Levensverhalen (pagina 1287)

Is dit de bedoeling van het leven elke keer weer opnieuw een tegenslag.
Zal met het begin beginnen, toen ik een jaar of 12 was en ik gek was op de natuur ging ik regelmatig met mijn fiets fietsen door de natuur in vlaardingen en op een gegeven moment kwam ik een man tegen en die heeft mij toen mee genomen de bosje's in en ik moest aan zijn piemel zitten,ik heb hier nooit en te nimmer hier met iemand over gesprolen omdat ik mij hier over schaam.Maar nu omdat ik het leven spuugzat bent kan ik t hier toch van me afzetten hoef ik dit namelijk niet meer met me mee te dragen als ik op mijn eindbestemming ben.
In het jaar van 1986 kwam ik mijn eerste vrouw tegen en waren heel gelukkig samen en we wilde heel graag kinderen,helaas kon dit niet want achteraf bleek dat ik onvruchtbaar ben ik ben namelijk een des-zoon,mijn moeder heet toen zij zwanger was medicijnen geslikt omdat ze bang was mij en mijn tweelingzus te verliezen.Nu dit bekend was bij mij zijn we wezen kijken of we in aanmerking kwamen voor ivf ( kunstmatige insiminatie ) en na een tijdje is mijn vrouw ( ex ) bevallen van een tweeling, twee meisjes naomi en manon.Heel blij waren we met onze twee meiden maar toen onze dochter's 1 jaar waren geweest kreeg ik op een zondagmiddag te horen nadat we bij haar ouders waren geweest dat ik maar moest zorgen voor een advocaat en ik zei nog tegen haar ik lust geen advocaat want ik begreep haar in eerste instantie niet.Maar puntje bij paaltje we gingen uit elkaar en was niet mijn keuze,ik helemaal in de war en verloor kort daarna ook nog eens mijn vaste baan was ik ten einde raad.
Ik heb toen in die periode ook gelopen met zelfmoord neigingen maar door hulp van vrienden en anderen heb ik hier van afgezien.
Vijf jaar heb ik weggegooid van mijn leven omdat ik mijn kinderen niet meer mocht zien en werkeloos werd.Na een tijd ben ik gaan internetten en kwam een lieve vrouw tegen in het noorden van t land en t klikte zo goed dat ik ben verhuisd en enige tijd later voor de 2e maal ben getrouwd.Dit was t domste ( achteraf ) wat ik heb gedaan had zelfs mijn baan opgezegd en mijn vrienden achtergelaten,t klopt wat ze zeggen liefde maakt blind.
Na 5 jaar kwam mijn vrouw thuis en met de medeling dat ze niet meer van me hield, nou daar sta je dan en moest van haar zo snel mogelijk t huis verlaten.
Achteraf bleek dat ze een nieuwe vriend had,ook van dit huwelijk waren er kinderen in t spel maar we hadden geen kinderen samen maar heb ze wel opgevoed en voor ze gezorgd of het mijn eigge kinderen waren.
We hadden ook een lieve hond sproetje is haar naam en haar wilde ik meenemen naar mijn nieuwe woning waar ik alleen zou gaan wonen maar omdat de kinderen verdrietig zouden worden was t beter om sproetje daar te laten.
Na een tweetal maanden had ik mijn ex een smsje gestuurd dat ik sproet op zou komen halen en kreeg laat in de avond een berichtje terug met t antwoord dat zal helaas niet gaan want sproetje woont ergens anders anders ivm uitlaat problemen. Ik dacht dat ik gek werd en heb me die avond klemgezopen en ben op mijn scooter gestapt met de gedachte wie rijd me dood maar helaas het was stil die nacht op de weg.
Na een tijdje vond ik een nieuwe baan omdat ik voorheen maar 20 uur werkte en verplicht was van t uwv in groningen om aanvullend werk te vinden of een baan voor 40 uur.
Ik vond een baan en kreeg een contract voor bepaalde tijd van een half jaar, ik had het er prima naar mijn zin en deed alles zo goed als ik kon om mijn baan maar te mogen behouden.
Na 2 maanden ben ik op mijn werk met een rolcontainer met oude documenten van de trap gegaan en verstuikte hierbij mijn enkel,ik heb me die dag erna ziekgemeld omdat lopen haast niet ging zo pijn had ik maar werd later door mijn baas gebeld dat er geen vervanging voor me was en ik zij de gek maar ben gaan werken, ik heb zelfs doorgwerkt met een gekneusde teen en met griep terwijl ik 38,7 graden koorts had omdat er GEEN vervanging voor me was en puntje bij paaltje op 28-08-07 kreeg ik te horen dat mijn contract niet werd verlengd vanwege t vele praten en omdat ik last had van mijn voeten ( enkel ).Nu heb ik een uitkering moeten aanvragen en omdat ik volgens t uwv groningen te weinig heb gesolliciteerd voordat ik werkeloos werd word ik gekort op mijn uitkering 20% voor de komende 16 weken, ik heb dit uitgerekend en kom op t bedrag netto 650 euro terwijl mijn lasten meer dan 850 euro bedraagt hierbij zit ook de schuld van mijn 2e exvrouw bij.
Weet heb t nu helemaal gehad en voor mij hoeft t niet meer om dit klote leven heb ik niet gevraagd en zo wil ik al helemaal niet oud worden.
Ik ben niet iemand die voor de trein springt maar graag een pijnloze dood wilt en hoop dat iemand hier op deze klote planeet mij hierbij wilt helpen,liever nu nog dan morgen

