Levensverhalen (pagina 1365)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

aaaah

ik snap dr niks meer van,ik wil dood niets is nog leuk in mn leven,ik ben lelijk en stom,dat zegt mn moeder ook,dss dan zal t wel zo zijn,en die kutmedicijnen helpen ook niks,morgen weer werken t liefst zou ik voor die tijd dood zijn,ik wil niet meer niks meer,ik wil alleen maar rust en stilte.laat me met rust iedereen,ga weg uit mn hoofd,ik wil dr een einde aanmaken,mag t??
Datum:
01-07-2007
Naam:
vleermuis
Leeftijd:
27
Provincie:
Zuid-holland

tjah....

Tjah wat zal ik zeggen?
ik heb alleen maar verdriet en pijn en me vriend die laat zich al niks van zich horen al 5 dage niej :( ik weet het gewoon niet meer ik krab steeds een brand wond open en hopen dat ut gaat bloeden en dat ik gewoon de volgende dag er niet meer ben. Ik ben volgende week jarig (jippie!!!) NOT!!! word dan alweer 21 en als het goed is komt me vriend dan ook denk ik hoop ik en ik weet het gewoon niet iedereen kijkt tochh door me heen en word toch steeds uit gesnauwd door andere mensen en dat ik het niet goed doe... Ik heb alleen maar slape loze nachten. Ik heb me vriend al gebelt, gesmst, gemailt maar helemaal niks.

Gistere ben ik boos weg gelopen bij me opa en oma en ging naar een sloterplas toe bij mij in de buurt en ik heb alleen maar zitten te huilen huilen huilen en nog eens huilen ik kon me tranen niet meer stoppen en ik wil er gewoon niet meer zijn op een gegeven moment haalde me ma om 11 uur op terwijl dat ik gewoon niet weg wou ook al had ik het erg koud en me vingers een beetje paars werd het boeide me geen ene reed want ik wil er gewoon niet meer zijn. maar niemand laat me gvd gaan :@!!!!
Datum:
01-07-2007
Naam:
SummerxGirl
Leeftijd:
20
Provincie:
Noord-holland

radeloos

ik heb alles wat ik wil, krijg alles wat ik wil

maar ik mis 1 ding...

liefde, niemand die van je houdt.
iedereen roddelt over je, slechts omdat je anders bent.
kheb school verpest, niemand geeft om je.
geen meisje die naar je omkijkt.


wat moet ik nou?

zelfmoord? is dat nou de oplossing?
ik wil helemaal niet dood, ik leef niet voor niets, ik zie het toch niet zitten.
niemand om je bij uit te huilen, slechts een internetsite waar je je verhaal kwijt kunt.
Datum:
01-07-2007
Naam:
anoniem
Leeftijd:
15
Provincie:
Overijssel

alles is kut

heej, ik wil hier even mijn verhaal kwijt. ik ben 15 jaar en ik wil niet meer verder alles zit tegen en ik word gepest. ik gebruik drugs hier tegen en dat werkt soms wel. het is nu allemaal weer om een meisje gezeik en ik ben gewoon klaar met me leven mensen die dit lezen die kunnen nu weten dat ik er niet meer ben ik weet dat ik mensen hier verdriet mee doe maar ik voel me beter hierbij. ik hoop dat me familie en vriendin dit kunnen accepteren. ik wil gewoon een normaal leven met geen gezeik maar dat is blijkbaar niet mogelijk

Groetjes,
Datum:
01-07-2007
Naam:
-
Leeftijd:
15
Provincie:
Noord-holland

Life sucks

Het leven is het niet waard!!!!!!!!!!!!
Datum:
01-07-2007
Naam:
-----
Leeftijd:
23
Provincie:
Drenthe

Rachid

nergens zin meer in..alles zit tegen...liefde?? nooit van gehoord...alles wat ik doe doe ik verkeerd...sjongejonge hoelang nog..ik wordt er gek van..maar zelfmoord zal ik wellicht nooit plegen dus zit vast
Datum:
30-06-2007
Naam:
Wateenkutzooi
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-brabant

Haat...

Ik hed veel ruzie thuis en op school, en ook met mijn vriendinen. Het gaat dan meestal over kleine dingen maar ik voel me dan zo rot over de dingen die ik tegen hun gezegt hed, Dat ik mezelf dan begin te krassen en mijn vriendje waar ik 2 jaar mee samen was heeft het uitgemaakt, Ik kan egt niet leven met al die gedachten, Ik hed mijn ouders veel pijn gedaan... Maar dat krassen komt niet alleen door al die ruzie, maar ik ben een paar maanden geleden verkracht geworden en niemand wild het geloven, Zelfs mijn ouders zegge dat ik me aanstel, Soms denk ik gewoon dat ''Ze hedden mij toch niet nodig dus waarom ben ik hier dan nog?!'' Maar dan komt er een periode van rust, Niet lang maar ze is er toch! Ik ben het gewoon moe om telkens weer aan de kant gezet te worden door iedereen! Plz help me!
Datum:
30-06-2007
Naam:
Kathyy
Leeftijd:
13
Provincie:
Limburg

beste mensen

beste mensen,

vaak bezoek ik deze site, terwijl ik op mn pc muziek zit te luisteren. welke muziek wil ik op mn uitvaart, wie zullen er aanwezig zijn, welke kaart wil, wat moet er op de kaart staan. Dit alles spookt door mn hoofd. Ik heb voormezelf al heel lang besloten dat ik wil stoppen met dit leven. Alleen wil ik het wel doen, door alles goed voor te bereiden zodat ik familie en partner gerust kan verlaten.

