ze kopje thee wilt hebben ook al doet ze niet aardig tegen je.
Altijd lief zijn klaarstaan
proberen je best te doen maar je moeder ziet het niet ook al zeg je het zo vaak ja mam ik weet het, MAM wil je er asjeblieft over ophouden ja mam ja moeder elke dag weer
je hebt iets goeds gedaan wat moeder van je verwacht maar ze haalt altijd het negatiefe er uit je hebt brood gehaald o je bent te laat je hebt het zeker niet gehaald , ik ga naar boven mam, blij toe ga maar snel
elke dag eet het weer iets weg vn je en wat je overhoud is verdriet wat kan ik goed doen waarom doet ze niet normaal tegen me zoals andere moeder lief aardig
complimentje ho maar negatiefe altijd eerst jullie denken wel o tis misschien niet zo erg wat haar moeder doet nou t vreet je echt vn binnen op ik vindt het geestelijke mishandeling wat mijn moeder doet ik heb het ook uitgelegt aan de kinderbeschreming maar ze begrijpen me niet ze denken het is niet zo erg ze zeiden dat ze er naar gingen kijken ik heb er niks meer overgehoort ook praat ik hier met vrienden over maar het probleem is
ALs mij vrienden bij mij thuis zijn altijd lief en aardig of ze de liefste moeder vn de wereld is als mijn vrienden weg zijn dan laat ze weer de ware echte kant zien
ze heeft 1 x een vriendin vn mij gezien heel lief meisje gelijk had ze vooroordeel nee daar mag jij niet meer mee omgaan !

dankje dat je naar me geluisterd heb
kus
Datum:
21-06-2006
Naam:
je weet
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-holland

zelfmoord

heej ik ben een meisje van 14 jaar,
ik heb heel heel vaak aan zelfmoord gedacht.. en ong. 2/3x een poging gedaan ik doe nu nog steeds aan zelfbeschagiging .. 2 van mijn vrindinnen op sgool doen het ook.. maar als ik hun verhalen hoor lijken die van mij zo klein.:S terwijl ik me er egt kut bij voel want je denkt tog niet zomaar aan zelfmoord!? tog kan ik er niet mee stoppen.. ik heb veel gepraat met mensen op sgool enzo.. nu moet ik naar een therapeut en ik ben egt bang! bang dat ze me uit gaat lachen omdat mijn problemen zo dom zijn dat ik me ervoor schaam:S ik heb vaak echt dood! willen zijn gewoo om van die kleine dinge.. die dingetjes doen me dan cht veel.. dit schrijven lucht wel even op .. ik zie wel wat ervan komt:S

xxx
Datum:
21-06-2006
Naam:
meisje.S.
Leeftijd:
14
Provincie:
Utrecht

ik voel me thuis niet happy ik moet alles doen en steeds wordt er gezegt dat ik beter moet doen. ik snij in me zelf trek de haren uit mijn hoofd snij soms in me gezicht ik heb het gevoel dat mijn ouders niet meer van mij houden mijn vader is al niet mijn echte vader en trekt vaak mijn broertje voor volgens hem doe ik alles verkeerd. ik weet wel hoe het is iemand te verliezen door zelfmoord haljaar geleden is dat namelijk gebeurd met de baas en mijn moeders beste vriendin haar vriend ook mijn moeders beste vriend maar door dat ik zo elke dag leef ik zie maar mijn begrafenis voor mij en denk dan dat ik echt tot rust zou komen
Datum:
20-06-2006
Naam:
yas
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.