Levensverhalen (pagina 1550)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Wat een pleuris leven

Hallo, ik ben een onzekere jongeman van 19 jaar en ik zie het al een geruime tijd niet meer zitten daarom zit ik er ook over na te denken om gewoon een eind aan mijn leven te maken en het te laten voor wat het is. Ik denk dat ik me zo voel door verschillende oorzaken, de belangrijkste is denk ik school, De hele klas heeft zich tegen mij opgezet en de leraren zien me ook als een grote mislukkeling en dit komt dan allemaal door wat ik dacht dat me vrienden waren maar binnen een dag waren ze ineens mijn grootste vijanden, deden ze er alles aan om me zo mogelijk nog kleiner te voelen. Dan is er ook nog mijn vriendin, zoiezo ben ik al aardig depressief sinds ik met haar ga maar dat is nog erger geworden toen ze bij mij, me ma, stiefvader en broertje kwam wonen. Het hele gezin loopt over me heen en ik moet de hele tijd alles voor ze doen terwijl me broertje dat ook kan doen want zoveel mankeert hem niet. Door al deze gebeurtenissen ben ik gestopt met school en werk ik nu fulltime als postbode en zelfs daar gaat het fout, de baas en medewerkers haten me, ik word elke dag wel een keer gebeten door een hond en ik maak nog wel eens kleine foutjes met de brieven die genadeloos worden afgestraft. Het is gewoon een pleuris leven en ik denk dat niemand er iets van zou merken als ik verdween.
Datum:
27-12-2006
Naam:
Marco
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-holland

verlangen naar...

Die duizend mes steken,
Samen gevoegd in miljoenen woorden.
Mensen luisteren niet naar wat ik te vertellen hebt,
Ze lachten om het gehuil van mij dat ze hoorden.

De schaterende lach,
Dat mijn gevoelens onderdrukte.
Er niet aan denken wilde ik,
Mooi zou het zijn als dat gelukte.

Denken aan die zelfmoord,
Is een pijn die je mee draagt.
Een die ik later niet vergeten ben,
Niet in het duister vervaagt.

Het bloed dat stroomd,
Wanneer ik denk aan jou.
Doe ik dit voor mij alleen,
Of omdat ik nog steeds van je hou.
Datum:
27-12-2006
Naam:
Stefanie
Leeftijd:
15
Provincie:
Friesland

Mijn problemen.

Ik ben voor mijn leeftijd ten eerste veel te dik. Ze schelden mij daar ok wel eens mee uit. maar mijn ouders vinden dit niet. Ze zeggen dan dat ik mooi ben en dat veel meisjes dat dan niet zijn. Maar er zijn nog meer problemen. Zoals ik verlies veel vrienden, mijn zus is onuitstaanbaar,ik rook vaak en ook drugs en drink veel,ik ben in het school stilletjes aan aan het afzwakken,..
Maar mijn grote probleem is dat ik té dik ben. ik wil mager zijn zoals veel meisjes. Het is niet dat ik geen lief kan krijgen, want ik heb momenteel ook een vast lief, maar ik heb veel te weinig zelfvertrouwen doordat ik té dik ben en daaraan wil ik werken, maar ik weet niet hoe?
Soms word dit me allemaal te veel en snijd ik mijzelf of denk ik aan zelfmoordpoging
Maar eigelijk wil ik mezelf niet graag pijn doen, want dan ben ik bang dat die poging mislukt en dat ik dan letsels ofzo ga overhebben..

KUnne jullie mij soms raadgeven?
Datum:
27-12-2006
Naam:
Griet
Leeftijd:
14
Provincie:
Overijssel

