Levensverhalen (pagina 123)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Alles gaat fout

Het begon allemaal in het 3de jaar van de middelbare school toen ik van kader naar mavo ging
Ineens was alles op school veel stresvoller en mijn leerared waren ook heel streng er werd heel veel druk op me gelegt die ik gewoon niet aan kon

Ik heb op dit punt al een tijdje het gevoel dat ik liever een meisje zal zijn dan een jongen maar er nog nooit iemand over vertelt

Alles ging van slecht naar erger toen ik naar de 4de ging en examen moest doen
Ik was zo blij toen ik uiteindelijk geslaagt was want vanaf nu zal alles beter worden als ik een opleiding ga doen

In het eerste jaar van mijn mbo werd het juist alleen maar erger ik ontmoeten een meisje via mijn vriend waar ik een relatie mee kreeg en super verlieft op werd
Zei was het enige wat mijn gedachtes een beetje bij elkaar hield toen ik met mijn opleiding stopte omdat ik het niet leuk vond

Sinds dien zit ik nu nog een jaar thuis en is het meisje er vandoor gegaan met een jongen die 2 jaar ouder is dan ik en waarschijnlijk alleen maar beter is dan ik

Ik ben nu 17 en heb geen uitzicht meer op de toekomst ik vind het niet fijn om met familie te praten en al mijn vrienden zijn al naar school en ik zit maar thuis

Ook heb ik altijd nog transseksuelen gevoelens die ik het liefste allemaal verberg
Op mijn 16 kwam ik in de zomervakantie huilend thuis omdat ik had lopen nadenken over hoe ik een meisje wil zijn
Toen vroeg mijn moeder wat er aan de hand was en vertelde ik het we zijn samen nog naar de docter geweest enzo maar ik heb ervoor gekozen om toch een jongen te blijven
Want als meisje zou ik ook alleen maar ongelukkig zijn omdat ik mezelf dat niet mooi zou vinden en je kunt niet terug

Dagenlijk denk ik er over na om zelfmoord te plegen maar het is te moeilijk ik voel me letterlijk ziek van alles emoties
Ook heb ik in mijn kamer gezeten met een kruisboog in de hoop dat ik het lef zou hebben om mezelf door mijn hooft de durven schieten maar het lukt me niet

Ik krijg al professionele hulp maar dat wil ik niet ik wil gewoon een normaal leven waar alles een beetje goed uitpakt en waar er mensen zijn die van me houden
Datum:
14-09-2016
Naam:
Hessel
Leeftijd:
17
Provincie:
Gelderland

Ik weet niet waarom ik nog verder moet gaan

Sinds ik al 4 ben had ik al last van mijn oren. Ik ben al tientallen keren moeten worden geopereerd. Mijn oude dokter zei altijd dat ik een ooronsteking had.. en dus met medicijnen wel weg ging. En dus op mijn 7e werd ik doof aan 1 oor en kon ik niet meer lopen voor weken en dat plotseling op mijn verjaardag. Later besloot ik op mijn 12e een andere dokter te nemen. Die zei dat ik cholestatoom in mij oor had dat er voor zorgt dat alles een soort van word opgegeten. Het gaat super sloom. Maar als het jaren er in zit is de uitslag best heftig dus alle organen van mijn oor is weg gehaald en het duurde zon 6 uur voordat de operatie klaar was. Ik kon daarna weken helemaal niks doen. Later kreeg ik ook te horen van dat ze het ook hebben gevonden aan mijn andere kant. Gelukkig was dat wel op tijd weg maar ik kan er nu wel maar 90% mee horen. Dus hoge tonen hoor ik helemaal niet meer. Doordat dit is gebeurd ben ik ook op de middelbare school elke dag gepest. Ze hebben mij geslagen,geschopt en zelfs een poging gedaan om met een drilboor door mijn vingers te boren. Ik durfde helemaal niks te zeggen. Ik dacht echt elke dag toen of ik een einde aan mijn leven wou maken dankzij dit. Hoedan ook ik ben nu al een jaar geslaagd en gelukkig van die rot school af alleen... het achterhaalt mij de hele tijd. Niet alleen door die operaties en dat gepest. Maar ook na het vieren van de examen is ook een hele goede vriendin van mij omgekomen door een auto ongeluk... ik wist serieus niet wat ik moest denken. Ik heb serieus nu er nog elke dag last van. Elke dag denk ik er aan. Er is nog nooit wat goed gebeurt in mijb hele leven. Ik heb ook het gevoel dat het ook nooit goed word. Ik zit elke dag thuis achter mijn pc te gamen omdat het leuk is, maar ook omdat ik te bang ben om dingen in het echte leven te doen. Elke keer als ik met mensen praat die ik amper ken sta ik te trillen van de angst/verlegenheid. Ik zie voor mij eigenlijk helemaal geen toekomst meer. Er is alleen maar ellende gebeurd en er zal ook nooit wat goeds komen. Waarom leef ik nog? Denk ik elke dag. Het is gewoon net een hell voor mij...
Datum:
12-09-2016
Naam:
Hey
Leeftijd:
17
Provincie:
Gelderland

