Als ik zo de verhalen lees hier valt het me op dat er veel kinderen op deze site schrijven. Jongens en meisjes, zoek echt hulp bij een therapeut die je aanstaat. Jullie zijn in mijn ogen echt te jong om een weloverwogen besluit te nemen om deze stap te zetten die niet meer terug te draaien is! GA NAAR DE HUISARTS!!
Ikzelf echter ben 41, en kan wel een weloverwogen besluit maken, ben er nog niet uit. Wat me tegenhoudt is niet de pijn of zoiets, de pijn duurt te kort om daar mee te zitten. Ik weet dat ik mijn ouders en andere familie er zo veel verdriet mee zou doen. Vooral mijn moeder zou er aan kapot gaan. Wel zou ik graag vannacht gaan slapen en nooit meer wakker worden. Het lijkt voor een buitenstaander misschien van onvoldoende betekenis om er uit te willen stappen, maar mijn relatie is kapot. Heb een zoontje van 19 maanden waar ik nu stapel op ben, maar toen ie geboren werd kreeg ik last van een mannelijke postnatale depressie, die anderhalf jaar geduurd heeft. In die tijd heb ik mijn vriendin aan haar lot overgelaten en er voor gezorgd dat ze zich zo alleen voelde, dat het nu afgelopen is. Ik heb haar nooit verteld dat ik veel spijt had om toch maar voor kinderen te kiezen, iets dat ik eigenlijk nooit gewild heb, maar toegegeven heb aan haar wens om moeder te worden. Ze heeft mij vaak genoeg verteld dat het anders moest, maar ik ben zo stom geweest om te denken dat het vanzelf goed kwam. Ik heb er nooit bij stilgestaan dat ze misschien wel bij me weg zou gaan. Nu is dat gebeurd en ze heeft ook al iemand anders. Ik voel me zo schuldig, dom, verlaten, eenzaam, onzeker over de toekomst, kwaad op mezelf dat ik bijna niet meer slaap en de hele dag pieker. We zijn 16 jaar samen geweest en ik kan me geen toekomst zonder haar voorstellen. Dit lijkt misschien zwak, en dat mensen denken : er lopen zoveel relaties met kinderen op de klippen, dat is nog geen reden om er uit te stappen. Dat kan zo zijn, maar de 1 leeft zwaarder op de hand dan een ander. Mijn lieve zoon, die zo weinig liefde van me heeft gehad het eerste anderhalf jaar, heeft nu een ander vaderfiguur, en dat valt me heel zwaar. Ben ook nogal een overbezorgd type die problemen ziet die er helemaal niet hoeven te zijn, ook een reden voor mij geweest om geen kinderen te willen.
En nu heb ik meer problemen als ik aankan. Ik loop door het huis en dan komen 16 jaar aan herinneringen boven. Alles wat ik zie heb ik een beeld bij, en dat doet me zo veen pijn. Ik moet nu alleen voor mijn 2 honden zorgen die nu ook geen mooi leven meer hebben, ik laat ze uit voordat ik naar het werk ga, en dan moeten ze 9 uur in de kennel liggen en vervelen zich kapot. Ik leef alleen nog maar voor de honden, waar ik gek op ben, maar kan niet vrolijk worden van ze, wat ik eerst wel had. Wil ik geen kluizenaar worden zal ik ze toch een keer weg moeten doen, maar ik weet niet eens of ik dat kan. Het liefst wilde ik dat ze op een ochtend niet meer wakker werden. Ik heb totaal geen doel meer in mijn leven en wordt verscheurd door schuldgevoel. Mijn werk bevalt me ook niks, daar kan ik ook geen voldoening in vinden. Dat was altijd al zo, maar toen dacht ik altijd, als ik het thuis maar goed heb, en dat had ik. Nu is dat ook weggevallen, dus blijft er niks over om voor te leven. Ik heb er wel met vrienden over gepraat, en die hebben wel het beste met mij voor, maar die hebben geen idee dat ik er het liefst uitstap. Rust in mijn kop, dat wil ik. Ik weet uit het verleden dat ik heel slecht kan tegen plotselinge emotionele veranderingen in mijn leven, maar het is nooit zo beroerd geweest als nu. Hoe kom ik hier uit, ik heb echt geen idee. Heb hulp gevraagd bij een psychotherapeut, maar eerlijk gezegd heb ik daar geen vertrouwen in, en dan hebben ze ook nog een waslijst. Om me beter te voelen fantaseer ik er maar op los, ontkenningsfase zit ik ook nog volop in.
Ik loop dan met mijn honden door het bos en doe net of we nog bijelkaar zijn, en praat nog tegen haar ook. Hoe ziek kun je zijn? Zo'n verhaal typen houdt me ook even bezig maar de wanhoop slaat zometeen weer toe als ik uitgetypt ben.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.