Behalve mijn slechtziendheid draag ik enkele ziektes met me mee, die van de buitenkant niet zichtbaar zijn. Ik heb een ernstige vorm van een longziekte en ben van 40 uur naar 20 uur terug gegaan wat mijn werk betreft. Dit was al een klap op zich want ik HAD het er eerst wel naar mijn zin.
Vanwege die longziekte mag ik veel dingen niet, maar omdat je die ziekte niet ziet word het vaak niet geloofd. Vooral door de nieuwe leidinggevende bij ons op het werk. Je bent een aansteller of een watje. En omdat ik dingen niet goed zie probeer ik wel vaak of ik het kan voordat ik zeg: Dat kan ik niet. Maar als het dan echt niet wil lukken krijg je te horen: Je kunt het wel maar je hebt er geen zin in. Nou, dit vind ik niet kunnen tegenover iemand die slechtziend is.
Daarbuiten woon ik samen met mijn zus die helaas blind is. We runnen samen een huisje en krijgen hulp van de thuiszorg. leuk, denk je dan, we krijgen hulp en hopeliijk iemand die begrip heeft voor ons. Want ook bij de thuiszorg hebben we aangegeven wat we wel en niet kunnen of mogen. Nou, mooi niet dus. Die hulp die we kregen deugde niet. Volgens haar moest IK meehelpen met schoonmaken. Ik zei dus: waarom denk je dat wij thuiszorg heben aangevraagd? Nou, we hielden voet bij stuk maar zij bleef volhouden dat we moesten meehelpen. Zij had geklaagd bij haar leiding gevende en had gezegd dat het bij ons een zwijnenstal was, terwijl we er alles aan doen om het zo netjes mogelijk te houden. Maar ik kreeg telefoon dat ik alles moest opruimen voor thuiszorg kwam. Nou, het was opgeruimd.
Toen zei die leiding gevende: Jij moet zorgen dat het netjes blijft en niet je zus, die werkt al hard genoeg. Nou, toen was bij mij de maat vol. Ik was op dat tijdstip alleen en ben naar boven gelopen en heb op mijn slaapkamer mijn medicijnen kast opengetrokken. Ik had mijn hand vol met medicijnen en wou ze net in mijn mond stoppen toen er werd aangebeld en dringend werd geroepen dat ik moest opendoen. Het was een vriendin van ons waarvan haar oudste zoon net een ongeluk had gehad en ze vroeg of ik even op haar jongste wou passen.
Nou, ze zag dat er iets aan de hand was met mij maar zei dat we later zouden praten.
Als zij op dat tijdstip niet had aangebeld, denk dat ik er niet meer geweest was.
Via haar zijn we aan begeleiding gekomen voor mensen met een handicap. Samen met die persoon en onze vriendin heb ik alles uitgepraat en zijn we op zoek gegaan naar een oplossing. Op dit moment gaat het wel weer met me, alleen de problemen op het werk zijn niet verholpen en probeer ik me via huisarts of wie dan ook te laten afkeuren want zo hoeft het voor mij ook niet meer.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.