Ik ben net verhuisd, het breekt me langzaam maar zeer zeker af, mn vriendin en al mn vrienden wonen nog thuis! Ik ben gewoonweg gestaakt met naar school gaan, ik vertik het om opnieuw te beginnen. Fuck mijn moeder, ze doet dit alleen maar om zichzelf. ''I hate everything about you'' voor mn moeder!

Altijd ik ben het doel voor de strken. Ik ben degene die de schuld krijgt. Ik ben degene die buitengesloten word. Ik ben degene die het niet mag en de rest van het gezin wel.
Ik ben degene die alles moet doen.
En nu ben ik het zat. Ik weet niet wat ik hieraan moet doen

ik wil dood omdat ikgeen zin in het leven heb. en wedden dat niemand me zal missen. ik haat me leven:(

jullie begrijpen er allemaal niks van, allemaal trieste verhalen maar maak gewoon wat van je leven wees blij dat je nu nog een leven heb en geniet ervan, ik heb ook veeel problemen wordt binnenkort uit huis gezet op 1 januarie maar ik zal nooit opgeven als jullie soms heb ik geen geld om mn ziekefonds te betalen dan laat ik het soms 2 maanden schieten soms gaat alles fout maar t is gewoon laf als je alles opgeeft en mensen 8er je laat die om je geven... ik heb verder ook niet echt veel mensnen of vrienden.. maar ik zie wel in dat alles niet altijd om anderen kan draait en je hun niet altijd van alles de schuld kan geven omdat ej zelf vaak genoeg niet in de gaten hebt dat ej gewoon een probleem met je zelf hebt... ik wordt uit huis gezet spulletjes 1 januarie op straat.. waar ga ik heen geef nooit op en trouwens de meeste mensen en berichten op dit forum werken alleen maar depresiever.. bij jezelf en de meesten hier doen tog niet wat ze zeggen... ga een hobby zoeken ofzo..

Ik weet niet meer wat ik moet doen, ik wil dood maar ook weer niet, ik heb geen zin meer in het leven
Problemen met famillie, problemen met justitie, problemen met me zelf.
Ik heb geen vrienden ik heb niemand, ik voel me zo alleen, en zie het leven niet meer zo zitten. Verkracht en aangerand, door eigen famillie. Uitgescholden door mensen die eigenlijk dichtbij me horen te staan. In elkaar getrapt, uitgekauwd en uitgespuugd, over me heen gelopen. Geen goeie vader, alleen een moeder die bezeten is, die alleen van me broers houd en niet van mij.
Huilen elke avond omdat ik mezelf haat.
Omdat ik deze problemen heb veroorzaakt.
Ik wil liefde ik wil een vriend, ik wil een schouder om tegen aan te leunen.
Iemand die me tranen weg veegt, en kan zeggen dat het allemaal goed komt.
Nachten weer kunne slapen, en wakker worden zonder verdriet.
Een warme arm om me heen, die me beschermen zullen.
Wat moet ik nou, ik ben slecht, heel erg slecht, en verdien dit niet.
Als mensen me op straat zien , is het altijd: ow wat zie je er weer goed uit.
Terwijl ik met wallen uitgemagerd rondloop.
Ze liegen allemaal tegen mij, iedereen liegt tegen mij.
Het enige wat ik wou doen in me leven, dat was een rijbewijs en werk en het alles belangrijkste een goeie vriend.
Maar al sinds ik 8 jaar was liep ik weg, en nog nooit een persoon ontmoet die mijn hart kon verblijden.
Ik ga kapot aan de stress, en ik wil niet meer verder.
IK WORD GEK VAN MEZELF, VAN MIJN EIGEN EMOTIES!!!

