3 jaar terug begon het allemaal... mijn moeder kreeg een depressie en lag altijd maar in de woonkamer te slapen... ze wou niet meer bij me vader slapen. ik had wel door dat ze gingen scheiden. waarom zou ze anders niet bij mijn vader willen slapen. op dat moment kon ik met niemand praten me vader werkte van 12 uur "smiddags" tot 2 uur "savonds"
in totaal 14 uur.
dus hij was er nooit. elke dag at ik kant en klaar eten. dat vaak bedorven was. daarom at ik bijna niets. alleen tegen mijn kat kon ik alles vertellen "J" (ik ga niet de naam schrijven) altijd als ik huilde kwam hij om mij te troosten. maar hij was oud en ik wist dat hij niet lang meer zou leven. toen hij overleed, begon ik mezelf te pijnigen. ik pakte een schaar en sneed, of ik ging expres van de trap struikelen. ik deed alles voor pijn. alsof het mijn lichaam kon beheersen van woede uitbarstingen. toen een paar maanden later was niets veranderd. niemand merkte het want ik ben heel goed in pijn verbergen. ik heb vaak op het balkon gezeten en naar buiten gestaard, toen begon ik paniek aanvallen te krijgen. me vader had al gezegt dat ze gingen scheiden. en ik begreep het. maar vanbinnen was ik allang dood. het heeft 2 jaar geduurt tot de scheiding voltooid was. ik ging bij me vader wonen in "B" en me moeder ging wonen in "D" ik was bang dat ik mijn vader verloor want ik zag hem nooit, toen begon ik pas echt met messen glasscherven en vanalles in mijn armen te zetten. ik kon niet slapen. ik had iets nodig dat mij beschermde. mijn katten. die berschermde mij hielden van mij. ik was erg dun geworden. en ik had geen fut meer. toen dacht ik ik maak er een einde aan. maar ik werd verstoord. er was een vrouw in mijn vaders leven gekomen "Z" ik had zo een hekel aan die vrouw. ik begon met roken en was vaak dronken. ze wou atijd nutteloze gesprekken houden en ik kon er niet meer tegen ze probeerde mijn moeder te zijn DAT WIJF moest oprotten. na een tijdje kreeg ik ruzie met me vader want hij wou bij haar slapen. en ik wou in mijn eigen vertrouwde huisje blijven. voor de eerste keer in mijn leven was ik bang voor hem geworden. mijn leven, mijn schepper deed alsof ik dood kon vallen. toen ben ik naar mijn moeder gegaan en daar gebleven. mijn katten zaten nog in dat huis en daardoor kreeg ik het gevoel dat ik depressief werd. ik moest ze bij me hebben. hun maakten mijn bestaan. na veel gezijk kon ik mijn katten meenemen naar mijn moeder. ze waren aardig ondervoed en ik voelde hun pijn. ik begon vrienden te maken op school(mijn moeder was niet meer depressief toen ze alleen ging wonen) en ik zei tegen mijn moeder dat ik met ze naar de strand ging. me moeder vond het best. ik zou daarna doorgaan naar mijn vader en "S" waar ik nogsteeds een bloedhekel aan heb. in de tram had ik een boete want ik was vergeten dat ik moest afstempelen. toen ik bij me vader was had ik hem gesmeekt dat hij mijn moeder niet had gebeld. dat had hij dus wel. mijn moeder belde mij en begon te schelden en me uit te "hoeren" ik kon er niet tegen ik rende naar de wc en pakte mijn zakmes. je raad het verder wel. daarna heb ik neidig mijn tas ingepakt. mijn vader had me nognooit zo angstig gezien. hij zei dat hij mijn moeder zou bellen en zou zeggen dat ik even tijd nodig had. bij mijn moeder kreeg ik weer een paniek aanval. maar ik heb nu leren omgaan met mijn angsten. je moet gewoon je rug recht zetten en van de kleine dingen genieten. mijn verhaal is niet zo heftig als dat van anderen. MAAR JE MOET GEWOON DENKEN IK ZET DOOR!
XkusX B
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.