Ik huil elke nacht, waarom?, sinds 4 juli 2005 is mijn wereld helemaal overhoop gegooit, mijn schuld, mijn pijn, niemand die erom geeft, het klinkt voor sommige mensen misschien niet boeiend of interesant maar op die datum was mijn kat overleden, hij was overreden.
k wist niet wat ik zag toen ik hem op mijn broers bed zag liggen, zo stil en koud. Hij was mijn baby, mijn ALLES, hij betekende alles voor me, hij was de enige wie ik had, waar ik troost had waar ik om kon lachen.
Maar nu zonder hem zie ik alles anders, alles is donker. Vroeger was ik bijna elke dag melig altijd lachen misschien geen zelfvertrouwen, maar er was mee te leven.
Ik had stip nog ( mijn kat).
Een diepe pijn heb ik eraan over gehouden, en vriendjes.. als ik er alleen al aan moet denken om van iemand te houden of weer sex met iemand de hebben, het is me allemaal te intiem geworden en ik voel me zo SCHULDIG, ik was die avond gewoon weg gegaan terwijl hij zo raar deed, hij kroop in hoekjes en mauwde heel de tijd, ik was verantwoordelijk voor hem, ik had voor hem moeten zorgen en bij hem moeten blijven, later bleek dus te zijn dat hij een plekje zocht om te sterven.
Zonder afscheid, zonder een kus. Het enige wat ik kon doen was huilen en gillen, ik heb een week niets gegeten of gedronken, ik kon nog maar aan een ding denknen, stip.
Elke dag denk ik aan hem echt elke dag. Hij blijft voor altijd in mn hart, maar met het schuld gevoel.
Dit was de druppel van het 'leefbare'leven.
Het begon allemaal al op mijn 5e, altijd ruzie thuis en ik deed nooit iets goed, mijn moeder was boven en ik stond in de keuken, mijn moeder schreeuwde naar me en gooie al mijn spullen naar beneden, terwijl ik in de keuken als 5 jarig meisje stond te huilen dacht ik .. hey ik kan er ook een eind aan maken, dus dat is wat ik wilde. Niemand die boos op me was op me of schuldgevoelends aanpraate. Soms sloeg ze me, ze liet me dan voelen of ze van me walgte, ik dacht altijd dat ik geadopteerd was, omdat het nooit helemaal pluis zaten tussen mij en m'n ouders, gelukkig was dat niet zo anders was ik allang weggelopen.
en nooit meer terug gekomen.
Gelukkig ging het met de jaren een beetje beter tussen mijn ouders en mij. Maar ik heb nog een broer, ik ben nu 16 en we hebben nog steeds ruzie om de kleinste dingetjes. Ik dacht altijd dat hij jaloers op me was, ik wist het anders ook niet, maar ik begon hem een grote bek terug te geven en zo begon het, ik mocht altijd alles eerder of meer, omdat ik jonger was. kan ik ook niets aan doen.
Het spijt me ****** dat ik geen goed zusje voor je bent geweest, ik heb mijn best gedaan.
Het zit me zo dwars, alles, vroeger veel gepest, ze mochten me niet om wie ik was en ik verachtschuw mezelf, om wie ik ben, niemand die echt van me houd, niemand die voor eeuwig bij me wil blijven, niemand die me begrijpt als ik boos word en ik opeens niets meer wil zeggen.
Ook heb ik altijd al koude vingers gehad omdat ik een hartruis heb, niets aan te doen verder ook niet ernstig, maar ik heb er wel eens last van. Niemand die graag mijn vingers aanraakt.
Zelfmoord, dat is waar ik de laatste tijd veel aan denk, soms zelfs naar verlang, maar aan de andere kant denk ik ook wat is het nut? Wie zou me missen? Wie komt en op mijn begravenis?
Wat ik altijd dacht was dat er niemand zou komen, ik heb nu wel vrienden, maar ik durf niemand meer te vertrouwen, of echt van iemand te houden, te BANG om weer een GEBROKEN hart te krijgen.
Ik voel me soms zo eenzaam, als je echt down bent en er staat iemand voor je klaar, dan heb je echt vrienden, **** ze is mijn echte vriendin ik ken haar al heel mijn leven en we zijn maatjes voor het leven, alleen heeft zij vorig jaar haar moeder verloren, aan kanker.
Ik zie aan haar dat ze het ook heeft er is toch bijna niets ergers dan je moeder verliezen in iedergeval iemand van wie je veel houd. een gebroken hart, daar krijg je zulke gedachtes van en eenzaamheid.
Als ik weet wat er na de dood komt en er is iets beters dan dit, ik zie diegene weer die ik lief heb, ga ik liever daar heen.
Je hebt tenslotte maar een leven.
xx L.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.