me ouders en k

heej menze!
nou dit is mijn verhaal:
ik doe egt alles om geld bij elkaar te krijgen voor me mobiel.. maar k bel ook heel veel nu met de huistelfoon omdat ik geen mobiel heb nu heeft me ma gezegt dat ika lles meot betalen en dat is zekers wel 1000 euro of meer..:( en me ma geeft me vriend de schuld.. en dat wil k niet want ik hou van hem..! alleen hij woont in amersfoort en ik in huizen.. k voel me steeds alleen want me beste vriendin heeft een hersenschudding en mag niks meer van haar ouders en me andere goeie vriendinnen wonen in andere dorpjes rond amersfoort.. in huizen wonen niet zo veel menze van mijn soort dus.. k kan niks doen hier.. k verveel me dood ben te jong voor een baan en ben behoorlijk in geld nooit word elke dag verot gescholde door me zus en me moeder..! me broer die is mega egowist.. en dreigt altijd met klappen.. me pa is altijd aan het werk en van de rest zegt hij niks.. me andere zus is altijd met haar vriend duss die kan k niet mee praten.. k weet niet maar ik praat met me ex het meeste en vertel hem alles.. lijkt alsof hij me tijdelijke beste vriendin is egt super raar maar mijn beste vriendin is niet te vervangen ze luisterd heel goed lacht me nooit uit en is er voor me..! maar mijn ex die lacht me telkends uit en voel me er niet egt goed bij ik loop de hele dag al te janke.. en morge komt me vriend.. k denk ook veel aan zelfmoortplegen maar weet niet waar je het minste pijn aan hebt heb je pijn als je niks meer eet? want dan doe k dat! na dit is een best lang verhaal dus ik ga mssll! xxxx Sarah houvanjullie!(L)
Datum:
27-12-2006
Naam:
Sarah
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

als je niet meer wilt

ik wil niet meer leven maar dood gaan is ook moeilijk...dus wat nu??

ik weet het niet meer
Datum:
27-12-2006
Naam:
twirll
Leeftijd:
46
Provincie:
Zuid-holland

Verlaten

Het is nu 2e kerstdag. Ik heb de meeste tijd alleen gezeten met de kerst. Ik geloof in God en heb gebeden of Hij me lieve mensen wilde sturen, die me zouden steunen in mijn eenzaamheid. Gewoon even een telefoontje of mailtje, zodat je weet dat er aan je gedacht wordt. Maar hier ben ik zo enorm in teleurgesteld. Ik heb een naar leven achter de rug. als klein kind ben ik seksueel misbruikt en ook in mijn verdere leven heb ik met deze vorm van misbruik te maken gehad. Al mijn hele leven voel ik me alleen en verlaten. Ik heb dit heel lange tijd kunnen verbergen achter een masker van stoerheid en hard werken. Maar de laatste jaren lukt dit niet meer en komt alle pijn stukje bij beetje naar boven. Ik heb een gedurende 23 jaar een vaste relatie gehad waaruit 2 kinderen zijn geboren. Maar het ging niet meer en 6 jaar geleden heb ik deze relatie verbroken. Gevolg is nu dat ik voor de helft van de tijd mijn kinderen kwijt ben omdat ze dan bij hun vader zijn. En dat blijft pijn doen, ze elke keer weer loslaten en dus ook met de helft van de feestdagen alleen zijn. Het leven is zwaar en moeilijk. Is meer een vorm van overleven. Ik heb al 3 maal een suicidepoging gedaan met pillen. Wanneer ik zeker dood wil, dan zou ik voor de trein of van een flat moeten springen en dat durf ik niet. Ik heb een keer `s avonds tussen de spoorrails gestaan en liet de treinen vlak langs me heen gaan, maar durfde niet voor die 3 lichten te springen. Dat is nog het meest frustrerende. Wanneer er een zachte, makkelijke manier zou zijn om zelfmoord te plegen, bijv. een bepaalde combinatie van medicijnen, dan zou ik het, zoals ik me nu voel en ik had die pillen, meteen doen. Ik ben het leven zo ongelofelijk zat. Ik wil gewoon niet meer.

ria.
Datum:
26-12-2006
Naam:
ria
Leeftijd:
50
Provincie:
Noord-holland

Niks meer

Niks gaat goed, jongens wijzen me telkens af, ik vertrouw niemand meer, Iedereen negeert me.wat heeft het nog voor een zin om te leven? ik denk dat ik op mijn verjaardag zelfmoord ga plegen
Datum:
26-12-2006
Naam:
Meisje dat het niet meer ziet zitten
Leeftijd:
12
Provincie:
Limburg

is dit alles wat er is?...

