Levensverhalen (pagina 1344)

Mijn verhaal kan ik in grote lijnen ook wel vertellen. We vormden een koppel, meer dan 2 jaar geleden, sinds 24 mei. Het liep eerst een tijdje stroef maar uiteindelijk werden we heel gelukkig. Alles ging goed en toen begon de ruzie te komen. Over het minste was er ruzie, ook wel doordat zij zo overdreven jaloers was. Ik begon te denken dat ik eigenlijk gewoon nog even jong wilde zijn en mezelf amuseren ipv in die relatie te zitten. Ik maakte het zelfs meer dan 1 keer uit maar kon telkens niet zonder haar. Ik probeerde haar los te laten maar elke keer kwam het weer goed. Toen begon ik terug te gebruiken. Ik begon te liegen tegen haar en was niet meer wie ik vanbinnen ben. Ik liet haar constant in de steek en voelde me er zelf ook wel rot over maar ik kon ook niet constant bij haar zijn... Zo begon ik meer en meer te gebruiken en te drinken. Ik lachte het zoveel mogelijk weg en probeerde iedereen te laten zien dat ik gewoon genoot van mijn leven. Tegelijkertijd liet ik haar wel in de steek, wat haar zeer hard kwetste. Uiteindelijk was ik te ver gegaan, ze kon de pijn niet meer aan en liet me vallen. Ik heb toen voor haar al mijn moed bijeen geraapt en ben alles beginnen doen om aan mezelf te werken en terug te worden zoals vroeger, ik was immers niet meer wie ik voordien was... Ik vond mezelf een schande en probeerde haar terug te krijgen. Het leek me na een aantal weken te lukken, ook al probeerde ze me te vergeten door veel tijd door te brengen met iemand anders, ik dacht dat het aan het lukken was. Mijn "vrienden" waren hier ook vanop de hoogte en wilden die jongen ook al iets aandoen. Ik dacht dat het me nog wel zou lukken, ze wilde me terug, ook al probeerde ze zichzelf te beschermen door nee te zeggen. Er kwam een keer dat ze dronken was en wel zei dat ze me zo graag terugwilde maar dat het nog niet ging. Ze wilde dat ik verder bleef doen zoals ik bezig was, zodat het terug in orde zou komen. De avond daarna spraken we af en praatten we erover. Ze zei dat ze het niet meer kon. Ik wist dat ze het wilde dus bleef hopen. Zij ging naar de discotheek waar wij normaal altijd zitten bij ons in het dorp en waar mijn "vrienden" ook allemaal zitten en ik ging met mijn beste makker uit naar verschillende discotheken. Tot de laatste discotheek, toen belde ze me vanwaar mijn grote liefde zat. "Wat moeten wij doen want die is hier die kerel helemaal aan het opvrijen." Zei hij. Ik werd woest, maar zei wel dat ze het moesten laten. Ik ging naar binnen in de discotheek waar ik toen juist voorstond. Ik gebruikte weer terug en niets interesseerde me nog... Ik had zoveel moeite gedaan en alles was voor niets geweest?! Niets interesseerde me nog... Ik deed een paar uur later iets dat ik niet had mogen doen, iemand beroven. De dag erna dacht ik bij mezelf:"Wat heb je gedaan?! Je hebt alles weggegooid waar je zo hard je best voor hebt gedaan!" Ik nam de draad weer op en deed verder zoals ik bezig was voor die avond. Ik vertelde mijn ex niet dat ik wist wat er die nacht was gebeurd. Een paar dagen later hadden we terug afgesproken en was er weer een moment geweest tussen ons. Enkele dagen later waren we terug samen, mijn doel was bereikt. Kon haar wel niet vertellen wat ik had gedaan, ik kon niet zeggen dat ik terug had gebruikt en dat ik iemand had beroofd. Ik schaamde me te hard en wilde haar niet nog eens kwijt. Ook al wilde ik niet liegen maar ik wist voor mezelf dat het de laatste leugen ooit nog tegen haar zou zijn. Het ging terug goed met ons, tot de politie aan de deur stond. Die namen me mee naar het bureau en ondervroegen me over de beroving. Ik ontkende alles en deed dat ook tegen mijn vriendin achteraf. Ik loog weeral, ook al wilde ik het zeggen en niet meer liegen, ik kon niet anders. Ik voelde mezelf zo verschrikkelijk. De persoon die ik had beroofd had anderhalve week in coma gelegen. Ik schaamde me en kon het nergens kwijt... De politie kwam er uiteindelijk toch achter en ik moest voor de jeugdrechter verschijnen. Die stuurde me naar de gesloten instelling in Everberg. In het begin bleef ze mij steunen en wilde ze bij me zijn, maar daar kwam een einde aan. Toen ik juist 1 maand daar was maakte ze het uit. Daarna heb ik er nog een maand gezeten en ben nu 10 dagen terug thuis. Wat er ook gebeurd, ik kan precies niet stoppen te proberen haar terug te krijgen... Het liefst zou ik terug vastzitten, daar had ik nog hoop en was er onwetendheid. Nu spookt er nog maar 1 ding rond in mijn hoof: "Ofwel haar terug ofwel ga ik niet meer verder!" Ik ben vandaag naar de dokter gegaan en die heeft me anti-depressiva gegeven. Misschien zijn die wel niet nodig, veel zullen ze toch niet helpen... Ik wil er gewoon aan en heb een paar dagen geleden ook al klaargestaan op een stoel met een koord rond m'n nek. Ik wil gewoon niet verder zonder haar, ze betekent zoveel voor me, ik kan gewoon niet meer!!! Waarom kon ik nu zo dom zijn!!! Ik wil haar zo graag bij me, en als dat niet gaat, wil ik niet meer verder... Nu is het probleem dat ik dat mijn moeder niet kan aandoen, haar vader pleegde zelfmoord toen zij 12 jaar was... Ik kan het niet voor mijn moeder maar moet het voor mezelf! Dan zal m'n ex ook zien wat ze voor mij betekent, maar wat heb ik er dan nog aan, daarmee heb ik ze misschien niet terug want dan ben ik er niet meer, maar ik ben tenminste verlost van mijn lijden... Ik kan gewoon niet meer!!!