Alleen

Ik heb het gevoel dat ik leeg ben. Ik voel geen emoties alleen maar pijn. Ik weet zelf niet meer wat ik moet doen. Ik heb geen ouders (moeder overleden, vader in de steek gelaten) en ik zit opgescheept met familie die mij niet begrijpt. De schuld word altijd op mij afgeschoven en ik geef iedereen altijd "stress" maar zelf ben ik op dit moment gewoon kapot. Ik zie t nut niet meer in en ik wil het liefst gewoon niet meer leven.
Datum:
10-09-2016
Naam:
manar
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

het leven lacht je toe, of lacht je uit ?

Hallo,

Ik ben een jonge vrouw van 23. Pas afgestuurd en nog een heel leven voor mij dat zegt iedereen toch altijd! En eigenlijk heb ik het niet zo slecht. Ik heb een lieve vriend die mij graag ziet. Een mama die alles voor mij zou doen. Leuke vriendinnen.... Maar eigenlijk ben ik bang en ongelukkig. Bang voor mezelf, bang om te
falen, bang om mensen telleur te stellen. Bang omdat ik er niet bij hoor. Ooit had ik grote verwachtingen van het leven, van mezelf... Maar deze zijn al lang vervaagd! Ik heb geen grote talenten ben niet echt
Een uitblinker. Omdat ik niet echt ergens goed in ben heb ik het gevoel dat ik nergens thuis hoor. Letterlijk en figuurlijk ! Ik ben geadopteerd. Mijn adoptie mama is lief voor me maar begrijpt me niet, niemand begrijpt waarom ik me zo voel want hé je hebt alles om gelukkig te zijn. Ik heb de kans gekregen op een 'beter' leven, want ik leef niet in armoede zoals mijn familie in Haiti... Maar ik ben het niet gelukkig. Het leven is een grote telleurstelling.
Datum:
10-09-2016
Naam:
anonymous
Leeftijd:
23
Provincie:
België

Ik krijg geen hulp, wat moet ik doen?

Vandaag is mijn vriendin opgenomen in het ziekenhuis, een psychiatrisch patiënt met een bipolaire stoornis, ik probeer nu zelf hulp te krijgen voor het weekend, ziekenhuizen, artsen, crisisdienst en zelfs 112 heeft niet geholpen, ben ten einde raad
Datum:
09-09-2016
Naam:
TZ
Leeftijd:
37
Provincie:
Gelderland

mishandeld

k ben ooit mishandeld, maar iedereen denkt dat het makkelijk te vergeten is! zit zo hoog dat ik niks meer wil


Groeten Geennaam
Datum:
08-09-2016
Naam:
geennaam
Leeftijd:
29
Provincie:
België

Rasisme

Ik ben 15 jaar oud en ik heb een getinte huidskleur, daarom wordt ik vaak uitgemaakt als aap of monkey enzo door me " vrienden" maar zij zien het als een grap ik heb ze vaak vertelt dat t niet zo fijn is en dat ik me er best kut om kan voelen en maar als ik met 1 van me "vrienden" ben doen ze harstikke aardig enzo dan zijn t wel me vrienden maar zodra ze met meerdere zijn ben ik het jongetje waar ze de pik op hebben en uitschelden om zelf stoer over te komen ik schrijf dit gewoon huilend t ik moet mijn hard luchten en ik ben echt aan t twijfelen over zelfmoord van misshien ben ik dan gewoon een normaal iets ik ben een aap zo zien ze me 😔
Datum:
08-09-2016
Naam:
Lucas
Leeftijd:
15
Provincie:
Overijssel