MIJn verhaal

GEboren in een klein plaatsje in friesland, zeer gelovige gemeentschap. Mn ouders zijn gescheiden toen ik 5 vijf en mn broertje drie. WE zijn door onze moeder groot gebracht. Mn moeder was altijd erg verdrietig en dronk veel. We wisten eigenlijk niet de reden. Tot ze ons vertelde toen ik 10 was dat ze lesbisch was, een hele schok voor de familie, niet zo zeer voor mij, het bleef toch wel mn moeder. ZE werd de jaren erop gelukkig en trouwde met een vrouw. Toen ik 18 was wist ik het zeker ik ben ook anders en bichte mn moeder op dat ik gay was. DIt viel helemaal verkeerd bij mn vader die altijd al moeite had met de keuze van zn exvrouw en nu ook zoon.

we moesten verder, maar ik raakte steeds dieper in een depressie. Ik werd ernstig ziek ze contrateerde een zware vorm van epelepsie bij mij. Lag erg vaak in het ziekenhuis, nu nog steeds. Ik slik erg veel medicatie, en voel me erg zwak.

Misschien is het wel zwak, maar iemand die ziek is, geen of weinig familie heeft. ERg ver van zn ouders woont, iemand die net verlaten is door zn geliefde. HEeft zo iemand een vrijbroef om uit het leven te stappen.

ik weet het gewoon niet, ik zou zo graag rust willen, niet meer ziek. Gewoon rust, kijkend vanaf een wolk hoe het gaat met mn ouders, mn broertje, mn familie en vrienden.

de keus blijft aan mij, dat weet ik. De keuze is gemaakt.

dit was mijn verhaal, ik hoop dat mensen ook uit dit verhaal iets kunnen halen en er iets meer kunnen doen. TOt slot een klein gedicht



Als ik morgen dood ga

Als ik morgen dood ga.
Huil dan niet om mij.
Herinner mij in vreugde.
Want het is zo snel voorbij.

In jouw leven is geen plaats.
Verdriet te hebben om wat is gegaan.
Herinner mij in vreugde.
Zoals ik voor je heb gestaan.

Zoals de woorden die ik sprak.
Haar toekomst wilde laten zien.
Herinner mij in vreugde.
Zoals ik je het liet zien.

Richt je op het heden.
Maar als je toch denken wilt aan mij.
Herinner mij in vreugde.
En heb geen verdriet om mij



lieve mensen vaarwel

greetz r uit a
Datum:
30-06-2007
Naam:
r
Leeftijd:
23
Provincie:
Noord-holland

Te Laat

Zelfmoord heeft nut voor mij
En het maakt me vrij
Lang lijden is nu gedaan
Fietsend door de hemel zo zal ik gaan
Maar zal iemand me missen
Of zullen ze me wissen
Omdat ik bloed vergoot
Rekenen ze me dood
Door hoe ik ben, heb ik m`n leven verkloot

Ik zie het leven echt niet zitten. Ik vraag me af hoe het zou zijn als ik weg ben. Zullen ze me missen of niet? Eerlijk gezegt denk ik van niet. Ik heb wel eens geprobeerd om te stikken maar uiteindelijk heb ik geen lef en durf ik het niet. Ik kan Laura en nog een paar mensen en dieren niet in de steek laten. Hoe graag ik ook wil. Ik huil heel vaak en ik denk ook niet dat ik ooit ga/kan stoppen met denken over zelfmoord.
Datum:
30-06-2007
Naam:
Jonna
Leeftijd:
13
Provincie:
Utrecht

Mijn gevoelens

Mijn leven is 1 grote puinhoop. Er zijn ook leuke dingen dat zeker!!

Vanaf de peuterspeelzaal ben ik gepest. Ik werd in een huisje opgesloten, ik werd aan m`n haren getrokken en ik werd geslagen. Groep 1 was ook niet geweldig. Ik werd aan het begin niet echt gepest maar daarna begonnen ze me wel te pesten. Thuis werd ik ook geslagen. Ik groep 2 hebben ze zelfs expres een blok uit de bouwenhoek tegen m`n hoofd aangegooit en toen had ik een zware hersenschudding. Groep 3 pestte ze me omdat ik best wel snel woorden goed kon schrijven. Maar ik rekenen was ik juist niet goed.