God mag mijn leven zo geven aan iemand die het wil hebben. Waarom gaan er mensen dood die het leven koesteren en waarom blijven mensen leven die liever vandaag dan morgen in hun graf willen liggen?

Het is maar goed dat je hier niet zomaar een wapen kan kopen.

Nu zou ik het liefst de trekker over halen.

Ik wil niet per se dood - ik wil een einde aan de pijn.

Het begon allemaal in het eerste middelbaar. Op een 'klasfuif' voelde ik mij al verraden door mijn beste vriendin, ze liet me gewoon links staan voor iemand anders. Ze had geen tijd meer voor mij. Daarna begon ze achter mijn rug te roddelen over mij terwijl ik niet veel verder stond. Vanaf toen denk ik minstens één keer per maand aan zelfmoord.
Daarbij komt nog dat mijn ouders gescheiden zijn en mijn moeder een erfelijke ziekte heeft waardoor ze aan depressies lijdt.
Soms heb ik het gevoel dat niemand van mij houdt of om mij geeft.
Als mijn allerbeste vriendin alleen is met mij, is ze een heel fijne vriendin. Maar als we met een paar mensen op stap gaan, laat ze me altijd links liggen. Zoals wel meer mensen met mij doen.
Ook maak ik geregeld ruzie met mijn vader, waardoor ik me nog onzekerder voel. Ik weet soms gewoon geen raad meer dat ik automatisch aan zelfmoord ga denken. Ik heb het tot nu nog niet gedaan, maar als ik zo blijf verder denken, gaat het niet lang meer duren.
Ik wil gewoon iemand die er altijd voor mij is en me niet in de steek laat, zoals iedereen doet!
Ik dank diegene die moeite doet om mijn verhaal te lezen.

