Hierbij mijn leven in een notendop.
Actuele toestand: Nu ben ik al ongeveer twee maanden bezig om uit een dal te klimmen. Eigenlijk is mijn hele leven een groot dal, maar dit jaar is eigenlijk een extra dal in dit dal. Twee weken geleden ging ik voor het eerst naar een psycholoog, wat weer hoopgevend is. Buiten de psycholoog en mijn huisarts weten er inmiddels vijf mensen dat ik depressief ben. Geen van hen behoort tot de mensen die ik dagelijks zie, dus geen familie of collega’s. Met twee van hen kan ik over de mail erover praten, de andere drie helpen me niet. Ik ben 24 jaar en hoop in het komende half jaar af te studeren voor alweer mijn tweede studie.
Mijn probleem: Mijn probleem is zeer veelzijdig en nog moeilijk te definieren. Ik vermoed dat mijn dyslexie de kern van alles is, maar daar zal de psycholoog me bij moeten gaan helpen. Ik heb mij ondanks deze enorme handicap kunnen handhaven in een wereld waar taal belangrijk is. Vraag niet hoe, maar het is me in ieder geval gelukt om te overleven met een leessnelheid gelijk aan 70% van het gemiddelde. Ik heb nog nooit een boek uitgelezen, maar heb mezelf met zelfbedachte trucks toch veel kennis eigen gemaakt. Mijn sociale ontwikkeling heb ik hier echter voor opgeofferd. Ik heb geen vrienden en weet niet hoe ik met verliefdheid moet omgaan. Afgelopen half jaar heb ik voor het eerst in mijn leven een poging gewaagd, dat is volkomen geescaleerd. Niet in de zin dat ik haar iets heb aangedaan of zo, daar ben ik veel te zachtaardig voor. Mijn hoofd sloeg helemaal op hol. Na haar ‘nee’ hoopte ik eerst dat zij mij kon helpen bij mijn problemen. Veel van de gevoelens waar ik al sinds mijn zesde mee rondloop heb ik aan haar verteld, zij was daarmee de eerste in mijn leven die al die dingen te lezen kreeg via de mail. Ze wist niet wat ze met me aanmoest en schreef me dat ik vervelend was. Vervolgens werd de wil in mij om zelfmoord te plegen steeds groter, dit is vorige maand ook bijna gebeurd. Gelukkig kwam ik vlak voor het moment dat ik wilde springen een oud klasgenoot tegen, einde oefening dus. De laatste dagen komen nu ineens zeer basale gevoelens in mij op. De drang om zelfmoord te plegen maakt langzaam plaats om juist de mensen te vermoorden die mijn leven zo moeilijk maken. Ik ben in mijn gedachten al vele malen naar de gamma gegaan om een bijl te kopen. Ik weet dat dit een zieke gedachte is, toch blijft het maar terug komen. Gelukkig is er wel iets in mij dat hier mee wil stoppen, dus ik hoop dat de psycholoog me hiervan af kan krijgen. Dergelijke geweldadige gedachten had ik overigens ook al gedurende mijn middelbare schooltijd, toen is het ook nooit echt gebeurd, dus zeer waarschijnlijk blijft het nu ook slechts bij gedachten.
Overige wetenswaardigheden over mij:
Tijdens mijn middelbare schooltijd haatte ik het om op te trekken met de populaire scholieren omdat ze aan pesten deden. Hoewel ze mij accepteerde als groepsgenoot, ben ik toen vrijwillig iedere pauze gaan staan bij de gepeste scholieren. Ik had dus de kracht om me te distantieren van slechte mensen, maar beperkte mezelf daarmee ook omdat ik zo geen echte vrienden had, want bij de gepeste mensen had ik het eigenlijk ook niet naar mijn zin. De schooltrip naar ... (grote stad in Europa) was een dieptepunt. Het was een hel om met zoveel leeftijdsgenoten op reis te zijn. Ik (toen 16 jaar) heb tijdens die reis zelfs in mijn bed geplast. Gelukkig is niemand erachter gekomen.
Tot slot heb ik mezelf geleerd hoe ik snel uit een depressie kan komen, dit heb ik al vele malen gedaan. Simpele dingen als extreem veel tijd gaan steken in studie of hobby helpen me daarbij meestal. Ook oppervlakkig sociaal contact wil nog weleens helpen. Dit gemak om mijn eigen gemoedstoestand te veranderen irriteert me zeer, want het voorkomt dat ik echt door de mand ben gevallen. Ik kon zo naar de buitenwereld altijd masceren dat ik ziek ben. Ik doe de laatste tijd bewust geen moeite meer om uit de depressie te komen. Ik ben die depressies namelijk zo zat, dat ik er voor altijd mee wil afrekenen. Tijdelijke oplossingen laat ik daarom niet meer toe.
Groet,
Vincent
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.