Levensverhalen (pagina 132)

Op de basisschool had ik veel problemen met mijn lichaam. Dat is natuurlijk niet raar, welk meisje heeft dat nou niet gehad... Ik was altijd wat flinker dan de rest en mensen zagen mij daarom altijd als pispaaltje. Er werden dingen naar me geschreeuwd zoals "vet zwijn" en "dikke hoer". Maar erger waren de dingen die ze in m'n oor fluisterde terwijl iemand anders mij vast hield. Ik was bijvoorbeeld een dag met een vriendinnetje op de skatebaan en toen kwam er een groepje op me af en hebben me onder gesmeerd met mayonaise. Ik moest dat als een waarschuwing zien. Toen ik thuis kwam was m'n moeder razend. Niet de meisjes die me dat hadden aan gedaan, maar op mij. Ik was ten slotte de gene die op de skatebaan kwam, terwijl ze me dat had verboden. Ik was niet boos op die meisjes, niet op mijn moeder maar op mezelf. Het was ten slotte mijn eigen schuld dat ik dik was. Dit is door gegaan tot ik naar de middelbare school ging. Ik vond dit een moeilijke stap, aan de ene kant omdat ik mensen niet vertrouwde en bang was dat mensen me hier weer gingen pesten, en aan de andere kant omdat mijn oma in de vakantie was overleden. Dit gebeurde 2 weken voor ik naar de grote nieuwe school ging. Ik was verlegen, meed oogcontact en durfte niets te zeggen in mijn nieuwe klas. Ik had zelf wel in de gaten dat niemand graag contact met mij wou zoeken omdat ik het immers zelf ook niet wou. Ik zat meestal alleen in de pauzes, terwijl ik anderen over mij hoorde roddelen. Ik heb zelfs een paar pauzes in de week op de toiletten gegeten omdat ik bang was dat mensen me raar aan zouden kijken. Aan het einde van het schooljaar liep ik naar de wc en hing er een papiertje op met "Eva's tafel"... 3 weken ben ik ziek thuis gebleven, ookal wist mama zelf ook wel dat ik niet echt ziek was. Ze vroeg me alleen nooit iets. Of het nou desinteresse was? Geen idee. Zo voelde het wel... Toen ik weer naar school ging was het rustig maar ik bleef naar een uitweg zoeken om maar niet in de aula te hoeven zitten. Ik ben die pauze naar buiten gegaan om een stukje te gaan lopen en toen zag ik een paar meisjes een sigaret roken. Ik liep er snel voorbij maar ik werd geroepen. Ik zat al 7 maanden bij ze in de klas maar ze kwamen niet verder dan: " hé meisje!". Ik heb die pauze met ze mee gerookt en veel pauzes daarna ook. Natuurlijk was ik als de dood dat mam er achter zou komen, dus stonden we met z'n alle aan het einde van de pauzes voor de spiegels om onszelf onder te spuiten met deodorant. Dat was voor het eerst dat ik dacht vrienden te hebben. Dat ze op 12 jarige leeftijd rookten als een ketter en elke vrijdag lam in het parkje zaten deed me toen weinig. Ik hoorde erbij. In het begin van het derde jaar Havo had ik ruzie gekregen met die meisjes, wat een einde maakten aan een stabiel sociaal leven. Ik had toen ooit gehoord van een meisje dat ze zichzelf had gesneden en dat het haar hielp om te gaan met bepaalde dingen. Ik was bereid om het een kans te geven. Het was best eng om een mes over mijn eigen huid heen te halen. Het was niet diep en er bleef nauwelijks een litteken over. In de loop van dat jaar werd het snijden erger. Iemand had ooit mijn pols gezien en daar een opmerking over gemaakt, dus durfde ik mezelf daar niet te snijden. Nu begon ik op mijn rechter bovenbeen. Hoe ik mezelf daar verwondde vond ik toen der tijd fascinerend. Ik vond het geweldig hoe het bloed langs mijn been liep en hoe diep de sneeën waren. Waar ik niet aan had gedacht was het feit dat ik met volleybal een kort broekje aan moest. Mijn vader was coach en heeft dit toen een keer gezien. Dit was het begin van een periode van mentorgesprekken, huisartsen, schooldokters, vertrouwenspersonen en psychologen. Ik was toen 15 en kreeg vaak genoeg te horen dat ik niet wist wat echte problemen waren en dat ik mezelf aanstelde. Ik zat gewoon in de puberteit. Ook vertelden mijn ouders me vaak zat dat ik gewoon om aandacht moest vragen als ik dat zo nodig wilde. Ik voelde me op dot punt zo in de steek gelaten door iedereen. Ik had echter een vriendin waar ik altijd wel bij gerecht kon. Een marrokkaans meisje die het altijd met iedereen kon vinden. Ik benijdde haar. Ze was ten slotte alles wat ik wilde zijn en tegelijkertijd alles wat ik niet was. Omdat ik bij mijn psycholoog emdr therapie kreeg was ik vaak op school een emotioneel wrak. daar kwam ook nog bij dat ik te horen had gekregen dat mijn vader kanker had. Ik had me tot dat moment altijd kunnen vermannen met in mijn achterhoofd de gedachte: "shit happens". Tot ik op een dag in de geschiedenis les kwam en mijn huiswerk was vergeten. Ik kreeg een hele preek en barste in tranen uit. Niemand wist iets van mijn situatie, dus ik kom hem ook niets kwalijk nemen. Ik vond zijn vermogen om zich even in mijn schoenen te verplaatsen natuurlijk op dat moment vreselijk, maar nogmaals, ik kon hem niets kwalijk nemen. Mijn Marrokaanse vriendin stapte op dat moment naar me toe, zei dat ik effe de klas uit moest lopen en dat ze zo naar me toe kwam. Ik deed dat. Op het moment dat ik de deur sloot hoorde ik haar tekeer gaan tegen de geschiedenis leraar en plotseling voelde ik me geliefd. Er was dus echt iemand die om me gaf. Ik kwam vaak bij haar thuis, waar haar moeder vaak Marokkaanse lekkernijen aan het