ik heb een leven achter de rug van konstante ruzies in de familie en niet alleen dat in 1984 pleegde mijn zus zelfmoord mede door deze
ruzies.een aantal jaren daarvoor kwam haar zoontje(5 jaar) om bij een verkeersongeval.
in 2001 stierf mijn zwager,waar ik gek op was aan een hartaanval/stilstand en 2 jaar
later stierf mijn moeder waar ik stapelgek op
was.een jaar daarna pleegde mijn neefje zelfmoord(zoon van mijn aan zelfmoord gestorven zus)een jaar daarna werd ik ontslagen bij een bedrijf waar ik 20 jaar gewerkt heb en 1,5 jaar daarna werd ik weer
ontslagen bij een ander bedrijf.mijn leven is een dagelijkse hel!elke dag wordt ik helaas
weer wakker!ik ben het zat ik ben moe en
ik wil dood!verlost zijn van mijn ellende!

Ik lees jullie berichtjes hier allemaal, en ik wordt er vreselijk triest van. Ik heb zelf erg veel last van faalangst, dat heb ik 2 jaar geleden ontdekt. Ik haalde nooit superslechte cijfers, maar toch vond ik het nooit goed genoeg. Ik heb zelfs een paar keer aan zelfmoord gedacht, en dat nooit tegen iemand gezegt.

Na een tijdje stuurde mijn mentrix me naar een vertrouwenspersoon van school. Daarmee kon en kan ik nog steeds heel goed praten.

Nu voel ik me een stuk beter, dus ik wil tegen iedereen zeggen: zoek hulp! alleen kan je er meestal niet uitkomen, maar er is altijd iemand die naar je wil luisteren!

Vanaf mijn 15 heb ik al zelfmoord gedachten maar ik doe er vrij weinig mee, anders gezegd ik kan er niets mee doen omdat het bij gedachten blijf helaas !!! Ik weet dat er een dag komt dat ik het wel kan en er voor ga maar wanneer is mij een raadsel voorlopig ben ik al 12 jaar aan het wachtten en schiet alleen niet zoveel op. Hulp zoek ik nog steeds maar ik verwacht er eigenlijk niet zoveel van omdat psychologen de afgelopen 10 jaar er niet over willen praten vanwege hun verantwoording, of ze willen je vol stoppen met pillen en je opnemen, terwijl ik in mijn ogen niet gek ben. "het komt wel goed" is mijn levensmotto of dat ook echt zo is vraag ik me steeds meer en meer af. Maar als die bewuste dag daar is dan kan ik eindelijk verlost zijn en hopelijk verder leven in een ander universum want dit houd ik haast niet meer vol.

