Op de basischool ben ik tot groep 6 gepest. Ik was altijd het type dat nooit zijn mond open deed. Ik dacht altijd dat ze er wel een rede voor zouden hebben. Ik ben heel vaak aan mijn zelf gaan twijfelen, en heb uiteindelijk de stap genomen om naar een andere klas te gaan. eenmaal en een andere klas heb ik de laatste 2 jaar echt een onwijs leuke tijd gehad. Heel prettig. Ik had toen wel veel vrienden en ben daardoor ook fijn naar de middelbareschool gegaan. Je blijft natuurlijk wel altijd de klap voelen. In groep 8 werd mijn vader heel erg depressief, en heeft op een flat gestaan. Toen ik thuis was, sloeg ik een van zijn favoriete boeken open om er in te gaan lezen. Toen ik die open sloeg kwam er een afscheidsbrief uit. Mijn vader bedankte daar mee zijn ouders,mijn moeder, zijn zussen en zijn lieve vrienden, maar ik ontbrak. hij vertelde niets over mij. Vroeger sloeg hij me ook wel eens. Ik kreeg toen echt het idee dat hij niet van me hield. Eenmaal op de middelbareschool ging het wat beter met mijn vader. Hij is uiteindelijk geret, en was weer thuis. Echter had ik nogsteeds die klap. Ik zat in de brugklas, en probeerde een nieuwe start te maken. Maar dat werd fataal. Weer werd ik gepest aan het begin. Omdat ik gepest werd, leerde ik me zelf te verweren. Zei iemand dan ook maar iets tegen mij, kon die een hele gemene meid terug verwachten. Ik heb ook heel vaak steraf gekregen opschool. Toen ik eenmaal in de 2de zat, probeerde ik het anders te doen. Ik was liever het ' niets zeggende' meisje, dan de gemenerik. We hebben dit jaar een hele drukke klas. Het ene hele vervelende incident na het andere. Ik ben er vrijwel altijd bij betrokken. Ze moeten mij altijd hebben. Ben best vaak in elkaar geslagen. Dit jaar werd mijn vader voor de 2de keer depressief. Hij wou weer zelfmoord plegen en probeerde het voor mijn ogen. Net alsof hij dacht dat het mij niets kon schelen & alsof het hem niets kon schelen dat ik zijn dochter was. Als ik er met mijn moeder over wilde praten, schonk ze er geen aandacht aan. Ik heb geen broers of zussen, dus ik had niemand. Ik moes het echter ook nog stil houden, omdat mijn vader teamleider(coördinator) was van de zelfde school is van waar ik op zit. Ik had helemaal niemand waar ik wat mee kon. Ik dacht vaak dat het geen zin meer had,en dacht aan zelfmoord. Nu aan het einde van de 2de klas word het er alleen maar erger op. Ik weet niet meer wat ik moet. Echt iedereen haat mij. Ik zou zo graag willen dat dat anders was. Ik probeer altijd uit mijn hart het goede voor mensen te doen, maar niets helpt. Ik heb wel een paar hele lieve een goede vriendinnen. Dat zijn pas echte kanjers. Ik dacht ook dat ik een goede vriendin had, het meisje hete Angela. Uiteindelijk probeerde ze mij altijd in een vervelende situatie te krijgen. Hoe meer pijn ik had, hoe meer zij genoot. Ik ben echt totaal kapot. Konstant word ik geslagen. Als of ik grof vuil ben. Dan vraag ik me vaak af waarom ik nog leef! Want ja, waarom leef ik? Ik heb ouders die net doen alsof ze om me geven, maar het niet doen. Ik heb geen broers of zussen waar ik iets aan kwijt kan. Ik heb geen familie. Het lijkt alsof ik leef voor de pijn, alsof dat mijn lot is. Ik zie het nu echt niet meer zitten. Ik weet niet meer wat ik moet doen. Ik hoop dat god het goed met me voor heeft.
het spijt me dat ik leef,
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.