Levensverhalen (pagina 1507)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

ik besta niet

Het leven zuigt, soms denk ik : ik wil dood! als ik vrienden heb , zijn ze zo weer bij je weg, vroeger ben ik vaak gepest , heel me leven lang... me moeder is verkracht en heeft het er heel erg moeilijk mee.
me hele familie ziet ons niet staan, ze hebben schijt aan ons, alleen omdat we niet veel geld hebben...

diep van binnen wil ik dood, waarom leef ik nog? de enige die om me geven zijn m'n ouders en mijn lieve zusje...
en om die reden durf ik het niet aan...

het leven zuigt, ik ben een nietsnut...
ik doe nooit wat, en toch heb ik ruzie aan me kop...
het is niet leuk meer, waar je echt om geeft vertrekken zo weer bij je, en willen niks meer met je te maken hebben...
Datum:
10-02-2007
Naam:
prive
Leeftijd:
19
Provincie:
Zuid-holland

Nutteloos

Ik heb geen traumatische jeugdervaringen (voor zover ik weet). Ik werk, heb een appartement gekocht vorig jaar en heb een goede band met mijn familie. Ook heb ik 2 hele goede vrienden, waarom ik hier terecht kom?

Ik vraag mij af wat voor nut het heeft om zo mijn dagen te slijten. Ik doe het hoognodige, afspraken, onderhoud van mijn lichaam en werken.

Maar op mijn vrije dagen zit ik thuis, gekluisterd aan de tv of computer zonder enige zin of plezier.

Ik mis iemand om voor te leven, als ik iemand ontmoet ben ik zo blij dat ik haar verstik.... Het leven werkt niet meer bij mij als ik vasthou aan de gedachte dat ik mijn wederhelft mis. Ik ben al zo lang alleen met mezelf, ik ben het zat en het zal wel zo blijven omdat ik geen genoegen neem met minder. En dus als ik alleen blijf en nog tot mijn dood zo leef, leeg en verveeld wanneer ik vrij ben dan zou ik het niet erg vinden als er een eind aan kwam.

Ik prakizeer niet zozeer om de hand aan mezelf te slaan maar ik heb gewoon geen zin meer om te leven. My love for life is gone.... Ik ben zo verdomd eenzaam thuis na het werk. Het leven bestaat uit werken en eenzaam voelen... al veel te lang! Ik wil slapen alleen maar slapen niet opstaan... heel lang slapen... En toch doe ik steeds weer wat er van me verwacht wordt als een robot, ik leef zonder gevoel wat is mijn leven nog waard voor mezelf.....
Datum:
10-02-2007
Naam:
Eenzaam
Leeftijd:
36
Provincie:
Zuid-holland

alles lijkt zo normaal wat ik doe

ik ben 51 jaar en heb over 3 jaar lijmfenkanker gehad. toen de kanker werd vastgesteld vonden mijn kinderen en mijn m vra

an dat ik dat maar moest aankunnen ik ben daardoorgeraakt maar zie ik weinig nut in het leven. ik heb op 2 januari een zelfmoordpoging ondernomen maar mislukt.ik heb vroeger heel veel meegemaakt met mijn man en ook meet mijn kinderen en soms wens ik dat ik ga slapen en niet meer wakker word ik
Datum:
10-02-2007
Naam:
st
Leeftijd:
51
Provincie:
Noord-brabant

Ik vertrouw niemand meer

Ik wil niet meer vind het leven niks meer aan.ik mag toch nooit gelukkig zijn.
het begon al op me 6e
werd ik misbruikt door een familie lid.
Op de hogerschool werd ik gepest.
Mijn eerste vriend ging weg en liet niks meer van zich horen.naar een hele lange tijd kreeg ik een blinddate en toen die voor de deur stond zij hij zonder pardon ik zie er van af.me 2 de vriend maakte het naar 4 en halve maand uit via een mailtje en me 3 vriend heeft me waarschijnelijk gewoon gebruikt 2 en halve maand om ze ex vriendin trug te krijgen.
van deze 3e vriend was ik ook nog eens ondanks de voorbehoedsmiddelen zwanger geworden maar dat eindigde in een miskraam naar 11 weken
En daarom wil ik niet meer leven.