Groep 4 & 5 . Patrick zat ik mijn groep en elke dag rende de juf wel achter hem aan omdat hij zo vervelend was. En ik vond het wel zielig voor de juf. Want eigenlijk was ze wel aardig. En als ik dan zei dat Patrick dat niet moest doen begon hij me verrot te schelden en soms sloeg hij ook. Groep 6. Thuis werd ik heel vaak geslagen. Elke dag huilde ik wel. Ik kon er niet meer tegen. In de pauze stond ik altijd alleen. Maar ik had ondertussen wel een vriendin gekregen. Laura! Ze werd ook erg gepest maar ik kon er niks aan doen want ik zat op een andere school.
We trooste elkaar altijd. Maar opschool bleef het gewoon klote. Gelukkig kon ik alles aan haar kwijt.
Ik had ook een vriend gemaakt Laurens. Die zat bij laura in de klas. Hij was naast mij komen wonen.

Groep 7. Ik had een bultje in m`n nek en daar pestte ze me mee. Ze noemde me bijvoorbeeld pukkelnek. En omdat ik krullen had deden ze altijd een schaap na of noemen ze me krullekut en dat soort dingen. Ik groep 7 begon ik met snijden. De eerste keer durfde ik echt niet maar ik zette door. De littekens bleven niet een meestal verdwenen ze na een maand.

Groep 8. Ze begonnen een beetje aardig tegen me te doen omdat het ons laatste jaar samen was. Ze pestte me nu ook met Laurens omdat ik vaak met hem omging. We hadden verkering volgens hun. Nou ik wist wel beter dat had ik niet. Kamp was super vet. Ik mis de tijd nog steeds wel. Alleen ik sliep niet bij de meiden maar in een apart stapelbed. De meiden hadden namelijk de bedden tegen elkaar aangezet maar de mijne niet. Ik sliep appart. Maar met de bonte avond praatte ze wel met mij. Sommige jongens deden vervelend maar voor de rest was het wle gezellig.
Na kamp wilde ik wel terug maar ja. Met de musical dacht ik terug aan alles wat er was gebeurt maar toch wilde ik in deze groep blijven. Thuis huilde ik. Want ik wist zeker dat ze me weer zouden gaan pesten in de eerste.

de eerste:
Aan het begin was het leuk. Maar na kamp begonnen ze me te pesten. ze begonnen liedjes over me te zingen. En dat waren geen leuke liedjes. Ik had heel lang niet gesneden maar nu begon het weer. en harder dan tevoren. De littekens bleven zitten.Ik zat altijd alleen in de pauze. Maar toen kwamen ze erachter dat ik mezelf sneed. Ze begonnen medelijden met me te krijgen en pestte me niet meer. Alleen de jongens nog wel. Mezelf verweren deed ik niet.
in de pauze stond ik met een groepje.
Alles leek goed te gaan. Totdat ik bij m`n buurjongn Laurens logeerde. Hij zit trouwens ook in m`n klas.
Ik zei tegen hem dat ik ging slapen en ging op m`n buik liggen. Maar ik viel alleen niet in slaap. M`n gedachten waren ergens anders en ze hielden me wakker. Toen werd de deken weg geschoven. Ik dacht dat het kwam omdat Laurens opstond en keek verder niet op. Toen werden m`n broek en onderbroek tegelijkertijd uitgedaan. Ik werd verstijfd van angst en durfde niks te doen. ik zei stop maar ik kreeg amper lucht binnen dus ik hoorde mezelf niet eens zo zacht. Toen probeerde hij in me te gaan. Ik schrok me kapot tranen welde op in m`n ogen. Maar ik was nog steeds verstijfd. Toen kreeg ik het weer een beetje op een rijtje. Ik moest iets doen maar stop zeggen durfde ik niet. Toen deed ik alsof ik wakker werd. Laurens ging snel weg en liep naar beneden. Hij deed denk ik alsof hij naar de wc moest. Tranen stroomde over m`n wangen. Snel deed ik m`n broek en onderbroek weer aan en legde de deken over me heen. Nog nooit had ik me zo gevoeld. Snel legde ik m`n dekbed een stuk bij die van hem weg. De volgende ochtend ging ik zo snel mogelijk weg.
Thuis op msn vertelde ik het aan laura en Madeleine(zit in m`n klas) ze vonden het allebei heel erg maar madeleine wist niet zeker of ze me wel moest geloven. Het was immers Laurens! en van hem verwacht je het juist niet!! Op school was het binnen de korste keren de klas door. Niemand geloofde me en ik zat weer alleen. Het snijden werd alleen maar erger. Laura was m`n enigste steun. Ik heb gesprekken gehad met de teamleider en we moesten normaal doen tegen elkaar. niet tegen elkaarpraten maar ook niet over elkaar praten.
Een paar maanden later was de klas gekalmeerd en ze deden weer normaal behalve een paar mensen die me nog steeds pesten. thuis gaat het niet echt goed met mij zelf. En ik snijd nogsteeds.


Ik voel me gewoon niet goed meer. Ik denk vaak aan dood gaan en hoe het zou zijn. Of het ooit over is... ik denk het niet!:(
Datum:
30-06-2007
Naam:
Jonna
Leeftijd:
13
Provincie:
Utrecht

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.