Na 21 jaar een relatie te hebben gehad met een behoorlijk moeilijke en negatieve man waarvan ik 3 kinderen heb gekregen die alles voor mij betekenen ben ik 3,5 jaar geleden volkomen onverwacht in de steek gelaten voor een 'beter' exemplaar. Dat terwijl ik mijn ex-man altijd ben blijven steunen, nadat hij een been verloor bij een motor ongeluk, ondanks dat hij een alcoholist is, ondanks dat hij mijn oudste zoon sloeg en vernederde, ondanks dat we na het faillissement van Fokker naar Amerika gingen (de kinderen waren toen 3, 5 en 6) terwijl ik dat heel naar vond omdat ik daar niets kon en mocht, ondanks dat hij altijd boos en ontevreden was etc. etc. Ik kan nog een hele lijst met dingen opnoemen. Wat in ons huwelijk aan problemen voorbij kwam waren feitelijk allemaal zaken die buiten onze macht gebeurden.
Nadat ik dus na 21 jaar in de steek werd gelaten van de ene op de andere dag, achterbleef met niet 1 zekerheid meer, verdriet, geen inkomen, wel een hypotheek en 3 kinderen heb ik geprobeerd alles voor mijn kinderen zo goed mogelijk in orde te maken. Ik heb werk gezocht (moest met pijn in mijn hart mijn kinderen van toendertijd 10, 13 en 14 hele dagen alleen laten terwijl ik altijd actief had meegeholpen op school bij sportdagen, evenementen etc), verdiende super waardeloos omdat ik 17 jaar lang alleen maar zwart (onder schooltijd) had schoongemaakt. Verdiende € 689,00 voor 32 uur werken per week.
Toch ben ik blijven vechten en nu 3 jaar later heb ik beter betaald vast werk, een huis voor mij en mijn kinderen en kan ik ze voeden en kleden. Helaas zijn mijn kinderen door het feit dat hun vader ze vanaf dat hij wegliep niet meer wilden zien en/of spreken dusdanig beschadigd dat ze stuk voor stuk veel problemen hebben. Mijn oudste zoon, met wie ik heel erg veel problemen heb gehad (ook al toen mijn ex-man en ik nog samen waren) blijkt uiteindelijk autistisch te zijn en is een zeer moeilijk persoon om mee in 1 huis te leven. Mijn dochter (inmiddels 16 jaar) had mede hierdoor zoveel problemen gekregen dat ze is weggelopen en ik heb al 7 weken niets van haar gehoord en ze reageert nergens op. De hulp die ik voor mijn zoon heb gezocht is gestopt omdat hij inmiddels 18 is en zelf geen hulp wenst. Mijn dochter (heb ik via Jeugdzorg) wil niet meer thuis komen en met mijn jongste gaat het ook slecht, is supernerveus en ook chagrijnig (terecht). In huis is het altijd een rotsfeer ook al doe ik nog zo mijn best. Mijn kinderen hebben geen van allen respect voor mij en geven helemaal niets om mij. Vinden het mijn taak om voor ze te zorgen zonder dat ik enige hulp van ze krijg terwijl ik fulltime werk om ze alles te kunnen geven. Mijn vriend die ik sinds 2 jaar had is ook weggegaan door alle spanningen die het weglopen van mijn dochter en het gedrag van mijn oudste hebben veroorzaakt. Ik vertel hier maar een fractie van wat er allemaal is gebeur maar het komt erop neer dat ik me volkomen waardeloos voel, dat er niemand is die ook maar iets om mij geeft (ook mijn familie niet die nooit heeft geholpen of wat heeft laten horen na de scheiding) of waardeert dat ik probeer voor iedereen goed te zorgen. Ik ben voor mijn gevoel al jaren keihard aan het knokken om boven te komen maar blijf verdrinken. Steeds als ik denk dat ik alles gehad heb komt er weer een tegenslag en ik ben zo verschrikkelijk moe want ik heb nooit even pauze omdat de kinderen altijd bij mij zijn. Conclusie; geen vrienden, mijn kinderen houden niet van mij, mijn partner kon de spanningen niet meer aan en heeft me ook alleen gelaten, mijn familie houdt zich ook niet met mij bezig, ik werk me rot om alles te kunnen geven aan mijn gezin en moet thuis ook alles alleen doen, ben zo ongelooflijk moe maar slaap beroerd en zie het echt totaal niet meer zitten. Loop al heel erg lang met de gedachte aan zelfmoord en heb het tot nu toe niet gedaan vanwege mijn jongste zoon (13) maar nu ook mijn vriend mij in de steek heeft gelaten en ik echt niemand meer heb trek ik het niet meer. Ben ook al maanden bezig hulp voor mijzelf te zoeken maar alles duurt superlang en dan krijg je te horen dat je een paar gesprekjes krijgt. Ik trek het niet meer om elke dat als je wakker wordt zo moe te zijn en niet te weten hoe je alles voor elkaar moet krijgen. En als er toch niemand om mij geeft waarom zou ik daar dan nog weet ik hoe lang mee moeten doorgaan? Mijn enige manier om rust te vinden is door er een einde aan te maken maar ik ben te bang om voor de trein te springen en wil ook niet dat het er naar uitziet voor mijn kinderen. Zou willen dat er iemand was die me zou willen helpen er op een waardige manier een einde aan te maken want voor mij heeft het leven absoluut geen zin meer.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.