ik ben een vrouw van 41 en denk al aan zelfmoord sinds ik 11 jr was,heb veel mee gemaakt in mijn leven en het gevolg is dat ik er bindingsproblemen van heb gekregen en de mensen pijn doe waar ik het meest van houd en andersom,toen ik 14 was ben ik verkracht door een bekende ,was op dat moment een beetje rebels,mijn vader was overleden na een kort ziekbed en kon het moeilijk verwerken,na de verkrachting raakte ik een beetje verdwaald en kwam met drugs in aanraking,ben verslaafd geweest en op mijn 17e raakte ik zwanger van een man waar ik 18 jr bij was,wat de drugs betreft had ik geluk,ben onmiddelijk gestopt want ik had weer iets om voor te leven,een kindje van de man waar ik van hield,maar het liep een beetje anders dan gepland,tijdelijk waren we uit elkaar en de kleine was toen 2,had oppas in huis om een avond te gaan stappen met een vriendin.Bij thuiskomst kreeg ik een woordenwisseling met de oppas(oude vriend-mannelijk)en hij verkrachte me om me daarna te wurgen en voor dood achter te laten,heb 3 weken in coma gelegen om daarna te horen dat mijn kind in een pleeggezin zat ,mijn huis was opgezegd en ben bij een vriendin in gegaan,mijn kind mocht ik eens per 2weken zien onder toezicht,was helemaal kapot en dat was de 1e keer dat ik mijn polsen door sneed,helaas ben ik op tijd gevonden,een jr later ben ik weer gaan samen wonen met de vader van mijn kind tot 2000 in die jaren dat we samen waren heb ik in het leven gezeten(zijn schuld ?) nou nee was er immers zelf bij het kon me niks schelen wat er met mijn lichaam gebeurde ik wilde iets voelen maar het is me nooit gelukt,ik wist dat ik van mijn vriend hield en het leven niet mocht opgeven..Toen ik in het leven zat ben ik opnieuw verkracht,maar deze keer met schroevendraaiers en ben dus ook behoorlijk verminkt daar beneden,heb het mijn vriend nooit verteld uit angst dat hij diegene iets zou doen,ben een paar maanden weggegaan om te herstellen maar heb het nooit kunnen vergeten,nooit een plekje kunnen geven en nog altijd wordt ik badend in het zweet wakker om vervolgens hard te huilen.ook dat mijn vriend is weggegaan is mijn eigen schuld,ben steeds depresiever geworden door de jaren heen omdat ik niet kon praten,een goede vriend van ons is overleden in 1997 en vanaf die tijd is het snel bergaf met onze relatie gegaan,heb hem gewoon net zo lang gepest tot ie het niet meer vol hield want ik verdiende hem niet.Viel in een diep gat toen hij weg was en 2 jr later wou ik opnieuw zelfmoord plegen en weer werd ik op tijd gevonden,ik was erg boos,het herstel duurde lang en was nog steeds in therapie,maar kon nog steeds niet praten,niets hielp totdat ik verliefd werd op iemand anders dan de vader van mijn kind,alleen al dat gegeven deed me verstijven,wie gaf mij het recht om lief te hebben nadat ik mijn ex had weg getreiterd,maar ik was zo verliefd dat ik de gok heb genomen,zag het allemaal weer zonnig in,hij had 2 kids en ook die 2 hebben mijn hart gestolen,ik houd zoveel van ze,het ging allemaal perfect en we gingen samen wonen,totdat ik stopte met anti-depressiva(omdat ik dacht zonder te kunnen)en terug viel in dat diepe gatik wilde ze er niet mee belasten en ben na 4jr van de een op de andere dag weggegaan,ook hem en de kids verslagen en verdrietig achterlatend,nu 1 jr later kan ik bijna niet meer leven met het schuld gevoel,ik houd nog altijd van hem,als ik toen had geweten hoeveel had ik nog harder gevochten en nog meer hulp gezocht,maar ben ze kwijt en hoewel hij ook nog altijd van mij houd durft ie het niet meer aan(mede ook om de kids)en hij heeft gelijk,ik kan de nachtmerries niet meer verdragen en wil rust,maar hoe ????????????? help me

Okee, ik heb een probleem.....
dit jaar is echt een hell voor me..:(
oke het zit zo...: dit jaar ben ik heel erg verslaafd geworden aan de computer zit er dagen&nachten enz.. achter. en later is mijn moeder ook aan de comp verslaafd geworden,en zij zit er nu dus ook de hele dag erachter....en wat gebeurt er dan je krijgt rotzooi en dan nog meer rotzooi en nog meer.. tot dat het te veel is om het met zn 2en opteruimen .. {mn ouders zijn gescheiden} en we doen nu voor niemand meer de deur open ... voel me er echt rot over we doen de deur niet open omdat we troep in huis hebben ... en ik zat zo te denken aan zelfmoord ik vind mn leven niks meer aan............ Ps: ik weet nu niet wat ik moet doen hoor:(

Volgens mij is mijn verhaal helemaal niet ernstig ofzo vergeleken bij al die andere verhalen die ik hier lees, maar ik denk er toch vaak over om zelfmoord te plegen.

