Levensverhalen (pagina 1371)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

ben mezelf kwijt

hallo ik ben een vrouw van 29 jaar, en om een lang verhaal kort te maken, ik zit met een heel groot probleem.
Ik ben verloofd met een vrouw vorig jaar, heb het mijn ouders niet verteld omdat ik bang was voor een reactie van hun. Mijn moeder kwam erachter in juli, ik mocht van mijn moeder niks tegen me vader vertellen. 5 mei dit jaar heb ik het wel verteld en me vader ging uit ze vel. Sindsdien mag ik niet meer met haar omgaan en ik mis haar vreselijk, ik ben paar weken geleden weggelopen omdat ik bij haar wilde zijn, maar omdat ik bang voor me ouders was ben ik weer naar huis gegaan. Laat staan dat ik een heel goed leven heb gehad. Maar ik ben contact blijven houden met me meisje, en ik dacht vrijdag ik ga het me vader vertellen, had ik beter niet kunnen doen zowel lichamelijk als fysiek is het totaal uit de hand gelopen. Ik wil weg van huis, maar nu gaan me ouders zeggen van als je weer wegloopt dan krijg ik hartstilstand en dan gaat je ma dood enz enz. Ik durf niet weg te gaan, want me ouders weten me te vinden en dan gaat er nog heel veel ellende komen. Ik heb altijd pech gehad in me leven, zie alles zwart wit, doe egt me best om lief te zijn, maar ik ben 29 jaar en word beschouwd als 5, wat moet ik doen, het is niet zo dat ik al aan zelfmoord denk, maar zie het leven ook niet meer zo zitten op deze manier, kan iemand mij hier in helpen of heeft iemand zoiets meegemaakt ajb reageer groetjes anoniempje
Datum:
24-06-2007
Naam:
anoniempje
Leeftijd:
29
Provincie:
Groningen

Waarom ben ik op deze Aarde?

