Hoi allemaal,
De laatste paar jaren heb ik het heel erg moeilijk gehad. Er zijn heel veel dingen gebeurd in mijn leven, waar ik spijt van heb, en ook dingen waar ik me voor schaam..
Om een lang verhaal kort te maken: in 2003, toen ik in groep 8 zat, werd ik verkracht, door de vader van mijn toemalige beste vriendin. Daarna heb ik hem een tijdje niet gezien. Op 1 april, 2004, is mijn oma overleden. Ze kwamen er 1 maand daarvoor achter dat ze kanker had.. Op 3 februari 2005 is mijn opa overleden. Hij was al heel lang ziek, zwak en oud.. In hetzelfde jaar, in augustus(de twaalfde) werd ik weer verkracht, door dezelfde man. tussen 2003 en 2005 in, ben ik nog verhuisd, maar hij heeft me kunnen vinden.. Ik ben zwanger geweest van hem en heb abortus gepleegd, wat mij heel zwaar viel. Lichamelijk en geestelijk.
Op 11 april 2006 is mijn moeder overleden. Mijn ouders waren gescheiden in 2004, en mijn moeder had een nieuwe vriend, tevens de moordenaar, om het zo maar te zeggen.. Ik heb mijn moeder gevonden, toen ik van school thuis kwam.. In augustus, 2006, werd ik voor de 3e keer verkracht. Dit keer niet zwanger geraakt, maar wel een enorme trauma aan overgehouden.
Nu ben ik volgens de psychologe depressief, ik heb een angststoornis ontwikkeld, en ze zijn bang dat ik mezelf wat aandoe. Wat misschien wel terecht is.
Sinds de 2e verkrachting kras ik in mijn polsen (nu zit ik al bij mijn schouders en ik zit letterlijk helemaal onder). Ik woon nu bij mijn vader, en mjn broertje, en het gaat helemaal niet goed. Mijn vader en mijn broertje (14) hebben steeds maar heftige ruzies, waar geweld in voorkomt. Ik ben gewoon bang voor ze, allebei.. Afgelopen woensdag had ik me opgesloten in mijn kamer. Ik ben er de hele dag niet uit geweest. Ik vond pillen: paracetamol met codeïne, dat mag ik dus eigenlijk niet hebben. Ik had het gejat, uit het medicijnenkastje van mijn moeder. Ik was alleen aan t balen dat ik geen water bij me had, want zonder water zou ik het niet allemaal binnen kunnen krijgen!
Ik wil niet meer, ik kan dit niet meer. Doen alsof thuis en met mij alles goed gaat terwijl het niet zo is. De hele dag lachen, terwijl ik het liefste zou willen huilen.
Er is niemand, (wel eentje, een docente op school) die ik kan en durf te vertrouwen. Ik durf niemand meer toe te laten in mijn leven, omdat ik bang ben ze kwijt te raken.
Ik ben bang.. Voor alles en iedereen, inclusief mezelf...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.