Mijn vader en mijn broertje hebben allebei n vorm van autisme. Met mijn broertje gaat het wel goed, maar met mijn vader heb ik een heel slechte relatie. Hij snapt veel dingen niet en hij bemoeit zich overal mee. Daardoor krijg ik vaak ruzie met mijn vader. Hij zegt achteraf vaak dat hij het niet zo bedoelt en dat zal ook wel, maar daar heb ik nix aan. Ik heb ook vaak het gevoel dat ik gewoon geen vader heb.

Verder ben ik niet echt sociaal. Ik heb wel vrienden, maar in gesprekken zeg ik heel weinig enzo en ik ben dus ook niet echt goed in nieuwe vrienden maken ofzo. Ik heb ook vaak het gevoel dat ik een beetje buiten mijn vrienden sta. Met 2 van mijn vriendinnen doe ik heel veel samen, maar als zij n keertje iets met zn 2en willen doen ben ik daar meteen jaloers op. Dat vind ik echt heel stom van mezelf, want dat slaat echt helemaal nergens op, maar ik weet niet hoe ik het moet veranderen. Soms heb ik ook echt het gevoel dat zij toch liever dingen zonder mij doen.

Ik voel me dus nogal alleen op de wereld. De enige aan wie ik heel veel steun heb is mijn moeder. Een half jaar geleden had ik voor het eerst zelfmoord ideeën en dat had ik toen ook tegen 1 vriendin gezegd en tegen mijn moeder, maar 2 maanden daarna hadden mijn vrienden een feest voor mijn verjaardag georganiseerd en toen ging mijn zelfmoordideeën wel over.

Sinds 2 maanden ofzo komen die ideeën toch weer trug. Volgens mij klinkt mijn verhaal helemaal niet ernstig ofzo, maar ik voel me vaak nogal alleen en ik denk er vaak aan op wat voor manier ik zelfmoord zou plegen. Ik wil echt graag weg van alle problemen, want volgens mij is er toch geen oplossing voor. Ik kan moeilijk tegen mijn vader zeggen dat ie geen autisme meer moet hebben en ik kan ook niet mijn vrienden dwingen om alles met mij te doen, dat zou echt dom zijn ...

Ik hoop dat er mensen zijn die dit lezen en het begrijpen en er misschien een oplossing voor weten. Het enige waarom ik nog geen zelfmoord heb gepleegd is dat k heel veel van mijn moeder hou en haar niet in de steek wil laten, want zij heeft het ook heel moeilijk met mijn vader en verder ben ik heel bang om dood te gaan ...

Het is meer dan een jaar dat mijn beste vriend zelfmoord heeft gepleegd...

Wij G (armeen), E (koerdisch) en ik (Turks) waren vrienden van elkaar. We deden leuke dingen, gingen bij elkaar opbezoek enz. enz. G. was pas getrouwd en net een kind gekregen, E ging trouwen en ik was nog vrijgezel onder hun. De laatste moment samen hebben wij elkaar een groepsknuffel gegeven en elkaar beloofd wanneer wij oud waren en kleinkinderen hadden samen met hun naar het park te gaan en elkaar nooit zouden los laten !

G. zag er zo gelukkig uit, nooit geweten hoe hij zich van binnen voelde. . . (en dan lees ik hier levensverhalen, waarin ze vertellen hoe ze zich van binnen voelen maar dat niemand het weet, waarom? waarom zeg je het niet?
Ik neem G. nog de dag van vandaag kwalijk dat hij niets heeft gezegd, elk probleem heeft een oplossing, als je maar een oplossing probeerd te vinden en het niet opgeeft)

De nacht waarin hij zelfmoord had gepleegd, had ik een droom "ik rij langs een rivier, waar enge zwarte bomen staan omdat er water over de wegdek komt kan ik niet verder rijden en begin ik te gillen en te huilen" toen ik wakker werd begreep ik nix van die droom totdat ik op zaterdag 20.08 uur een telefoontje krijg. . .

