dit is mijn verhaal...
Ik ben altijd al een stil iemand geweest. ik werd gepest in de laatste paar jaar van de basisschool.
Op het VMBO ging het prima, al had ik wel de nodige ups en downs. Zo werd mijn vader ontslagen bij de Philips. Uiteindelijk werd er bekend dat ze hem helemaal niet hadden mogen ontslaan, maar zijn baan was al ingenomen door iemand anders die de nodige papieren had, in plaats van de nodige ervaring die mijn vader al wel had. Nu kreeg hij een andere baan.
Dat is fijn zou je denken, maar er was een probleem. hij werd terug genomen in de dagdienst in plaats van in de 5-ploegendienst. Dat betekend dat je loon 1/3 achteruit gaat. De huur kon niet meer betaald worden met dat loon dus we moest verhuizen. Iedereen had er zin in, behalve ik, want ik zat toen al een hele tijd niet lekker in mijn vel. Uiteindelijkk kregen we een goedkoper huurhuis in de buurt van familie aan moeders kant.
Ik heb een halfjaar met erge heimwee gelopen in dat huis en daar begonnen de zelfmoord gedachten. Ik heb ze niet uitgevoerd, maar wel de gedachten gehad om mijn polsen door te snijden of om voor een trein te springen, terwijl ik heel goed wist dat dat geen oplossing zou zijn.
Uiteindelijk draaide ik door, vanwege de steeds sterker wordende gedachte en vertelde ik mijn moeder wat er aan de hand was. Ze schrok natuurlijk wel, maar na het praten leek het beter te gaan. Ik kreeg een paar vriendinnen in de buurt die me overal voor uitnodigden en mee namen.
Toen ik in het 2e jaar van het MBO kwam (schooljaar 2007-2008) Ging het allemaal niet meer. Ik heb al vanaf de basisschool dat ik bang ben voor nieuwe dingen en voor het contact opzoeken bij anderen, maar heb het nooit getoont. Ik heb altijd een masker voor me gehouden en een enorme muur om mezelf gebouwd. Dit schooljaar moest ik stage zoeken en dat was de druppel.
Zonder wat te zeggen ben ik van huis weg gegaan, wanhopig om toch een stageplek te vinden, wat uiteindelijk niet gelukt is.
Thuis had ik de nacht ervoor een soort van afscheidsbrief geschreven. Iets wat ik wel vaker deed als ik ergens mee zat, maar normaal bergde ik ze altijd op. Nu was mijn moeder gaan zoeken naar een aanwijzing waar ik misschien heen gegaan zou zijn en ze vond die brief.
'Ze zag het lijk al drijven' en heeft een zoekactie opgezet met familie en een paar goede kenissen en vrienden.
Na 4 moeilijke uren voor hun, kwam ik weer thuis en kreeg tehoren wat hun al die tijd hebben gedaan. Dit zorgde voor heel wat emoties. Ik ben zeker een week van slag geweest, want het was nooit mijn bedoeling geweest dat ze het zou vinden.
Door aandringen en hulp van mijn moeder heb ik hulp gezocht en nu heb ik elke week een gesprek met een psycholoog.
Ik vind het moeilijk om anderen te vertrouwen, al zijn het mijn eigen ouders.
Ik spreek eigenlijk nooit over wat ik precies voel, omdat ik altijd het idee heb dat ik anderen ermee lastig val.
En al sik een keer vertel wat mij bezighoud, krijg ik opmerkingen waarvan ik het allemaal al wist en wat helemaal niet hielp en mij juist nog erger down maakte..
Ik vind het moeilijk om alles alleen te doen en ik vind het moeilijk om hulp te zoeken, want voor mij is het een teken voor falen en een zwakte, al is het misschien niet zo.
Nog steeds denk ik dat het beter is als ik er niet meer zou zijn end at niemand meer last van mij heeft, al weet ik dat er mensen zijn die van me houden.
Denk wel aan zelfmoord... het enige wat me er echt vanaf houd is, dat ik bang ben dat de poging mislukt en dat ik de mensen waar ik om geef er pijn mee doe...
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.