Waar moet ik beginnen? Niemand, zelfs ik niet weet waarom ik dit doe. Is het omdat mijn ouders nooit naar me omkeken? Is het omdat daardoor mijn oom vrij spel met me had? Want een kind van 4 weet niet beter. Is het omdat in al die jaren van misbruik nooit iemand een idee heeft gehad van wat er zich afspeelde op zijn zolderkamer? En de tekens waren zo duidelijk..zeggen ze. Nu het allang te laat is voor me, zien ze het eindelijk. Te laat, weeral. Nog steeds beïnvloed het mijn leven en nog steeds kan ik geen normale sociale relaties aangaan. Enkel haat en liefde, niets er tussenin. Geen grijs voor mij, alleen zwart met af en toe een streepje wit. Eindelijk vond ik iemand die ik niet haatte, houden van, met heel je hart en zodanig veel dat je er alles voor zou opgeven. Ken je dat? Ik nu wel. En toch zal hij me nooit zien. Niet omdat hij me niet tof vindt(want we lachen altijd) en niet omdat hij me lelijk vindt(want dat ben ik niet)maar om het enigste wat ik nooit zal kunnen veranderen. Mijn leeftijd. 16,61,6*1,1+6..allemaal getallen toch? Nee, voor hem niet. Alsof 5 jaar verschil onoverkommelijk is? Hij is mijn enigste kans te overleven, maar hij weigert te geloven dat WIJ zou kunnen werken. Mijn hele leven draait rond hem en elke stap die ik zet is er één om dichter bij hem te komen. Hoe hard ik ook probeer, hij blijft me wegduwen.. Maar ik lieg, niet alleen mijn leeftijd, maar ook mijn verleden en mijn visie op de toekomst houden hem tegen, omdat hij net als ik maar al te goed beseft dat er een dag komt dat ik beslis dat het genoeg is geweest. Ik bereid me voor, ik heb al allerlei instructies voor de nabestaanden klaar gelegd en ik ben ook klaar. Misschien wacht ik er nog jaren mee, maar dat betwijfel ik. En dankzij het feit dat ik aan posttraumatische stressinsomnia leid(Hell Yeah!!) heb ik genoeg slaappillen om een gezin voor eeuwig te doen slapen. Drugs en alcohol, de enigste twee dingen die me nu nog een beetje doen leven, zullen ervoor zorgen dat ik zal sterven. Met een gelukzalige glimlach op m'n lippen.
WAVE
Have you ever felt the way I'm feeling now?
No, you would be dead by now
The pain you can not burry
The anger you can not stand
My life is over, no need to hurry
Just carved your fucking name in my hand
Wish I was you and not the
Fucked up person I am
No, that's not what I want
'cause you're just half a man
Want to escape from this fucked up life
Maybe I'll laugh with it
later with my wife
NO!
I don't want to marry
I don't want to make plans
Just want to say goodbye
And wave from above to all
My friends
TIME FADES
Don't, don't let time
pass you by
Don't, don't leave me
it's allready to late
LOVE AND LET GO
When did you choose to end my life?
That I had to walk your path of betrail
You handed me my suicide knife
And it's your crack that I inhale
Is it because I still love you
that you refuse to let me in your heart
Is it because I never knew you
You never knew from the start
Your eyes so bright, always
Sharp as a razor
I always know when I'm right
and in the end you'll be my savior
You never see me and you pretend like I'm not there
But sometimes, I know it, I feel it,
it's your life with me that you want to share
I love you and I miss you
Blame me for all I care
I'm affraid of what's behind me
'cause I don't know what it is
And who'll be my savior
'cause again it's you I miss
The gun was still warm on the night that she died
I love you, I miss you
I'll wave to you 'till you're out of sight
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.