Ik lees nu hier al die verhalen, en dan denk ik echt van; eigenlijk heb ik niks te klagen, maar als ik dan een paar minuten verder weer iets mee maak qua ruzie of jaloersheid dan denk ik echt; hoe zou het geweest zijn als ik er nooit was geweest.
Op de basisschool had ik niet echte vrienden, maar ik was er ook niet echt mee bezig. Ik deed veel dingen zelf en vermaakte me zelf wel dus ik had het niet nodig. Toen ik wat ouder werd (rond groep 6,7) kreeg ik een beste vriendin. Nu ik er aan terug denk, vind ik het wel gek hoe we vriendinnen zijn geworden. Er was een meisje in de klas en die had een vriendschapskettinkje en ik vond dat wel ja... ik had dat niet gehad want ik had niet eens een vriendin. Maar toen gingen we een paar dagen later op school van plaatsen wisselen dus toen kwam ik naast een meisje te zitten en toen dacht ik; misschien kan ik wel met haar een kettinkje kopen. Zo zijn we dus heel goede vriendinnen geworden. In groep acht moest ze bij haar vader gaan wonen, maar ik wilde wel gewoon contact houden enz. Ik heb 1 mailtje van haar gehad want ze had eerst geen internet, maar ze wist mijn mailadres wel, maar ik antwoordde een stuk of 3x maar ze antwoordde niet. En ze heeft 1x gebeld, toen hebben we wel een heel stuk bij gepraat maar ze was tocht niet hoe ze altijd was... In de 1e proefwerkweek van de 1e klas hoorde ik van een vriendin dat ze weer bij haar moeder woonden, maar dat heeft ze mij dus nooit gezegd. Mijn vader kwam haar nog een x tegen en toen zei ze dat ze het weekend contact zou nemen maar dat heeft ze nooit meer gedaan. Ik kom haar vaak tegen bij mij op school en dan doet ze heel aardig tegen een vriendin waar ik bijna alles nu mee doe. Die heeft ook alles mee gemaakt in groep 8 enz, maar ze was niet haar béste vriendin.
In de 1e kreeg ik opeens heel veel vrienden, dat schooljaar vergeet ik ook echt nooit want het was echt helemaal top! Toen ik naar de 2e ging moest ik naar een andere school, want ik ging een stap hoger. Daar zit ik nu. In de zomervakantie ging mijn nieuwe beste vriendin verhuizen. In het begin van het jaar zou ik met een vriendin uit gaan en ze zou blijven logeren omdat wij dat ook bij haar hadden gedaan. Maar omdat ze dus verhuist was wilde ze meteen met andere afspreken. Ze gebruikte me dus eigenlijk alleen maar om met die andere af te spreken. We hadden dus ruzie maar spraken elkaar niet echt meer dus veel was er niet aan te merken. 2 Maanden later kreeg ze ruzie met 2 andere vriendinnen van haar en van mij. Tóén wilde ze het opeens goed maken. Ik had er wel een zwak voor maar toen ik hoorde dat ze ruzie had met die andere vriendinnen had ik haar door en ik heb er dus niet op geantwoord. Ze mailde me nog 1x en was nog op MSN bij iemand ander maar verder heb ik niks meer van haar gehoord. Toch ben ik daar wel een beetje blij om omdat ik het niet meer goed wil maken, maar ik vind het wel heel erg dat het is gebeurd.
Ik vind het heel erg moeilijk om mensen te vertrouwen en alles wat ze zeggen vat ik verkeerd op. Vrienden die het hebben gevolgd dus die ik ken van voorig jaar (1e klas) die snappen me wel en helpen wel, maar dat zijn er niet zo veel...
Met mijn ouders doe ik niet zo veel. Luisteren is niet hun beste kant dus daarom weten zij ook nauwelijks wat er allemaal gebeurd, dus daarom heb ik m'n vrienden soms wel hard nodig. Doordat ik vroeger nooit vrienden had vertel ik ook niet veel wat er gebeurd, maar omdat ik in de 1e klas zoveel vrienden had ben ik wel weer gewend aan vrienden en wil ik wel vertellen wat er gebeurd is, maar alleen wat ze ook zelf meemaken. Daar bedoel ik mee als ik een ruzie heb met iemand die ze niet kennen, hoef ik het niet te vertellen, maar als ik dus wel ruzie heb met iemand die ze kennen wil ik dat graag vertellen maar soms heb ik de kans er niet toe en zijn ze alleen maar bezig met hun zelf of met jongens of zo. Met jongens heb ik niet zo veel. Doordat ik vaak voor de gek ben gehouden door jongens dat ze deden alsof ze me leuk vonden, ben ik vaak bang dat alle jongens zo zijn... Als ik dan verder denk naar later ben ik daar erg bang voor. Ik weet niet precies waarvoor, maar ik weet wel dat ik érgens bang voor ben...
Mijn verhaal is niks vergeleken met andere mensen, maar over een paar minuten heb ik echt zin om te gaan slapen en nooit meer wakker te worden, of weg te lopen en nooit meer terug te komen. Ik droom daar ook vaak over, maar als ik dan wakker word dan denk ik; agjoh misschien gaat het vandaag wel weer helemaal top, maar dan gebeurd er weer iets, en dan wil ik dat die droom werkelijkheid werd…
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.