hallo..
ik heb ook nog al veel ongeluk
allebij me ouders zijn 2 jaar gelede omgekomen bij een auto ongeluk
een dronken man reed aan de verkeerde kant van de weg en botste tegen de auto van me ouders ik woon nu bij een familie met 2 zoons en daar heb ik vaak ruzie mee ik krijg overal de schuld van ik ben niet 1 van de knapste jongens die op aarde rond loopt maar ik ben al een jaar verlieft op een meisje van school en dat weet ze ze pest me veel met haar vrienden groep ik heb veel fouten dingen gedaan ik heb me gesneden heb pijnstillers 3 maanden lang geslikt en was erg verslaafd aan de drugs(cocaine, heroine enz.) ik ben weg gelopen naar mijn tante en woon nu daar ik heb nu veel meer vrienden en heb een leuke jeugd ik wil alle mensen die hier op deze site schrijven veel geluk toe wensen en dat het goed komt

Vandaag moest ik naar het detacherings buro om werk, ik heb momenteel geen werk namelijk, ik zoek het in archivering en dat is moeilijk.
Eenmaal binnen in de organisatie komt, heb hier zo'n hekel aan, je eigen presenteren, sterke, zwakke kanten, mens schij toch uit.
Ik moest een testje doen om te zien of ik het allemaal nog kon, uiteraard kon het accurater, tuurlijk, boeie, hety is in de organisatie toch eenmaal het trucje kennen de rest is copy werk!
Bah, en moet nog 40 jaar, waarom, ik heb er geen behoefte meer aan, onzin.
Ik heb geen materialistische behoeftes ben geen carriere perasoon, toch moet ik presteren, ik wil niet presteren, het draait allemaal om geld.
Het laatste wat ik zal doen als het me niet lukt is reizen naar Ierland, daar zwerven in de natuur en uiteindelijk een worden met de oceaan.
Het kan me allemaal niets meer schelen, ik hoopd dat mijn pa en ma en mijn broer het begrijpen, ik zal mezelf aan hun verklaren in een "afscheid"
Laat mij mezelf zijn, dat gun ik jullie ook!

Lastig is het, lastig om het op te schrijven. Want zelfs nu ik nog maar net begin
Weet ik al dat het erg moeilijk wordt om alles op te schrijven.

Ik heb nooit problemen gehad, sterker nog, het zat me altijd mee. Ik viel altijd
goed in de smaak bij de meisjes, kon goed leren, werd erg aardig gevonden.
Maar het laatste jaar gaat het erg lastig.

Ik voel me erg eenzaam. Terwijl ik weet dat ik erg populair ben. Veel mensen
vinden me aardig, en veel mensen willen mij graag zijn. Toch is er iets. Iets wat
niemand weet. Want iedereen denk dat ik erg gelukkig ben. Maar dat ben ik niet.

Ik voel me altijd erg eenzaam terwijl ik veel vrienden heb. Ik kan er sowieso al
4 opnoemen. Verder heb ik ook veel gewone vrienden. En toch blijf ik me eenzaam
voelen. een van de oorzaken is denk ik ook dat ik snel vrienden geen vrienden noem.
Want wanneer is iemand nou een vriend? Als je er goed mee kan praten, of als je hem
of haar kan uitnodigen. Dat vraag ik me ook af. Ik voel me op de meeste momenten ook
erg down.. Ik begin ook aan zelfmoordpogingen te denken.
Ik hoop dat iemand me kan helpen.
R.