Mijn verhaal, heb ik een verhaal? nou eingelijk niet... Heb ik een echte reden om zelfmoord te plegen?... Heb ik eigenlijk iets? jah, ik heb een lieve familie, fijne vrienden, een te gekke leefomgeving... en toch is het leven met mezelf ondragelijk? Ik heb een mooie kamer, kan goed meekomen op school en kan dankzij een goede baan bijna alles kopen... MAar als je alles al hebt.. leef je dan nog voor iets anders dan voor jezelf? En Leef je dan überhaupt nog? Ik voel me ongelukkig met mezelf, ik kan geen bevrediging vinden in andere mensen of spullen die ik koop omdat ik er hard voor gewerkt heb. Ik voel mezelf leeg en glij dan ook steeds verder af. Ik kan neit van de gedachten aan zelfmoord afkomen, ze lijken me fijn en ze geven me iets om naar uit te kijken... Het is alsof er iets is waar ik bijna naar uitkijk... Iets wat een doel vormt..
Datum:
26-12-2006
Naam:
Timmie
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

ik wil naar huis!

Al sinds ik heel klein was, wist ik dat deze aarde niet mijn thuis was, ik voelde me niet goed in ons gezin, er was lichamelijk en geestelijk geweld door mijn vader, ontkenning door mijn moeder en te weinig aandacht en zeker geen lichamelijke genegenheid van mijn ouders. Al met al ben ik toch mijn lagere schooltijd en middelbare schooltijd goed doorgekomen, had altijd hoge cijfers en kon goed leren. Op mijn 22e leerde ik mijn ex-man kennen met wie ik 14 jaar samen ben geweest en de laatste 6 jaar ben ik gescheiden, heb een lieve dochter van 9 en mijn ouders zijn beiden overleden. Het leven is altijd al eenzaam voor me geweest en de afgelopen jaren heb ik meerdere serieuze zelfmoordpogingen gedaan waarvan de laatste in oktober was, ik heb mezelf toen bijna helemaal dood laten bloeden maar werd op het nippertje gevonden. Op dat moment vond ik het niet zo erg dat ik gevonden was maar nu denk ik weer... was ik maar doog gegaan. Ik mag het mijn dochter niet aandoen maar ik hoor hier gewoon niet, deze wereld is te hard voor me en ik voel me onbegrepen. Omdat ik nu ook nog een dag voor de kerstvakantie te horen kreeg dat mijn arbeidscontract niet verlengd wordt en ik weer terugval in de ww en dus ook veel minder geld krijg, denk ik dat ik binnenkort weer een poging ga doen en dan spring ik van een hoge flat af hier in de buurt, dan weet ik tenminste dat het nu eens wél gaat lukken.

gr.
zomaar een vrouw
Datum:
26-12-2006
Naam:
Lady
Leeftijd:
42
Provincie:
Gelderland

Niks heeft meer zin!

Het gebeurd steeds vaker.. dat ik het niet meer zie zitten. Al die ruzie's thuis, op school. Met ouders, met vrienden, met familie.
Op een dag gebeurd het echt en laat ik alles achter.
Een mes of schaar kan meer dan dat jij denkt.
Het heeft geen zin voor mij. Alles zit tegen. Thus de ruzie's ouders die me slaan, vrienden die ik kwijt raak door de domme dingen die ik zeg of doe.
I just wanna sleep and never wake up!
Ik weet het niet meer.. wat ik moet doen of zeggen. De littekens worden als maar groter en dieper!
Mijn ouders hebben geen idee hoe mijn leven eruit ziet. Zij denken dat er niks aan de hand is en zeggen dat alles mijn fout is.
Maar telkens als ik dat mesje op mijn pols zet en het bloed zie denk ik terug aan de leuke tijden die ik dan weer wel heb gehad met vrienden. Ik wil zo graag van deze wereld verdwijnen maar ik kan het mijn vrienden niet aandoen!
Please can someone help me?
Datum:
26-12-2006
Naam:
Claire
Leeftijd:
15
Provincie:
Gelderland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.