maken was. Ik kwam altijd binnen met een knuffel en ik voelde me thuis. Dit was alleen niet voor een lange periode want mijn vriendin kreeg een dag voor mijn verjaardag een herseninfarct. Een 16 jarig meisje kreeg een herseninfarct. Ik zat sowieso 3 keer per week bij haar aan het ziekenhuisbed. Ik kon haar ten slotte niet verliezen. Ze had 3 operaties gehad om de druk af te nemen die haar hersenen afgaven op haar schedel. Bij de derde verloor ik hoop. Ik had geen zin meer om naar school te gaan, waar ik toch weer alleen aan tafel zou lunchen, als ik al aan een tafel durfte gaan zitten... Ik vond het steeds moeilijker om maar de psycholoog te gaan omdat ik beter aan het worden was. Ten minste dat probeerde ik iedereen te laten denken. Het ging alleen maar slechter met me. Ik had veel moeite met het feit dat heg zomer was. Ik had namelijk mijn enkel, bovenbeen, pols, buik en heup onder de littekens zitten. Zie ze maar te verbergen als het 35 graden is. Daarom ging ik mezelf snijden op plekken waar niemand ze kon zien. Die niemand kon zien tot ik een vriend had, wat trouwens niet lang stand hield. Hij was al snel op me uit gekeken. En wat die littekens betrefte: die waren raar en vies. Ik was behoorlijk gekwetst ookal dacht ik er zelf precies hetzelfde over. Een paar maanden later was mijn vriendin erg vooruit gegaan en ging het daarbij ook beter met mij. Ik ging over naar de 4e en kreeg contact met wat leuke mensen dat jaar. Het was een vrij rustig jaar. Ik was gestopt bij de psycholoog en richtte me op mijn muziek. Hierdoor gingen mijn cijfers wel dramatisch omlaag, maar dat vond ik prima. In de loop van mijn examenjaar ging het wel weer achteruit. Ik viel weer terug in een depressie en deed mezelf steeds meer pijn. Tegen het eind van het jaar ontmoette ik een jongen met best heftige emotionele problemen waar ik mezelf vaak in terug zag. Ik begon stiekem van em te houden maar ik was bang dat als ik te dicht bij hem zou komen, die emoties ook dichter bij zouden komen. Daar had ik geen behoefte aan. Bovendien was ik bang dat als hij me echt zou leren kennen, hij mij zou verlaten dus was ik hem voor. In deze periode blowde ik veel, niet dat dat een slecht ding was. In tegendeel. Ik voelde me vrij. Ik voelde niks meer. Maar doordat ik emotioneel niet stabiel was vielen de drugs vaak slecht. Dus ben ik gestopt met het regelmatig nemen van een joint. Ik wilde aan mezelf gaan werken, en bij mijn laatste sessie bij de psycholoog had ze gezegd dat ik mensen op moest zoeken als het slecht met me ging. Dit deed ik. Ik belde mijn vriendin af en toe als het heel slecht ging. Ik kon het alleen niet helpen dat ik me keer op keer weer schuldig voelde dat ik dat deed. Ze had ten slotte wel wat anders aan haar hoofd. Ik had besloten dat ik niet goed was voor het herstel van mijn vriendin, en deed afstand van haar. Ze was er kapot van en dacht dat ze iets verkeerd had gedaan. Ze vroeg herhaaldelijk aan me of ik het wilde uitleggen maar dat wilde ik niet. Ik durfte het niet. Ik heb haar pijn gedaan. De dag erna heb ik een overdosis slaappillen ingenomen. Ik had mezelf alleen eerst moeten inlezen, want net slaappillen van de Kruidvat ga je niet dood. M'n bed was alleen een zooitje en ik moest m'n roes uitslapen. Mijn ouders waren woedend. Mam vroeg me hoe ik het in mijn hoofd kon halen om ze zoveel pijn te doen. Dat is wat ik doe. Ik doe mensen pijn. Ik zie mezelf graag als een goed mens maar dat ben ik niet. Deze gedachte deelde ik met mijn psycholoog. (Ja, ik zat alweer bij de psycholoog). Ik moest allemaal vragenlijsten invullen en testen doen, wat voor een diagnose zorgde: manisch depressief. Wat dat inhield? Geen idee. Ik wist alleen dat als je eenmaal een etiketje met een moeilijke naam opgeplakt kreeg, je pillen moest gaan slikken. Dat was ook zeker het geval. En inderdaad hielp het tegen ups en downs. Ook tegen de ups, want ik had een leeg gevoel. Ik was mezelf niet meer. Ik had geen zin meer om muziek te luisteren, laat staan om zelf te maken, ik kreeg geen woord meer op papier, terwijl ik voorheen uren kon schrijven. Het was weer tijd om me te vermannen. Ik moest wel want ik werd praktisch gedwongen. Rond deze tijd moest ik een studiekeuze gaan maken. Ik vond niks meer leuk, dus dat was een lastige kwestie. Ik heb altijd een maatschappelijk werker willen worden, maar daar heb ik vanaf gezien. Ik herkende mezelf altijd wel als zo'n persoon waar mensen graag hun problemen bij neerleggen of mee willen praten. En ik kan ook mensen helpen. Ik kan het emotioneel alleen niet aan.
Nu ben ik 18. Er wordt van me verwacht dat ik nu zelf een oplossing zoek voor mijn problemen. Dat hebben mijn ouders me wel laten weten: ik sta er alleen voor. Ik heb mijn oplossing gevonden. Ik kan nu zeggen dat niemand me gaat missen en dat ik niets waard ben, maar dat is niet zo. Familie en vrienden zullen er kapot van zijn, maar het is en blijft mijn beslissing. Ik kies mijn eigen einde. Weliswaar een open einde, maar daar kan ik mee leven...
Ik wil dit delen zodat mensen weten dat ze er niet alleen in staan. Misschien dat iemand zich in dit verhaal herkent. Als je iemand hebt om mee te praten, ga dat dan doen. Ik had daar niet veel geluk in maar zorg dat het voor jou niet te laat is om te praten. Sterkte en succes
X Eef