Datum:
09-02-2007
Naam:
Isa
Leeftijd:
32
Provincie:
Noord-brabant

Next Step?

Ik heb in me arm gesneden omdat het me teveel werd.. ik wist niet wat ik deed . maar ik kon niet stoppen .. ik moest het wel .. ik was bang ... IK WERD GEK!! dacht ik bij mezelf. &. toen dacht ik aan de mensen die om me geven , wat ik ze hiermee doe.. Pijn. Waarom doe ik dat ... ik dacht even dat ik niet meer kon stoppen .. maar gelukkig ging de deur van me zus der kamer open en toen gooide ik de schaar weg. Eigenlijk heeft ze me gered. Ik weet niet wat ik nog meer van plan zou zijn geweest , maar het zou niet goed zijn .. Het gaat nu we weer goed. gelukkig
-xxx- Anoniempje
Datum:
09-02-2007
Naam:
liever anoniem*
Leeftijd:
12
Provincie:
Zuid-holland

Zelfmoord?

Hoi allemaal,

De laatste paar jaren heb ik het heel erg moeilijk gehad. Er zijn heel veel dingen gebeurd in mijn leven, waar ik spijt van heb, en ook dingen waar ik me voor schaam..
Om een lang verhaal kort te maken: in 2003, toen ik in groep 8 zat, werd ik verkracht, door de vader van mijn toemalige beste vriendin. Daarna heb ik hem een tijdje niet gezien. Op 1 april, 2004, is mijn oma overleden. Ze kwamen er 1 maand daarvoor achter dat ze kanker had.. Op 3 februari 2005 is mijn opa overleden. Hij was al heel lang ziek, zwak en oud.. In hetzelfde jaar, in augustus(de twaalfde) werd ik weer verkracht, door dezelfde man. tussen 2003 en 2005 in, ben ik nog verhuisd, maar hij heeft me kunnen vinden.. Ik ben zwanger geweest van hem en heb abortus gepleegd, wat mij heel zwaar viel. Lichamelijk en geestelijk.
Op 11 april 2006 is mijn moeder overleden. Mijn ouders waren gescheiden in 2004, en mijn moeder had een nieuwe vriend, tevens de moordenaar, om het zo maar te zeggen.. Ik heb mijn moeder gevonden, toen ik van school thuis kwam.. In augustus, 2006, werd ik voor de 3e keer verkracht. Dit keer niet zwanger geraakt, maar wel een enorme trauma aan overgehouden.
Nu ben ik volgens de psychologe depressief, ik heb een angststoornis ontwikkeld, en ze zijn bang dat ik mezelf wat aandoe. Wat misschien wel terecht is.
Sinds de 2e verkrachting kras ik in mijn polsen (nu zit ik al bij mijn schouders en ik zit letterlijk helemaal onder). Ik woon nu bij mijn vader, en mjn broertje, en het gaat helemaal niet goed. Mijn vader en mijn broertje (14) hebben steeds maar heftige ruzies, waar geweld in voorkomt. Ik ben gewoon bang voor ze, allebei.. Afgelopen woensdag had ik me opgesloten in mijn kamer. Ik ben er de hele dag niet uit geweest. Ik vond pillen: paracetamol met codeïne, dat mag ik dus eigenlijk niet hebben. Ik had het gejat, uit het medicijnenkastje van mijn moeder. Ik was alleen aan t balen dat ik geen water bij me had, want zonder water zou ik het niet allemaal binnen kunnen krijgen!
Ik wil niet meer, ik kan dit niet meer. Doen alsof thuis en met mij alles goed gaat terwijl het niet zo is. De hele dag lachen, terwijl ik het liefste zou willen huilen.
Er is niemand, (wel eentje, een docente op school) die ik kan en durf te vertrouwen. Ik durf niemand meer toe te laten in mijn leven, omdat ik bang ben ze kwijt te raken.
Ik ben bang.. Voor alles en iedereen, inclusief mezelf...
Datum:
09-02-2007
Naam:
anno1990
Leeftijd:
16
Provincie:
Limburg

