Nadat ik geboren was gingen mijn ouders meteen scheiden. Zo'n schok was ik.
Na een paar jaar was er een rechtzaak, blijkbaar miste mijn moeder mij toch. Maar mijn vader won hem, om de oneerlijke reden dat de wet het toen nog niet op fulltimewerkende vrouwen had.
Toen ik 9 was werd ik het huis uitgezet door mijn stiefmoeder. Ik kon toen al jaren niks goed doen, mocht niet eens ademhalen, werd afgekat, gepest, geslagen, ik weet de helft niet eens meer.
Dus ik moest wel naar mijn moeder.
Blijkbaar was ik niet zo zaligmakend.
Het was daar één en al ruzie en zij sloten me liever op mijn kamer op dan dat ik bij hen zat of dan dat ik naar vrienden ging, waar dat laatste goed voor was weet ik nog steeds niet. In elk geval raakte ik die paar mensen, waar ik zo trots op was omdat ik áltijd gepest was, op die manier snel kwijt.
Gelukkig wisten mijn ouders een effectievere manier om ze kwijt te raken: nog een verhuizing.
Nou, daar werd ik natuurlijk weer gepest. Ik heb het er 1,5 jaar volgehouden en toen besloot ik dat het genoeg was. Ik nam een doosje paracetamol.
Helaas werd ik wakker op de ehbo.
Ik moest van de rechter in therapie. Daar heb ik 1,5 jaar gezeten. 3 maanden observatie en die andere tijd was behandeling. Nouja, behandeling... Die sloeg niet echt ergens op. Ze willen niet naar het probleem kijken, enkel je leren ermee om te gaan. Coping heet dat.
ONZIN! Iedereen met wie ik nog wel eens contact heb gehad van die afdeling, is nog steeds niet genezen en nog steeds depressief, of whatever ze waren.
Nou, het heeft wel tot iets geleid: daar werd ik niet gepest en kreeg ik wat vrienden.
Ik begreep dat het niet normaal was hoe mijn ouders met mij waren omgegaan en ook dat ik niet normaal was: ik kreeg een diagnose van 10 termen.
Toen ik het daar zat werd ging ik een opleiding doen, ik was de havo na het gymnasium ook al zat geworden en toen werd het mbo. Wat een verschil tussen mij en die mensen. Ik hield het 2 maanden vol.
Een jaar later kwam ik weer in therapie, maar dan naast school.
Nu, 2,5 jaar nadat ik weg ben van de kliniek, ben ik nog steeds depressief/dysthiem (zijn ze niet over uit).
Ik ga inmiddels al 3 maanden niet meer naar school omdat ik het niet trek om onder zoveel mensen te zijn. Ik werk 2 diensten per week en ben 50% afgekeurd door het UWV.
Ik wacht dus al 3 maanden op therapie.
In die 3 maanden ben ik ik weet niet hoe vaak in crisis geweest, waarvan 1 keer in een opvang, die andere keren ging het niet ivm mijn werk.
Ik heb risperdal geslikt, ben bij een psychiater geweest, heb meer dan wekelijks contact met een psychotherapeut, ben weer eens afgewezen bij een instelling vanwege instabiliteit (een jaar geleden ook al bij een eetstoornis kliniek), en ik ben ook al 2 maanden bezig met psychologisch onderzoek.
3 maanden is misschien niet zoveel, maar als je elke dag hoopt dat het je laatste is, is het verdomde lang.
Houdt het dan ook nooit op, dat vraag ik mij vaak af. Maar dat heb ik gelukkig zelf in de hand. 2008? Nee, voor mij hoeft het niet.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.