Dat kl*te telefoontje vergeet ik nooit meer...

E. belde mij op en zei dat het beter was dat ik ging zitten, ik dacht hij is aan het dollen met mij, toen vertelde hij het "Y., ik weet niet hoe ik het moet zeggen maar G. ... G. leeft niet meer" Er ging kokend heet water over mij heen, ik kan dat gevoel nog steeds niet uitleggen, ik verstijfde, leek net alsof er geen bloed meer stroomde door mijn aders. Er gaat dan zo veel dingen door je heen, stond gewoon in een shock. E. vertelde verder dat G. zich had opgehangen aan een boom langs een rivier in Nederland. Telefoon werd zwaarder in mijn hand, alles wat we hadden meegemaakt ging als een film voor mijn ogen voorbij. Het is zo erg als iemand zelf er voor kiest om dood te gaan, terwijl je tijd niet is gekomen kies je zelf om te gaan...

Ik ben niet meegegaan naar de mork ik wou hem blijven herinneren hoe ik hem kon, E. was er wel naar toe gegaan. Hij vertelde mij dat hij vinger afdrukken had aan zijn nek. Hij had dus waarschijnlijk "spijt"gekregen en wilde zich los maken, wat hem niet is gelukt....

In zijn zak vonden ze een briefje, waarin hij had geschreven dat hij niet meer verder wilde leven en dat zijn vrouw en kind en vrienden hem het niet kwalijk moest nemen voor wat hij ging doen. Hij had stilletjes afscheid genomen van iedereen...

Sorry maar ik neem hem nog steeds kwalijk voor wat hij heeft gedaan, ik kan er geen vrede mee hebben. De reden waarom hij het heeft gedaan weet niet niemand.... en we zullen er niet meer achter komen...

Hij was een gelovige, hij wist dat dit leven een "droom" een "tentamen" was en na de dood "het eeuwig leven" zou beginnen, maar met zelfmoord is het eeuwig hel . . . misschien daarom kan ik er geen vrede mee hebben wat hij heeft gedaan.

Waarom schrijf ik dit hier? Ik wil dat mensen dit lezen om erbij stil te staan dat zelfmoord geen oplossing is.

Het kan zo zijn dat je in een rot tijd zit, maar dat zal ook over gaan. Als het stormt wordt het daarna weer mooi weer, na de winter komt de lente. De zon zegt ook niet van owww ik heb er geen zin meer in en kom niet meer op, aarde zegt ook niet van ik ben moe, ik stop met draaien. Een bloem zegt ook niet van jaaa daaggg ben vorig lente al wezen bloeien kom niet meer doeeiii. Een mens maakt moeilijke tijden door, maar heb je dan nooit een keer 1 dag maar gehad van heyy toen heb ik gelachen zeg. Tuurlijk wel... hoe moeilijk je het ook hebt, je hebt echt wel leuke tijden mee gemaakt. Praat erover, na de dood van G. hebben E. en ik een closer relatie gekregen, als hij ergens mee zit belt hij mij en we praten er over en anders om ook. Wij hebben ons schuldig gevoeld omdat we nooit erbij hadden stil gestaan, het heeft ons een vriend gekost wat niet had gehoeven. Praat, want mensen weten niet wat er door je heen gaat, mensen voelen niet hoe jij je voeld, praat en bespaar jezelf en de rest van je dierbaren PIJN!

Onthoud 1 ding totdat je natuurlijke tijd is aangekomen om te gaan is het de kunst om door te blijven vechten en te OVERWINNEN, en niet opgeven met vechten en een LOOSER worden!

Trouwens, zijn vrouw is nog steeds niet over zijn dood heen en zijn kind zal G. leren kennen van foto's. Kijk dat is papa . . .

Blijf leven ondanks alles is het leven mooi, kijk goed om je heen er zijn mensen die het slechter hebben . . .

Groetjes,

Y.