Ik voel me zo ellendig van binnen, alsof niemand meer naar me wilt luisteren, het gevoel dat ik gedistantieerd ben van de mensheid dat ik er niet meer bij hoor. Dit gevoel draag ik dalijks met me mee, en iets zegt me de heletijd maak er een einde aan, jou leven is niets meer waard. Het begon allemaal vorig jaar nadat ik op straat ben gezeg door een huisgenoot waar ik goed mee bevriend was. Er ontstond een akkevietje waardoor alles escaleerde voor mij. Ik ben toen me buit kwijt geraakt en me persoonlijke spullen. Sinds dien is mijn hele wereld in elkaar gestort. Elke keer wanneer ik mijn verhaal probeerde te doen dan namen mensen afstand van me omdat ik te negatief ben. Ik heb zelf nooit de gelegenheid gekregen om mijn verhaal te doen behalve bij een psycholoog die er zelf ook geen raad mee wist. De band met me ouders is ook zeer slecht, omdat zij niet begrijpen in welke situatie ik in zat. Iedereen om mij heen maakt gebruikt van mijn portemonee, ik kan niet meer vertrouwen zelf me ouders niet. Ik zit in de ziektewet uitkering waar ik zelf ook helemaal gek word van alle regeltjes. Zelf kan ik niet werken met de trauma die ik vorig jaar heb opgelopen.. Ik ben gewoon helemaal op mijn dromen zijn weg.. geen zin meer om beter te worden en te leven