Hallo aan een ieder dit dit leest.

Ik weet nu nog niet, hoe ik dit allemaal ga, neerzetten, maar begin gewoon maar met een gedachte neer te zetten. Toen ik geboren werd, was ik een vrij persoon ( heel even maar ), maar zodra ik een naam had gekregen en werd in geschreven bij een gemeente, vanaf dat moment was ik Slaaf van een Systeem dat men Democratie noemt, vanaf dat moment, werd ik gevormd door de wetten en regels van het land en gelukkig ook door liefde en zorg van mijn ouders, ik had al een broer, hij was bij zijn geboorte een tweeling, maar 1 stierf er heel snel, mijn ouders wouden daarom graag een 2e kind, zodat ook mijn broer niet alleen zou zijn en dat werd ik, dus na al het verdriet, was er blijdschap met mijn komst. Twee jaar na mij kwam er een zusje bij (was niet gepland, maar ze waren er wel blij mee). Toen ik 3 a 4 jaar was Zijn we verhuisd naar een plaats boven in Groningen, mijn vader had daar een vaste baan gevonden, een nieuwe periode brak aan, kleuterschool, lagereschool (heb er 2 gehad) en daar begonnen voor mij de problemen zich al te vormen, we waren van huur naar koopwoning gegaan, mijn vader was arbeider, we woonde in een middenstandswijk en we waren geen Groningers, dus veel vrienden had ik niet, daarna ging ik naar een LTS, ik was niet goed in voetballen, was niet goed in de Groningse taal, dus viel al vaak buiten de boot en werd hierdoor erg onzeker, haalde lage resultaten op mijn raport, ben zelfs 1 jaar blijven zitten, ik werd veel gepest op school, voelde me niet geaccepteerd, thuis kreeg ik ook onbegrip voor mijn cijfers, ze wisten niet hoe hier goed mee om te gaan ("ouders" zijn is niet éénvoudig), na de LTS, ben ik op een K.M.B.O gegaan, ik was nog steeds onzeker en veel op mezelf, maar gelukkig in die tijd, ook al wat ouder en ging iets meer op in de groep, mijn resultaten op school gingen al stukken beter, maar omgaan en goede echte vrienden maken en die houden, Nee dat is tot op heden nog steeds laag tot middelmatig. Na het K.M.B.O, in 1985 ben ik in Dienst gegaan, eerst 4 maanden in Vught, daarna gelegerd in Seedorf en hier begon de ellende pas echt, ik had nog steeds niet geleerd hoe ik me geaccepteerd kon voelen, dus de ontdekking van de gokautomaat werd mijn manier van acceptatie, want daar speelde meer mensen op (en het was goed, voor mijn gevoel), ik begon ook met roken, want dat was stoer, dan hoorde je erbij (wat een leugen achteraf), maar ik werd verslaafd aan gokken en roken, maar mijn ouders mochten dit niet weten, want ik was het kind dat ze zo graag wouden hebben, ik heb hun en de rest van de familie hierin best wel kopzorgen bezorgd (gelukkig later ooit eens uitgesproken met mijn ouders) en dus teleur gesteld, dit was ook niet goed voor mijn ego. Na mijn Diensttijd, ben ik vrij snel op me eigen gaan wonen, maar al gauw bleek dit een ramp te worden, ik was erg losbandig, gokte veel, dronk veel, begon ook met hasj en weed (weet niet zeker of mijn ouder van de hasj en weed wisten en of weten), ik kreeg schulden, had weinig kontact met mijn familie, als ik mijn ouders tegen kwam, waren de woorden (helaas) vaak "leef je ook nog"(met andere woorden, we zien je zo weinig), dat maakte me nog onzekerder, ik zag door de bomen het bos niet meer, dacht vaak na over Zelfmoord, het speelde van dag tot dag door mijn hoofd, alles was een puinhoop, mijn woning, achterstand met rekeningen, totdat, onverwacht mijn Broer op de stoep stond, om te vragen wat er aan de hand was (daar was ik best blij mee), zo kreeg ik weer wat meer kontact met mijn Familie (Familie is belangrijk in je leven, als je ze nog hebt, zorg dan dat