Ten eerste wil ik het duidelijk maken dat ik niet in Nederland meer woon sinds de laatste 40 jaren. Ik heb deze site gekozen omdat ik nog Nederlands ken en zodoende kunnen mijn vrouw en kinderen niet per ongeluk mijn e-mails over dit onderwerp lezen.
Ik moet eerlijk zeggen dat ik niet weet hoe iemand mij deze gedachten out het hoofd kan krijgen, want ik heb er al sinds zolang ik kan herinneren mee rond gelopen. Het schijnt mij heet meest te liggen aan het fijt dat ik nooit het gevoel heb gehad dat ik ergens bij hoorde. Vroeger was ik altijd verstoten omdat ik te gevoelig was en niets kon verdragen. Kinderachtig, ja, maar ik was toen ook maar een kind. Jammer genoeg ben ik daar nooit helemaal uit gegroeid en tot heden heb ik nog steeds moeite om alles in het propere perspectief te houden (iemand die engels kent, kan mijn "ver-nederlandst engels" wel begrijpen. Soms moet ik mij zo uitdrukken vanwege een te kleine woordenschat). Dit loopt veel te vaak uit op een onplezierige manier waarop ik dingen zeg die ik niet had moeten zeggen, en waarvoor ik mij dan weer voor de honderste keer moet verontschuldigen. Of ik heb gevoelens over mijzelf die mij altijd weer doen vragen "waarom ben ik toch eigenlijk op deze aarde?" Ik doe alleen maar anderen pijn, of ik druk ze tot dat ze mij niet meer in de nabijheid willen. Dan ben ik weer alleen, en krijg ik die nare gedachten weer. Van een kant is het wel goed dat ik zo gevoelig ben, want de gedachten aan de nagevolgen zijn tot noch toe mijn redder geweest. Ik hou zoveel van mijn vrouw en kinderen dat ik hun dit niet aan zouw kunnen doen. Misschien ben ik ook te zeer een bangerd, maar ik geloof liever dat ik het vanwege de liefde voor mijn vrouw en kinderen nooit heb kunnen doen.
Maar erlijk gezegd, ik ben echt moe van mijn leven. Er is geen dag dat ik echt eens het gevoel heb dat het leven de moeite waard is. Er is altijd dat achtergevoel dat ik heel gauw toch weer iets ga doen of zeggen dat iemand pijn doet of dat iemand van mij af doet duwen.
Ik heb veel negatieve dingen te boven moeten komen in mijn leven, dus ik kan wel met zekerheid zeggen dat ik niet helemaal een slappeling ben, ofschoon mijn gedachten over mijn doel op deze aarde, en mijn wens dat mijn bestaan hier voorbij kon zijn, mijn zelf respekt geen goed doen.
Ik neem op het ogenblik 112.5 mg Venlafaxine HCL, voor diegene die daar verstand van hebben. Het werkt maar net, maar ik wil eigenlijk niet meer nemen. Ik ben altijd bang van mediceinen geweest en probeer dan ook altijd zoveel mogelijk zonder ze problemen op te lossen. Maar toch, als ik zo door blijf gaan met mijn gedachten, moet ik het met mijn Dokter bepraten en misschien een sterkere pil gaan gebruiken.
Waarom heb ik dit geschreven? Weet ik niet precies. Misschien omdat ik het af en toe eens moet vertellen. Misschien omdat ik dit hier op een anonieme manier (hoop ik, tenminste) kan doen. Misschien omdat ik bang ben dat ik steeds in gevaarlijker gebied kom, de ouder dat ik word. D.w.z. dat de kans dat ik er mee doorga sterker word, de ouder ik word. Ik kan het echt niet met zekerheid zeggen. Misschien is het voor al de redens die ik heb uitgelegd, en die ik niet heb uitgelegd, maar die er in werkelijkheid voor mij bestaan ondanks dat ik ze zelf niet herken.
Kan iemand hier op reageren? Moeten jullie zelf besluiten. Ik vraag alleen dat de reacties niet bestaan uit amateur psychologie. Ofschoon ik wel respekteer dat alle reakties van goede mening zijn ontstaan, moet ik eerlijk uitleggen dat ik geweldig veel advies heb gekregen, gedurende mijn leven, dat helemaal niet op echte kennis van het onderwerp was gebaseerd, en daarom waardeloos voor mij was. Als U iets echt waardevols te zeggen hebt, wil ik dat graag lezen. Als U alleen maar iets ondersteunend wil schrijven, ook goed. Maar als U geen erkende ervaring hebt in menskunde (psychologie, psychiatrie), maar U wil advies geven, laat het dan maar a.u.b.. Daar heb ik meer dan genoeg van gehad. Toch bedankt voor Uw betrokkenheid.
Datum:
24-06-2007
Naam:
Joe
Leeftijd:
53
Provincie:
Limburg

de dood wacht op me

ik heb een kut leven mijn moeder werd mishandeld door mijn vader waar ik altijdbij werd gehaald toen was ik 5 ik weet mijn ouders houden van me me vader was bijna dood heeft hij net overleefd hij is 3 minuten dood was ik leef nu bij me meoder die red het niet want we zijn arme ik had goeie vriedinnen en slechte vriedinnen de goede heb ik neit die heb laten vallen daarom ben ik een kutwijf ik doe mensen pijn ik verdien geen vriedin en verdien geen liefde en respect en verdien ook neit te leven daarom wil ik dood ik zit nu al bijna me hele leven te denken of ik nog leven wil maar nu weet ik bijna zeker dat ik het niet wil
Datum:
24-06-2007
Naam:
anoniem
Leeftijd:
14
Provincie:
Limburg

aan de rand van een put

Ik ben een vrouw van 20. Reeds twee jaar ben ik samen met mijn man. we zijn al een jaar getrouwd.
mijn man heeft een drankprobleem. hij is agressief telkens hij heeft gedronken. mijn hele leven is een puinhoop. ik kan helemaal niets goed doen. telkens ik hem wil tonen hoeveel ik van hem hou, begint hij ruzie te maken over het feit dat ik mijn werk onlongs verloren heb, of ik heb hem plotseling bedrogen (wat helemaal al niet waar is).
hij verbergd zich achter de leugenachtige roddels die over mij in het café rondgaan.
ik werd vroeger tot tweemaal toe verkracht. de roddels gaan dan rond dat ik een hoer ben. mijn man slaat me, en hij slaat me veel, soms probeerd hij me te vermoorden, waardoor ik reeds in het ziekenhuis ben beland en ik de schuld op mijzelf stak. hij bezit alles, het geld, het huis, de auto's..
ooit liet hij me twintig kilometer wandelen omdat hij alleen naar huis wou, en ik moest maar achterkomen. ik werd toen heel erg ziek, daar ik twee open wonden had en slechts een bloesje aanhad.(ik ben verboden door hem enige vorm van ondergoed te dragen)

