Ik kon niet slapen. Nooit. Van kleins af aan bleef ik urenlang liggen zonder in slaap te vallen.
Wanneer ik eindelijk in slaap viel, had ik nachtmerries en werd ik steeds weer wakker.
Sommige dagen was ik zó moe van de slapeloze nachten dat ik me gewoon ziek meldde.
Het leven ging door. Ik ging naar de brugklas.
Ik had veel vriendinnen maar ze leken niet van mij te houden, hoe ik mijn best ook deed.
Ik bewaarde alle geheimen en gaf ze zoveel mogelijk adviezen. Tevergeefs. Er werd over mij geroddeld en vriendinnen waren jaloers wanneer ik goed presteerde.
Sommigen negeerden mij. Anderen maakten mij belachelijk en iemand anders verspreidde weer gelogen roddels over mij.
Ik had geen vriendinnen meer. Na alles wat ik voor ze had gedaan lieten ze mij in de steek.
Jongens leken betrouwbaarder en minder gemeen te zijn dus op het gegeven moment had ik alleen jongensvrienden.
En ja hoor, ineens sloeg de vonk over en was ik helemaal verliefd op één van mijn vrienden. En raad eens? Hij was niet op mij.
Natuurlijk zou dat kunnen, maar ik vond het pas écht erg dat hij op een van mijn ex-vriendinnen was. En zij met zijn gevoelens speelde door te doen alsof ze op andere jongens was. Mijn hart brak toen ik zag hoe die van hem brak.
Ik gaf hem mijn hart nadat die van hem kapot was, maar in plaats van van mij te houden hield hij nog steeds van dat stomme meisje.
Via mijn familie had ik een ongelooflijke last op mijn schouders.
Ze maakten vele fouten en niemand zei er wat van. Maar wanneer ik één klein foutje maakte, onbewust, dan wezen alle vingers mij aan en kreeg ik flinke preken die nergens goed voor waren.
Waarom was ik overal de pineut van?
Ik vond het vreselijk allemaal. De druk was ongelooflijk en levensgevaarlijk.
Steeds kwam er een stem in mijn hoofd, een vreselijke stem, die zei dat ik lelijk en dom was. Ik was het niet waard om te leven. Ik was een miskraam en verdiende het niet om op deze aardbol rondte lopen.
Ik deed mezelf pijn en at zo weinig mogelijk. Mijn nachtrust bestond uit een klein uurtje nachtmerries en de rest van de dag probeerde ik mijn cijfers omhoog te halen.
Ik was zo een slim kind, ik was hoogbegaafd met een IQ van 133. Ik had gymnasium advies, die ik eigenwijs niet opvolgde en naar het havo/vwo ging.
Ik voelde me verschrikkelijk en die mening over mezelf werd vaak genoeg bevestigd.
Toen wist ik het zeker; ik wilde dood.
Ontelbare keren heb ik geprobeerd mijzelf van het leven te beroven. Maar tevergeefs, ik ben zó een enorme kneus dat het mij niet eens lukt zelfmoord te plegen...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.