je ze houdt). Gelukkig in die tijd leerde ik ook het Geloof kennen, ik heb toen mijn Hart aan God gegeven, en heb hulp gekregen in een opvangcentrum in Haarlem (helaas deze bestaat niet meer), hier heb ik 3 jaar doorgebracht, eindelijk een plaats waar ik samen met God en andere mede bewoners kon gaan werken aan een mogelijke toekomst, na die 3 jaar ben ik op kamers gegaan, ik was weer vrij (dacht ik), en deed een omscholing, kreeg tijdelijk werk, ging zondags naar de kerk, kreeg ander tijdelijk werk, dat ging al weer iets minder, ging weer roken (ook weed), ging iets minder naar de kerk(schuldgevoelens), ging weer wat vaker op stap, ging weer gokken (kon mijn tijd schijnbaar niet goed invullen), het ging weer slechter op het werk(was te onzeker, te zachtaardig, durfde niet te zeggen waar het op stond), kreeg weer achterstand met de verplichte betalingen (Slaaf van het systeem), moest het huis uit van de eigenaar, ik ben toen boven een kroeg gaan wonen(FOUT), dus als ik van het werk kwam, dan dook ik eerst de kroeg in, laten opschrijven, gokken, op het laatst zelfs geen geld meer voor de huur en totaal verkeerde (zo genaamde) vrienden, die woonde vrij op een stukje grond achteraf, daar ben ik gaan wonen in een caravan(6 maanden), lang leve de lol en helaas ook de oude goede XTC (beter niet kunnen doen), en werd er ook aangespoord tot (helaas) diefstal (sukkel dat ik was), mijn leven met God was terug naar af, ik voelde me doodongelukkig en had zelfs een misdaad tegen de kerk begaan(ga hier verder niet op in), maar ik wou er weg, ik moest dit ontvluchten, ik ben toen naar Christenlijke vrienden gegaan, heb daar mijn hart uitgestort, samen met die vriend (ben er nog dankbaar voor), ben ik naar de voorganger gegaan en heb mijn zonde jegens de kerk aan hem bekend en zou alle gevolgen aanvaarden, maar het is me vergeven(onbegrijpelijk die onvoorwaardelijke Gods liefde), daarna heb ik via het diaconie van de kerk een kamer gehad, in een huis met meer personen(heerlijk om aanspraak te hebben als je thuis bent), maar de duvel zit ook niet stil, ik rookte nog steeds weed, Ik had toch nog een deuk in mijn persoonlijkheid mee gekregen. Voor 7 jaar terug ben ik mee verhuisd met een deel van een bedrijf, naar Limburg, eindelijk een vaste baan (heerlijk), maar nu heb ik iets meer geleerd om niet alles voor zoete koek aan te nemen, dat heeft mij mijn baan gekost, ben weer los van God, want mijn kerk is niet hier, contacten vervagen, heb geen rijbewijs, ben dus afgezonderd, van familie en vrienden, woon alleen, heb hier de laatste 3 a 4 jaar mijn eigenwijsheid te veel naar buiten gebracht waardoor ik in meerdere bedrijven niet meer welkom ben, ik heb helaas geen vriendin en voel me erg alleen, mijn geloof is ook grotendeels vervlogen, door andere inzichten, waardoor ik moet vaststellen dat de Bijbel niet geheel Klopt en toch ???? ja ik heb geen toekomst perspectief, begin steeds meer af te glijden, denk steeds vaker aan Zelfmoord, kan de laatste tijd ook ingehouden WOEDE voelen, soms afreargeren, dan Moet er iets kapot, dit gaat Niet goed!!! Ik voel me niet begrepen, ik begrijp me zelf soms niet meer, heb nu weer schulden(Blowen veel te veel) ik zie het niet meer zo zitten, maar wil minimaal mijn ouders overleven, ik voel me zo Moe pfff, kan heel soms een traantje laten, maar ik durf niet aan mijn innerlijkste gevoelens toe te geven, ik ben Bang, Ik ben Niet Vrij, Ik Ben een Slaaf Van wetten en regels, waaraan ik niet kan Voldoen, Ik ben pas vrij als ik Dood ben of Zwerver wordt, zonder identiteit, maar de vraag blijft, Is Dood de Moeite Waard, dit leven is ook niks.