ik loop al enige tijd met de gedachte om zelfmoord te plegen... waarom? misschien vanwege de langdurige en onverdragelijke pijn... misschien omdat ik ongelukkig ben, en misschien omdat ik gewoon n beetje lam ben en turks ben en dus emotioneel ben...wie weet.. mijn verhaal gaat als volgt..
Ik ben dus n turkse jongen van 24 jaar en kom uit amsterdam. ben hier geboren en getogen, voel me amsterdammer. soms heb ik te maken met mensen die me uitmaken voor turk of buitenlander or whatever... wat ik maar niet kan vatten... waar komt die haat vandaan, en waarom moet ik daar steeds mee te maken krijgen, al jaren... sterker nog, al vanaf de dag ik het me maar kan herinneren... pleeg je daardoor zelfmoord? nee... niet alleen. Mijn opa en mn vader kwamen naar dit land om te werken. Nederland had t nodig, en de boeren immigranten uit Turkije hadden het geld nodig. ALdus, kwamen zij hier in Amsterdam Noord te werken bij de Docks, met zn allen in tenten, onverzorgd en naar mijn gevoel zonder enige vorm van respect behandeld.. ze hebben nederland meegeholpen met de wederopbouw. Daar kan ik trots om zijn... dan weet ik weer waar ik vandaan kom, hardwerkende arbeiders mentaliteit van turken... makes me smile... maar wat me droevig maakt is waarom nederland niet hielp met de "opvoeding" van die groep mensen met bijv de taal of papieren voor t regelen van zaken. Mijn vader had dus vroeger in die tijd een bedrijfje, en omdat hij niet geschoold was, en puur door hard werken zo n bedrijf heeft op kunnen zetten (respect voor die man) maar ook eigenlijk niks afwist van zaken over de belasting toendertijd, wat ze niet werd verteld heb ik begrepen van meerdere turkse arbeiders van zijn generatie, werd hij "gepakt" en kreeg n boete voor de rest van zijn leven. Zn broer overleed en hij kreeg zijn schulden ook nog eens. tegenwoordig zijn we die schulden alsnog nog steeds aan het aflossen... en ik help mee... stel je dat eens voor... ik ben net 24 en ik moet nu al.. :S maar goed. dus zn bedrijfje werd "gekaapt", zo zie ik dat.. en we kregen het erg moeilijk thuis. n vader dat zo levensmoe werd en niet meer thuis kwam, n moeder met 2 kinderen zonder geld, brood lenen van buren, op straat terecht komen te staan... verwaarloosd, gebruikt, genaaid! lijkt het wel als ik nu terugkijk naar die situatie van mn pa.. maar ok, is dat n zelfmoord poging waard? nee... ik heb mn hele jeugd lang moeten huilen om n vader dat levensmoe werd, cocaine gebruikte, n moeder dat klappen moest incasseren, opgroeien in een achterstandswijk, gediscrimineerd worden, altijd ergens onderaan staan, telkens moeten bewijzen.. en waarvoor? voor een louzy kut baantje waar niks mee op schoot. ik ging naar school en werd verwezen naar een andere school. vonden zij beter voor mij zeiden zij. mn school bestond alleen maar uit turken en marokkanen en negers etc... toen wist ik al genoeg... dat was voor mij de laatste druppel. ik stopte er mee en werkte in de horeca, hard werken, werken in de keuken uiteindelijk en doe dat nog steeds.. ben er blij mee, want ik heb de vrijheid dat ik zocht..creatief gezien dan. maar zelfmoord plegen daardoor? nee... misschien is het omdat iknog steeds te maken krijg met discriminatie of geen totale acceptatie. of omdat ik voel dat ik mn roots kwijt ben geraakt ergens in het midden.. of omdat ik n slechte jeugd heb gehad, of gewoon n slecht leven heb gehad, of gewoon omdat t niet zo hoorde te zijn, niet verdiend heb. misschien omdat zelfs de moeder van mn ex me maar n turk vond, :S ik ben t zat... ik ben moe geworden van dit land en van deze mensen. ze hebben eerst alles vanons ontnomen, daarna mn identiteit ook al bijna, sowieso al onze kanzen want echt kans op werk hebben we niet ook al HEBBEN we de papieren, zo kijk ik naar mn broer en mn zusje, allebei rechten studerend....ik werk nu om ze te helpen voor school om mee te kunnen betalen..en dan denk ik.... dit hoort niet zo te zijn, dit had nooit zo gemoeten.. ik ben moe van het denken, moe van de pijn, moe van het verleden dat mij achterna jaagd, moe van t land waar ik geboren en getogen ben en niet word geaccepteerd, moe van het telkens moeten bewijzen voor n louzy baan, moe van de discriminatie, moe van mensen die de pik hebben op de islam die ze niet eens kennen, alleen maar omdat n domme marokkaan iets doms heeft geflikt... dan denk ik wat deden deze mensen wel niet jaren geleden met al die slaven... i dont know.. misschien denk ik teveel door. maar waar t op neer komt is dit. ik trek de pijn niet meer...
ik denk dat ik dit boek binnenkort maar eens moet gaan sluiten... zeg nou eerlijk, wie mist je nou eigenlijk na zo n moeilijke rit..... ajuus. Ik zeg tegen de mensen de zelfmoord willen plegen maar eens moeten nadenken wat zij nog hebben. ik heb niks meer. weet niet eens meer waar ik vandaan kom, nergens word ik nog echt geaccepteerd, ook niet meer in Turkije, ik dacht dat dit hier mijn thuis was. i guess i was wrong....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.