Leeg gevoel, onrustige gedachten.
Dood zijn als enige optie zien.. er is geen uitweg meer.
De wereld zal niemand missen, die geen bijdrage eraan toegevoegd heeft.
Eén brok ellende zijn, blok aan het been zijn voor anderen.
Geen waardering voor de goede bijdragen.
Stemmen in het hoofd die vertellen wat allemaal fout gaat.. negatieve gedachten.

Rust is het enige wat alles oplost.. alleen maar rust.

Kalmte die mijn hoofd doordringt.
Kalmte die mijn lichaam doordringt.
Kalmte die mijn ziel doordringt.
Geef mij rust, gun mij rust.

Help?

Laat heel duidelijk zijn: Zelfmoord is geen oplossing om van je problemen af te komen. Zelfmoord is de meest laffe en domme daad die er maar bestaat. Lees het boek ‘Eeuwig Bewustzijn’ van Pim van Lommel en gegarandeerd dat je een andere kijk krijgt op de dood. De dood bestaat namelijk niet.
Mensen die last hebben van een overdosis zelfmedelijden kunnen er aan toe komen om zelfmoord te plegen. Maar besef dat zelfmoord en daaraan gekoppeld zelfmedelijden iets van het EGO is, en niet van jou innerlijke zelf, ware zelf oftewel van je ziel. Weet dat je eigenlijk zuiver bewustzijn bent en ook eeuwig. Het EGO daarentegen is aards en slechts tijdelijk.
Ben bewust van je EGO, maar identificeer je er niet mee want dan kunnen de meest krankzinnige gebeurtenissen ontstaan; lees ook ‘De Kracht van het NU’ van Eckhart Tolle, als je wilt dat je leven een positieve wending neemt.
Groetjes, Dorjon

