Ik heb inmiddels alles wat ik. Vroeger was ik een meisje wat ouders had die niet wisten wat ze deden. Mijn vader was er niet na mijn geboorte. Mijn moeder was drie maanden ziek en heeft het ter nauwer nood overleefd met een oerdosis antibiotica. Tot de dag van vandaag is ze ziek. Waar was mijn vader? In de kroeg. Pap, waar ben je? kon ik midden in de nacht weer heen om hem uit de kroeg te slepen tussen de dronken lui. Ik had altijd ruzie met mijn moeder toen mijn ouders waren gescheiden (na 10 jaar ruzie) Ik werd vanaf mijn 13e meerdere malen op straat gezet, geen geld, geen eten, een vriend die je slaat en niemand die naar je omkijkt. Gepest vanaf mijn 5e op school, geslagen, bedreigd. Alleen omdat ik geen geld had en later omdat ik anorexia had. Op mijn 10e zat ik in een crisiscentrum met mijn moeder. Hele slechte situatie. Ik ging op mijn 16e het criminele pad op. Eten stelen.. Later wou ik dat niet meer en verkocht ik mijn lichaam om steeds een paar keer per maand 200 per keer te verdienen, om dingen voor mn opleiding te kunnen betalen.
Even terug;
Vanaf mijn 15e woonde ik bij mijn vader omdat ik het niet meer trok met dag en nacht gevechten met mijn moeder. Hij zat ook weer ieder weekend in de kroeg, bloedneus, blauwe ogen.. Ik heb gevochten voor hem tot ik 15 en een half was. Ik wou hem laten gaan. Ik kreeg anorexia en hij stopte eindelijk met drinken. Er was meer geld voor eten. Toen ik 17 was wou hij er helemaal niet meer voor mij zijn en stond ik regelmatig op straat. Ik had kraakpanden. Ik had geen vrienden om bij te zijn. Op mijn 18e ontmoette ik per ongeluk iemand die het goed met mij voor had. Ik heb nu een thuis, en dat thuis doet mij meer pijn dan de pijn die ik ooit gehad heb. Waarom? omdat ik nu het gevoel heb dat ik wat kan verliezen en dat wil ik niet. Ik probeer het snijden te stoppen, maar alles vervloeid in zelfmoord gedachten. Ik heb dingen geprobeerd maar daarmee alleen maar die anderen pijn gedaan. Iedere keer dat ik nu terug kom en ik zeg: 'Hey ik ben thuis' Springen de tranen nog in mijn ogen. Ik kan het eigenlijk niet en ik zal het nooit kunnen accepteren.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.