ik ben mij zelf kwijt

het begon allemaal toen mn exman zei ik wil van je scheiden,ik hou niet meer van je.Mijn wereld storte in,daar ging mijn droom mn vaste grond,ik bleef achter met 2 kinderen van 1 en 4 jaar,ik dacht dat ik sterk was maar was harstikke zwak,ik was in een klap mn stabiele omgeving kwijt,mijn basis.ik had het gevoel dat ik gefaald had ook voor mn kids ik heb het voor hun niet meer kunnen waar maken om hun in n gezin met hun eigen vader en moeder op te laten groeien.Dus probeerde ik zo goed als het kon om vader en moeder te zijn.Maar ik vergat 1 ding.....mijzelf ik zat er psychisch kompleet doorheen,ik ging naar n psycholoog,ik gaf mijzelf overal de schuld van en niemand kwam tot mij door.Waar ik zo mee bezig was en waar ik zo naar snakte was liefde van n man want in mijn ogen en in mn hart voelde ik mij dan pas compleet.Ik miste iets in mn hart en dat deed pijn en beangstigde mij hoe ik toch zo bezig kon zijn.Ik heb dikwijls geroepen wie kan mij helpen om van die gedachten af te komen.Als ik n partner heb dan ga ik er 100% voor en ben dan tevens ook zeer kwetsbaar.Ik begon eigenlijk veel te vroeg naar dat ik alleen was aan n relatie maar ik dacht het voelt goed .De ellende begon dat ik zo onzeker was van mijzelf en dat is iets wat ik niet herkende in mijzelf dat ik steeds het gevoel kreeg ik doe niets goed en kan niets.Ik verbrak de relatie en het ging berg afwaarts met mijn gedachten.Tot op n gegeven moment in maart 2006 het dieptepunt kwam in mn leven ik wilde niet meer ondanks mijn lieve 2 kindjes,ik was compleet de weg kwijt,ik had het gevoel dat ik niets meer goed deed en huildde dag en nacht,ik dacht nog wat doe ik hier nog heb niets leuks meer te vertellen mensen in mn omgeving zagen mij alleen maar depressief.Ik was alleen thuis en ben toen in de medicijn kast gedoken,heb van alles gepakt en liep door de kamer en ben op de bank gaan liggen en heb toen van alles ingenomen,heb toen vreemd genoeg mn vriendin om hulp gevraagd,en die heeft mijn moeder gebeld.Ik werd met de ambulance opgehaald,maar heb er lichamelijk gelukkig niets aan over gehouden,wel n behoorlijke klap geestelijk waar ik nu nog altijd mee worstel.Ik moest op de antideprassiefa wat mij wel hielp het schakelt je gevoel uit,maar daardoor was ik niet geholpen want ik was juist bezig om mijzelf terug te vinden en zo lukte mij dat niet.Op dat moment werd ik stapel verliefd en hij ook op mij,het voelde super hij heeft ook 2 kids en het kilkte allemaal alles ging goed dus ik dacht ik heb die pillen niet meer nodig ben er abrupt mee gestopt,wat absoluut geen goed idee was,want ik was nog niet sterk genoeg want zodra er n tegenslag zou komen was ik verloren.Maar daar dacht ik niet aan want ik was gelukkig dit was liefde hoe het zich moet voelen dit was mn toekomst dacht ik,eindelijk.Ik straalde hij was het mn droomman,het voelde zo goed ik kon het wel uitschreeuwen.we hielden zoveel van elkaar niet meer normaal.Toen kwamen de eerste barsten,we liepen constant vast op de communicatie dat ging niet helemaal niet.Het enige wat ik hem probeerde duidelijk te maken was luister naar mn gevoel maar hij blokte zich doordat ik op bepaalde manier reageer waar hij niet tegen kan.De relatie liep ondanks de grote liefde stuk,we waren radeloos.We hebben het na 2 mnd weer geprobeerd omdat we zielsveel van elkaar houden,maar het liep na 2 mnd weer stuk op hetzelfde,ik heb al verschillende dingen aangereikt naar hem hoe we het voor beidde misschien kunnen aanpakken,maar hij wijst alles af.Hij zegt je bent mn droomvrouw,je weet niet hoeveel pijn dit doet als je zoveel van elkaar houd maar het lukt niet.We zijn al dgn afscheid van elkaar aan het nemen maar het lukt niet zo,vandaag hebben we weer afscheid van elkaar genomen.En ik zit er nu zo doorheen dat ik mn ogen wil sluiten en niet meer wakker wil worden.Ik ben nu zo met zelfmoord gedachten bezig dat ik bang ben,weet ook niet wat ik zo ga doen,ben alleen thuis en voel mij radeloos.Wie kan mij helpen,ik snak zo naar rust en liefde geluk alles.
Datum:
09-02-2007
Naam:
chantal
Leeftijd:
35
Provincie:
Limburg