Hallo,
Ik ben een meisje van 16 en ik doe sinds ik 12 was al aan zelfverminking. In het eerste middelbaar (12 jaar) dee ik dit vooral voor ruzies met mijn moeder. Deze zijn nog steeds niet verbeterd en worden alleen erger. Gisteren was ik helemaal buiten mijn zinnen. Ik zat in een klas waar niet bepaald iedereen goede punten heeft. Nu gaan al mijn vrienden weg, door een B of C attest. Ik ben 1 van de enige met een A . Ik weet dat dit niet klinkt als het ergste terug ter wereld maar, zij betekenen ALLES voor mij. Ze zijn de enige die mij doen leven. Voor zij in mijn leven kwamen was alles donker en grijs. Ik snijdde mezelf regelmatiger dan nu en ik heb een paar keer op het punt gestaan om mijzelf een overdosis te geven. Toen ik het hoorde dat ze allemaal weg moesten, begon ik te wenen, te krijsen, mezelf te slaan, het ging zo ver dat ik moest overgeven. Ik kon niet meer ademen en ik kan niet beschrijven wat ik vanbinnen voelde. Alles was zo onecht, ik heb hier meerdere nachtmerries over gehad en elke keer wou ik in die droom mezelf snijden. Nu,2 dagen later ben ik ten einde raad. Ik zit soms aan mn raam. Naar de lucht kijken kalmeert mij niet maar naar beneden kijken, naar hoe hoog ik zou kunnen vallen dat wel. Ik kan niet zonder hun

Hoe doe je dat? Hardop toegeven dat je ondanks al het moois in je leven intens ongelukkig bent? Dat je bang bent voor anderen en hierdoor gevangen zit in je eigen wereldje? Dat anderen niet genoeg zijn om je hier te houden? Ik weet het niet. Ik wil hulp, maar ik vind het een teken van zwakte om hulp te vragen. Constant in dilemma over hoe ik verder moet.

Ik voel me zo verloren, 7 maand geleden ging me ex vriendin na 3 jaar bij mij weg voor een man, voor ze uit me leven ging heeft ze mij nog schulden bezorgt waardoor ik nu wa problemen heb, door haar ben ik depressief het gaat maar niet over heb alles geprobeerd niets helpt ook geen gesprekken met dokters psychiaters enzo.. Ik ben grip aan verliezen op mij leven en denk meer en meer aan zelfmoord, ik wil dit niet ben een vechter maar deze keer blijft de tunnel zwart ik heb geen hoop meer op wat dan ook, weet echt niet meer wat ik kan doen, wat ik wel weet is dat ik die pijn nie langer kan verdragen denk meer en meer aan zelfdoding

MIJN PROBLEEM is dat ik me niet kan binden of in het leven niet mag binden. En ik mis gebondenheid. Voel me zoo alleen. Ik ben super onzeker na alles wat er gebeurd is, moeilijke jeugd. Mijn moeder had mij nooit moeten krijgen, ze had zelf nog niet eens dingen verwerkt met haar jonge leeftijd. Heb altijd zo'n onrust, ben zelfs naar de andere kant van de wereld verhuisd. Omdat ik altijd al naar het buitenland wilde, het voelde zo goed. Maar ook hier voel ik me alleen en angstig, terwijl ik in een studentenhuis woon. Ik vind het moeilijk om hulp te vragen en mensen kijken vaak niet eens naar mij om. Denken die kan het toch wel, terwijl ik van binnen kapot en moe ben. Ben zo kapot dat ik het gevoel heb niet meer gemaakt kan worden. Heb ook besloten na zoveel hulp en hard werken aan mezelf dat ik de handdoek in de ring ga gooien. Moet nog 3wk wachten voordat ik naar Nederland kan gaan en dan breng ik mijn kat naar mijn moeder en dan ga ik van een flatgebouw springen. Ik wil me gewoon echt vrij voelen, mijn keuze in t leven. Ik vind het moeilijk, maar doorgaan is geen optie. Mijn leven blijft zo, zonder echte vrienden of vriendje. Ook ik wil trouwen en een kindje, maar met dit leven zal ik het nooit kunnen verwezenlijken. De enigste reden waarom ik niet eerder heb gedaan, was dat ik nog hoop had en dat ik ook de mooie dingen in het leven dankbaar voor ben. Maar ook ik ben meer waard. Ik wens iedereen veel sterkte en liefde.

