het begon allemaal lang geleden,
ik dacht dat ik zwanger was omdat ik niet meer ongesteld werdt dus toen ging ik met mijn menotr proberen alles op een rijtje te zetten en hoe het verder moest en me ouders moesten het weten, dus ik was daar heel boos over, en ben weggelopen van huis naar vijf of zes dagen ebn ik maar naar huis gegaan samen met mijn mentor om er over te praten want het moest toch een keer gebeuren nou ik was nie aan te spreken want ik was het er allemaal niet mee eens, later begon ik te blowen bij vrienden amnesia hees en ben toen flauwgevallen en werdt niet meer wakker en de volgende dag in de middag werdt ik wakker in het ziekenhuis met allemaal infuus in me lichaam me ouders waren boos op mij en zagen op em armen dat ik me had gesneden dus ze vroegen waarom ik dat deed, daarop gaf ik geen antwoord....
in het zieken huis hebben ze meteen zwangerschapstest gedaan die bleek negatief te zijn maar toch een maand later was ik nog steeds nie ongesteld en begon me ongerust te maken....
toen zei mijn menot dat ik het beste naar jeugdzorg kon gaan wat ik totaal niet wilde... het ging een tijdje goed maar van binnen werdt ik steeds depressiever...
mijn mentor en leraren zagen dat aan mij en bleven door vragen wat er aan de hand met me was maar natuurlijk ik zei geen woord.
ik blowde ng steeds en begon al snel aan de harddrugs (cocaine roken) omdat het me al helemaal nie meer zag zitten en begon me zelf te snijden steeds dieper en dieper totdat het niet meer stopte met bloeden, dat is ongeveer al drie maanden verder en nog steeds geen ongesteldheid, daar bovenop heb ik ook nog ruzie thuis en dan zul je wel denken maar iedere puber heeft ruzei met z'n ouders maar geloof me nie elke dag als je opstaat en naar bed gaat en niet zo erg als deze,, ik werdt steeds depressiever toen kreeg jeugdzorg een zorgmelding van school, dus ik moets daar heen en toen kreeg ik de keuze voor vrijwillig naar een observerend orienterend huis te gaan voor drie maanden zonder familie of vrienden en zonder privileges dus ik zeg nee, krijg ik te horen als ik geen hulp aan neem van die mensen dat de kindereechter moest gaan beslissen en tot die tijd ben ik me nog meer gaan snijden en wil heel snel van me leven af!!!!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.