OP

Mijn naam is Deborah. Ik voel mij de laatste tijd erg depressief, leeg, moe en ongelukkig. Ik heb momenteel een relatie met iemand van 18 jaar. Onze relatie werkt ook niet. Misschien wel door het grote leeftijdsverschil. Ik ken hem nu 1,5 jaar. Hij is ook erg labiel en heeft het ook al vaker over zelfmoord gehad. Natuurlijk ben ik bang om hem hieraan te verliezen, hij dreigt er elke dag mee. Geeft mij overal de schuld van. Ik heb een onstabiele jeugd gehad. Mijn vader is jarenlang verslaafd geweest aan drugs waardoor ik het hoognodige heb meegemaakt. Wilde vaak alleen maar buiten zijn met vriendinnen. Kwam in aanraking met "verkeerde" vrienden. Ben verkracht en aangerand. Heb hier eigenlijk nooit echt veel last van gehad tot nu. Ik kan niet uit het leven stappen, dat kan ik mijn ouders en een paar andere mensen uit mijn leven niet aandoen. Ik zou ze letterlijk breken. Ik ben ook gelovig en ik ben van mening dat GOD dit niet goedkeurt. Veel mensen zeggen dat het een laffe daad is. Ik lijk voor de buitenwereld, op mijn vriend na, een leuke gelukkige meid maar van binnen voel ik mij niet zo.
Datum:
09-02-2007
Naam:
Deborah
Leeftijd:
27
Provincie:
Zuid-holland

Ik geef Om jullie!!(K)(K)

Hallo Iedereen hier op deze site!!!

Ik wil jullie efe laten weten !! Dat ik van jullie hou!! Echt waar!
Het leven is hard we hebben het allemaal moeilijk! De een wat meer dan de ander!!
Maar we moeten allemaal doorgaan!! Laten zien dat niks ons breekt! Trots zijn op wat we zijn!! Maak niet uit wat we hebben Gedaan! Wees trots op wat je bent!!
Zelf heb ik veel meegemaakten heb ik hier zelf ook een bericht geplaats maar heb Geleerd dat als je je eigen der bij neer legt en ga zitten denken ik kan ni emeer ik wil dood dood is de oplossing wordt je GEK!! Dood is niet de Oplossing!! Jezelf helpen!! Dat is de Oplossing Opstaan en zeggen Niemand breekt mIj!! MEt GOD aan mij zijde ! kan ik alles aan!
vERGEET NIET DAT GOD ! mensen geen pijn doet!Hij is liefde !! En het zou onlogisch zijn dat hij ons op aarde zet om ons pijn te doen dat is geen liefde!! het is Satan die ons elke dag! wilt breken!
Het leven is een geschenk van God !! Het ligt aan jouw wat je ermee doet!!
Sommige mensen doen ons zoveel pijn!!
Maar weet dat je niet alleen bent!! Nooit!!
Ik hou echt van julliee en staa altijd voor jullie klaar!!
Datum:
09-02-2007
Naam:
Stephany
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

geen zin

ik heb er geen zin meer in, ruzie thuis, alles fout op school, aangemeld bij jeugdzorg maar duurt me allemaal te lang, niks wil meer gaan zoals het gaat, kheb hele schone vriendin, maar dat's ook niet alles snap je...wou even zeggen dat ik er alleen nog voor anderen op deze wereld ben...
Datum:
08-02-2007
Naam:
joop
Leeftijd:
13
Provincie:
Noord-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.