Ik lees de verhalen en ik lees de wanhoop van velen. Ook ik heb vroeger gedacht dat het beter zou zijn om er een eind aan te maken. Ik was laf en durfde het niet, maar nu....jaren later....ben ik zo blij dat ik laf was en het toen niet durfde. Maar ik heb van heel dichtbij meegemaakt dat er iemand was die het wel durfde en wel de kracht vond om de trekker over te halen. Twee jaar geleden pleegde mijn broertje zelfmoord. Ik, de hele familie en ook zijn vrienden hebben het nooit aan zien komen en het kwam als donderslag bij een heldere hemel. Nu, twee jaar later, weet ik nog niet precies wat de reden geweest is. Hij heeft wel een brief achter gelaten, maar daarin was hij niet heel helder over het waarom. Hij was ongelukkig en eenzaam, maar dat heeft hij nooit aan een ander verteld en als ik zag hoeveel vrienden hij had, kreeg ik ook niet de indruk dat hij eenzaam was. Je kunt natuurlijk heel eenzaam zijn terwijl je ook een grot vriendenclub hebt, maar toch...een eenzaam leven had hij niet. Ik mis hem zo, nog elke dag, maar ik ben ook kwaad op hem. Dat hij niet bij mij is gekomen of bij iemand anders, want ik geloof echt dat er voor elk probleem een oplossing is, en dat er na elk diep dal weer een top verschijnt aan de horizon. Je ziet het misschien niet, niet vandaag en misschien ook niet volgende week, maar geloof me, hij komt wel. Zelfdoding is alleen geen op te lossen probleem, als je de trekker overhaalt, ben jij verlost van het probleem, maar blijven de mensen die je lief hebben, voor altijd achter met de vraag waarom en zullen ze zich altijd verwijten waarom ze niets gedaan hebben en waarom ze niet open genoeg waren zodat de persoon in kwestie durfde zijn problemen te bespreken.
Na het overlijden van mijn broertje kwam ik erachter dat er jaarlijks meer mensen overlijden na een zelfdoding als na een verkeersongeval. Dat is toch verschrikkelijk?! Het is nog steeds een taboe en mensen durven ook mij niet meer aan te spreken erover. Ik geef ook toe dat de hele wereld naar de kloten is en ook ik vraag me (zeker na de zelfdoding van mijn broertje) wat het voor zin heeft om te blijven leven op deze kankerwereld, maar lieve mensen geloof me...JIJ BENT HET WAARD! Ieder slachtoffer van zelfdoding is er één teveel. Je moet niet kiezen voor de dood, maar kies voor het leven. Er zijn altijd mensen die van je houden, die het beste met je voor hebben, die je gelukkig willen maken. Ik wil iedereen die het echt niet meer ziet zitten, heel veel kracht en sterkte toewensen, maar voorals al het geluk van de wereld en ik hoop echt dat de top voor jou snel in zicht is.
Een hele lieve groet van een verdrietige zus
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.