Wat lieve mensen .. heeft het leven voor zin, als hetgeen wat jouw leven voor moet stellen niets meer is dan een hoopje uitwerpselen.
In mijn jeugd ben ik behandeld als oud vuil door mijn vader en door al mijn klasgenootjes, ik had nooit vrienden en mocht nooit een kind zijn van mijn vader. Ik heb geen broers, zussen, neefjes of nichtjes. Ik kreeg alleen slapeloze nachten door een vader die dronken thuis kwam en mijn moeder mishandelde.
Quality-time met pappa bestond uit psychische martelingspelletjes om mij zogenaamd 'hard te maken voor de grote boze buitenwereld'. In plaats van liefde kreeg ik louter haat met de paplepel ingegoten.
Op school was ik de grootste mislukkeling ooit. Ik had de mogelijkheid om naar het vwo te gaan en eindigde met een vmbodiploma op zak. Daar kan ik net zo goed mijn kont mee afvegen.
Alle leuke jongens zijn homo of zien me niet staan en de rest van ze, zien me louter als neukvlees. De enige jongen die ik enigzins begon te vertrouwen en waarvan ik vandaag de dag nog zielsveel van houd, heeft me laten vallen als een baksteen en leeft gelukkig verder alsof ik nooit heb bestaan. Ik probeerde met hem te praten over wat er in mijn hoofd spookte, maar mijn vertrouwen in de mens is er niet meer en daarom lukte het nooit. Hij ziet me nu vast als een achterlijk kind, ik zie hem als de zon.
Daarnaast ben ik zo arm als de pestvlooien van een dode kerkrat en dat terwijl ik me krom werk voor mijn studie, probleem'vrienden', verprutste hersenen en geheugen door drugsgebruik van vroeger, bindingsangst, slaapproblemen, eetstoornis, ongelukkige moeder, een verscheurde ziel.. etcetera. Ik blijf elke dag vechten, vechten voor mijn trieste bestaan...Bij tijden van absoluut verdriet, wanneer ik mijzelf opzettelijk pijn doe door mijn armen tegen kasten te slaan, vraagt mijn schaduw wel eens of ik niet met hem mee wil gaan weg van het licht en op naar de duisternis. De twijfel is groot, vandaag is het weer een verleidelijke dag. Het enige wat me nog tegenhoud zijn de vrouwen van mijn kleine familie, ik wil hen geen verdriet aandoen. Alleen de pijn die ik draag is zo groot, dat ik niet weet of ik lang mee kan gaan zonder echt ziekelijk gestoord te worden. Het liefst wil ik er totaal niemand mee lastigvallen. Kon ik maar gewoon verdwijnen, verdwijnen als as van een sigaret. Verdwijnen alsof ik nooit heb bestaan.
afzender, obscura met een vrolijk masker op tegenover de buitenwereld.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.