t schiet nie op

Het leven is keihard .. Ik haat mensen.. Liefst zou ik ze dood maken.. Maar dan stoppen ze je in de gevangenis en lijd je zwaar.. Das ook geen optie.. Was er maar een knopje dat je jezelf uit ken zetten ! Wat haat ik mensen joh.. Vieze achterbakse wezens die denken dat ze alles zijn.. De mensheid bah iedereen naait elkaar en belazerd de boel naar eigen belang.. Vieze rare wezens : mensen.. Niet te vertrouwen.. Je ken er mar btr een einde aan maken want je leeeft om dood te gaan. Man man man wat een leven.. De overheid bepaald wat je wel en niet kan doen.. Vrijheid ?? Ja zkr als ik dood ben ben ik pas vrij ! Verlost van alle kanker lijers op deze planeetje
Datum:
08-09-2016
Naam:
danny
Leeftijd:
31
Provincie:
Noord-brabant

Heel wat meegemaakt

Ik heb in mijn leven heel wat meegemaakt... en soms kan ik het nog steeds niet bevatten. Een adoptiemoeder die niet van je houdt maar t.o.v. de buitenwereld dat zij dat wel doet. Dat ze doet alsof ik een groot cadeau voor haar was. Hoe hypocriet kun je zijn? Moest ik nu geen kind hebben gehad dan had ik een einde aan mijn leven gemaakt.... Mijn kind is mijn alles alsook de vader.... zij zijn degene waardoor ik mijn leven niet wil beëindigen..
Datum:
07-09-2016
Naam:
Salome
Leeftijd:
39
Provincie:
Noord-brabant

Moe

Ik ben moe, gewoon helemaal op. Hoewel mijn jeugd op het eerste gezicht erg leuk lijkt, heb ik continu zorgen gehad. Mijn ouders hadden continu ruzie, waarbij geweld niet werd geschuwd. Mijn vader hield er meerdere vriendinnen op na en mijn moeder greep steeds vaker naar de fles. Toen ik van school veranderde werd ik door mijn klasgenootjes gepest. Zo erg dat ik ben gaan spijbelen, waardoor ik ook thuis problemen kreeg. Deze dingen hebben mij gevormd tot de volwassen vrouw die ik nu ben: Op zich positief ingesteld, enorm reislustig (ik heb vele mooie reizen naar exotische landen mogen maken), maar ook enorm wantrouwend naar alle mensen om mij heen. Geen goede relatie kunnen aangaan met iemand, enkele vrienden, geen kinderen en een slecht betaalde baan in de zorg, die in juni 2017 eindigt wegens bezuinigingen in de zorg. De afgelopen jaren was ik mantelzorger voor mijn moeder. Ondanks dat wij niet altijd goed met elkaar overweg konden, ben ik bij haar gaan inwonen om voor haar te zorgen. Mijn moeder is 2 weken geleden overleden en heeft een enorme schuld achter gelaten. Ik mag niet in de woning blijven en op het moment dat ik de erfenis verwerp, sta ik gelijk op straat. Ik mag dan helemaal niks meenemen uit het huis, enkel een tasje met wat kleding. Als ik de erfenis aanvaard, dan mag ik 6 maanden in de woning blijven, maar draai ik ook voor alle kosten op. Ik wil het verwerpen, maar ik heb geen enkele plek om naartoe te gaan. De kamers waar ik op reageer zeggen dat ik te weinig verdien of dat ik te oud ben. Ik zie op dit moment geen uitweg meer. De woningbouw wil niet meewerken, de GGD zegt dat ik geen urgentie ben, de gemeente kan niks doen, .... Ik sta er alleen voor. Op de mooie vakanties na is mijn hele leven waardeloos geweest. Een fijne toekomst zit er ook niet in. Of de rest van mijn leven in de schuldsanering zitten, of eind volgende week op straat staan. Het beeld om volgende week op vakantie te gaan en nooit meer terug te komen ziet er steeds rooskleuriger uit.
Datum:
07-09-2016
Naam:
Morganlefaye
Leeftijd:
41
Provincie:
Noord-holland
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.