ik voel me alleen, iedere dag opnieuw. het begon allemaal al in groep 5 toen ik verliefd werd op een jongen. het was niet echt smoor verliefd maar ik vond 'm "wel leuk". in groep 6 precies hetzelfde. naarmate de "verliefdheid" langer duurde werd het steeds heftiger. in groep 8 kon ik nergens anders meer aan denken als hem. ik wist dat hij mij niet leuk vond en dat deed me pijn, vreselijk veel pijn. aan het einde van groep 8 moesten we afscheid nemen want hij ging naar een andere middelbare school dan ik. dat was vreselijk. ik miste hem verschrikkelijk. toen de zomervakantie voorbij was en ik in mijn nieuwe klas zat wist ik het allemaal niet meer. ik wilde niet meer naar school, voelde me ziek, had steeds de aandrang om te huilen maar dat viel nog mee met het gene wat ik nu voel. naarmate ik minder contact kreeg met de jongen verlangde ik ook steeds minder naar hem. ik kreeg ook steeds meer aandacht van andere jongens wat ik totaal niet had verwacht. ik bedoel niemand keek ooit naar me op, ik was gewoon dat ene meisje dat in de klas zat. ik was geen nerd ofso maar ook geen populaire. tussen een van die jongens zat hij dan, mijn nieuwe liefde. ik werd smoor verliefd op hem en al snel kregen we verkering. mijn leven kon niet meer stuk, maar op een geven moment verlangde ik teveel naar hem. ik wilde alleen nog maar bij hem zijn, en als hij met een ander meisje praatte kookte ik. ik werd steeds verdrietiger. ik ging steeds vaker alleen op mijn kamer zitten. dan keek ik in de spiegel en ging ik mezelf bestuderen, ik vond mezelf al gauw te dik, lelijk, stom etc. ook kwam er de grootste teleurstelling van mijn hele leven want volgend jaar zit hij waarschijnlijk niet meer bij me in de klas. iedere keer als ik aan die gedachte denk begin ik weer te huilen. ik werd wanhopig en begon met snijden. ook mijn cijfers werden er niet beter op en alles ging fout wat ik deed. het is nu zo erg geworden dat ik op het punt sta om zelfmoord te plegen omdat ik zo wanhopig ben. ik heb tegen mijn moeder gezegd dat ik de laatste tijd zo verdrietig ben en zij zei dat het de "pubertijd" wel zou zijn, maar dat lijkt me sterk. ik wil niet meer leven, ik voel me constant moe van het huilen. ik weet echt niet meer wat ik moet doen. ik wil dood...

Ik wil er niet meer zijn. Het leven doet me zo veel pijn. Op 11 jarige leeftijd me zus uit huis gehaald. Me vader op genomen geweest en heeft 3x zelfmoord daar willen plegen (mijn zus na 3jaar nog steeds) mijn zus Karine is mishandel. Ik heb 2jaar geen contact gehad mijn ouders 3 jaar. Ik heb veel ruzie thuis veel stres, en wat nog niemand weet waar ik al 4 jaar alleen mee leef is dat ik ben verkracht ik zie hier door mijn leven niet meer zitten alleen maar ellende
Maar er zijn wel leuke dingen in me leven ik ben nu vrijwillig op een manege ik help mensen met een handicap ik heb vrienden en vriendin.
Maar ik vertrouw niemand en denk ook nooit meer
Dit was mijn verhaal
Groeten de misschien. Zelfmoord pleger rosemarijn