Mijn moeder haatte mij. Ik wete niet waarom. En ik kan me ook niet anders herinneren dan dat ze me haatte. Ze sloeg me om elk klein dingetje. Om alles en om niks, ik dee dhet nooit goed. Ik was 11 toen ze me in gebroken glas liet zitten en smeken om vergeving dat ik nog bij haar in huis mocht wonen.
Mijn vader sloeg me niet. Hij kwam ook niet voor me op. Hij maakte altijd opmerkingen als: je had beter niet geboren kunnen zijn. je moeder schrikt van je, je bent lelijk je bent dom. hij sloeg mij met de stofzuiger, niet met zijn eigen handen, die zou hij niet vuil maken aan mij. ik moest al het huishoudelijke werk doen, en ik dee dhet nooit goed. ik durfte mniet naar huis te gaan, ik was bang voor wat er dara gebeurde. Dus was ik altijd bij mijn vriendin. het was mijn tweede thuis, haar ouders zeiden vaak dta ik hun adoptie kindje was. ik kwam daar sliep dara vaak ook als mijn vriendin er niet was, het was mijn tweede thuis. Maar haar vader misbruikte mij. "dat doen echte vaders""dat hete liefde""dat deed je vader niet, omdat hij je haat maar je verdient het wel, elke echte vader doet dat."ik geloofde hem. maar het deed pijn, ik was er bag voor en ik mocht noooit iets zeggen het was ene geheim, ik wilde dat geheim niet en ik wilde dan maar geen vader als vaders dat deden. het wende niet, zoals hij zei. toen werd hij boos, als ik me verzette, ik mocht niet huilen niet praten niet gillen.
hij zette ene pistool naast mijn hoofd, hij zou me vermoorden al ik iets zei. iedereen haatte mij dus wat was ik waard. Hij verhuurde mij aan "vrienden" voor geld. dara wa sik voor, ik was zijn hoer en ook voor anderen. 7 jaar lang.
ik ging aan de drugs, ik vluchtte weg maar hij vond me overal. YUIteindelijk heb ik een zelfmoordpogig gedaan, die mislukte. ik kwam in het zieken huis en ik wilde niet meer terug nara huis. ik kwam in tehuizen. heel veel. in een jaar 13 verschilende plekken. En nooit had ik een thuis. ik heb een post traumatische stress stoornis waarvanm ikm flashbacks krijg. ik zit nu were zwaar aan de drugs en woon zo overal en nerges. ik heb geen idee hoe verder, en of ik dat nog wil. MIjn gedachten zeggen ga verlaat deze kutwereld, mara mijn hart laat me niet gaan. Ik wil niet verliezen ik gun mijn ouders niet het plezier, dat ik dood ben, dat is wat zij willen. Maar ik heb zo het gevoel dat ik het nergen voor doe. Leven. Niet voor mezelf, want ik wil niet meer, niet voor anderen want die willen mij niet. ik heb geen thuis...nooit hgehad geen familie meer, geen contact...niks. ik weet het niet meer. ik wi, gene lozer zijn en zelfmoord pllegen omdat het leven te hard was. ik wil., hard zijn en doorgaan, maar het lukt me niet.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.