hij heeft ervoor gezorgd dat ik geen contact meer heb met enkele vrienden. ik mag niets meer doen waar hij niet bij is. ik ga zelfs niet alleen naar de bakker, of naar de supermarkt. ik liep ooit al eens weg van hem, maar geraakte ook niet ver. ik had geen plaats om te slapen, laat staan dat ik geld had om eten te kopen, hij had namelijk de rekening leeggehaald.
ik word nu nog steeds geslegen, en voor mijn twintigste verjaardag kreeg ik een oningepakte vuilbak en een muurklok...met de rpijs er nog steeds aangeplakt. hij gaf het me niet eens,maar zei dat ik mijn cadeau maar uit de auto moest nemen.hij zit hele dagen in de zetel (die er trouwens uitziet als een stort) te drinken en naar films te kijken over de tweede wereldoorlog... gezellig nietwaar??
als ik heb gekuist, wat ik de laatste maanden niet meer doe, dus, liggen er direct weer blikjes bier te lekken oo de zetel. hij is dan zo dronken dat hij ze in zijn roes omschopt nadat hij ze in de zetel had neergezet. de zetel stinkt dus naar bier. als we gaan slapen (als we dan al SAMEN slapen) stinkt hij naar de drank. hij wil ook nog eens iedere dag minstens tweemaal seks. en anale seks en plasseks en SM,... ik wil dat niet
ik wil liefde, en geen pornofilms met popcorn..

ik wil liefde, rust en geen pijn meer.
ik ga nu dan mijn einde voorbereiden. ik wil mijn verhaal eerst kwijthebben vooraleer ik het doe, zodat niemand anders in hetzelfde schuitje terrechtkomt als ik.

vaarwel!
elien
Datum:
24-06-2007
Naam:
elien
Leeftijd:
20
Provincie:
Limburg

Pijn..

Lieve mensen
alles doet pijn, en alles zit tegen
Ook gedacht aan zelfmoord maar te bang voor de dood en wat er zal zijn.
al die mensen die wel van je houden achterlaten met de pijn..

I now it's a wonderfull word but i can't feel it right now !

but i try to live my life !
don't give up!!

X
Datum:
24-06-2007
Naam:
kyra
Leeftijd:
14
Provincie:
Drenthe

ben op

ik heb niet veel meer te vertellen als dat ik bijna klaar ben met mijn missie...ik heb veel geprobeerd en gedaan om gelukkig te worden. ik heb veel meegemaakt en voel me niet meer thuis. mijn doel om gelukkig te leven was bijna gelukt.....maar nee. ik ga reizen om mijn plek te vinden....ik vraag geen aandacht maar alleen rust. rust in mijn hoofd. geven en nemen...ik heb altijd gegeven en neem ik keer. k neem mezelf naar een plek waar er eerlijk van me gehouden word....
Datum:
24-06-2007
Naam:
omerta
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-brabant

binnenkort zelfmoord.

ik wil zelfmoord plegen omdat k zat ben van deze leven , niemand die mij wil begrijpen.. Niemand die mij aandacht , en liefde wil geven.. Mijn moeder zegt tegen mij dat als ik blijf zitten , het huis niet in mag.. terwijl ik bijna blijf zitten.. dus ik dacht aan zelfmoord plegen.. mijn ouders zijn gescheiden.. ik woon bij mijn moeder, en ik wil echt echt echttt doodd.. helemaal dood.. ik denk hele tijd van ; zal ik nu pillen door slikken ? zal ik nu zelfmoord plegen ? alleen maar die gedachten heb ik in mijn hoofd.. en ik weet absoluut niet meer wat ik moet doen.. k ben het gewoon zat.. iedereen probeert mij over te halen maar.. ik heb het in mijn hoofd.. als ik blijf zitten.. ga ik 100% zeker zelfmoord plegen.. zodat ik af ben van al die gezijk van mijn ouders.. familie.. vrienden.. iedereen ;-) maarya dat was het dan.. ik kap ermee.. d0eii
Datum:
23-06-2007
Naam:
C.
Leeftijd:
13
Provincie:
Groningen

waarom ik zelfmoord wil plegen

het is allemaal begonnen toen mijn broer ons gezin zat was en verhuizde naar zijn vader en liet mij achter. toen deden mijn ouders raar dankzij dat gedrag verloor hij in nog geen 2 jaar 5 keer zijn baan en konden we geen uitkering krijgen toen had ik het al gehad. later kreeg ik last van visioenen, ik zag ongelukken, blije momenten, enz voor mijn ogen gebeuren en later ook nog uitkomen. daarna heeft mijn broer die nu in een inrichting zit zelfmoord geprobeerd te plegen. ik kan bij mijn ouders niks goed doen. ik hoef maar 1 verkeerd ding te zeggen en ze worden boos, ze slaan me niet ofzo maar ik krijg wel een flinke uitbrander. ik haal slechte cijfers moet nu ook nog van school gaan veranderen en ik kan het met niemand delen want ik heb wel vrienden maar ik vertrouw ze niet 100%. dus dank je voor luisteren.
Datum:
23-06-2007
Naam:
disturbed angel
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-brabant

zelfmoord de beste optie?

Van jongs af aan ben ik heel streng opgevoed. Bij ons thuis worden de kinderen overmatig gekleineerd. Mijn ouders zijn gewoon te kritisch. Als kind heb ik ook veel pak slaag gekregen om het minst geringste. Ik voel me altijd opgejaagd door mijn vader. Mijn ouders hebben dagelijks ruzie. Het maakt me niets meer uit als ze wel of niet gaan scheiden. Op school werd ik gepest en belachelijk gemaakt. Op straat word ik als buitenlandse dikwijls gediscrimineerd, alsof ik van een minderwaardig volk ben. Dit zijn de grootste redenen waarom ik vanaf mijn 9e ben terug gaan trekken uit de Nederlandse samenleving. Nu ben ik 21 en verkeer in een isolement. Ik heb in de loop der jaren ontwijkende persoonlijkheidsstoornis en sociale fobie ontwikkeld. Bij de GGZ namen ze me op een gegeven moment ook niet meer serieus. Ik voel me echt nergens op mijn gemak en heb wel eens de gedachte om het zelfmoord te plegen, hoewel ik dit zeer eng vind. Zelfs de gewoonste zaken als boodschappen doen, uitgaan, iets leuks buitenshuis doen, doe ik niet. Dit is puur omdat ik bang ben voor reacties van anderen als ik als buitenlandse over straat loop. Ik woon in een klote achterstandswijk, waar racisten rondlopen. Ik zit thuis dagelijks met stress. Ik heb al diverse studies niet afgerond, omdat mijn sociale contacten te beperkt waren. Ik heb nauwelijks vrienden en vind het moeilijk om contacten te leggen. Ik heb geen eetlust en verwaarloos mezelf. Heel af en toe snij ik mezelf om van de pijn af te komen. Ik zie de toekomst niet meer zitten. Ik heb niemand, niemand die me steunt.
Datum:
23-06-2007
Naam:
geisoleerde buitenlandse
Leeftijd:
21
Provincie:
Noord-brabant

mijn gezin is weg

mijn vrouw met 4 kinderen van 14 tot 18 jaar zijn een jaar geleden vertrokken me vrouw is 30 jaar terug verkracht door een oom ik alleen weet het, een groot bedrijf en we gaan nu scheiden de laatste 7 jaar geen sex gehad en ik krijg voor alles de schuld ook geen contact meer met de kinderen ik weet het niet meer ////
Datum:
23-06-2007
Naam:
HvB
Leeftijd:
49
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.