Ik ben een jongen van 21 jaar en ben al mijn hele leven ongelukkig.
Alle mensen om mij heen(nou ja, de paar mensen om mij heen)zijn allemaal wel redelijk gelukkig of in ieder geval zo gelukkig dat ze niet nadenken over de dood en dus snappen die mensen mij niet. Omdat hun geen problemen hebben met het leven kunnen ze zich niet voorstellen hoe iemand zoals ik me dan voel. Dat is gewoon menseigen.
Daarom krijg ik nauwelijks aandacht voor mijn problemen, want die vertel ik ze wel maar ze luisteren niet. Letterlijk niet want soms begin ik een gesprek(omdat ze toch al op de hoogte zijn van mijn problemen) en dan gaan ze gewoon internetten tussendoor en zeggen ze zo af en toe dingen zoals: Ja, kloten he, en: Wat doe je eraan. Totaal ongeintereseerd.
Om het even heel kort samen te vatten: Ik ben nooit een sociaal kind geweest. Mijn moeder deed alles voor me en had gewoon nauwelijks sociaal contact met anderen wat een groot probleem werd toen ik 12 was en naar de middelbare school moest. Door mijn gebrek aan sociale interactie ben ik veel gepest en uitgelachen omdat ik veel dingen niet begreep. Niet omdat ik dom was of ben, maar omdat ik altijd in een eigen wereldje had geleefd en veel dignen die ik tegenkwam op de middelbare school kon ik simpelweg nog niet. Mode bijvoorbeeld had ik nog nooit bij stilgestaan.
Gepest van de 1e klas tot en met de 4e klas en toen overleed mijn moeder aan een ziekte en sindsdien heb ik me nooit meer echt gelukkig gevoeld.
Ging wonen bij mn zus en haar gezin en soms een weekend bij mn broer. Broer en zus lijken totaal niet op mij en kan niet goed met ze overweg omdat we tegenstrijdige opvattingen hebben. Ik ben een goed mens van binnen. Haat geweld en vooroordeling, leugens en onrecht en mijn broer en zus hebben juist precies het tegenovergestelde. Altijd maar ruzie schoppen met familie en leugens vertellen om een ander zwart te maken en ik paste daar gewoon niet in thuis. Heb ook altijd het gevoel gehad of ik eigenlijk niet in een compleet ander gezin thuishoorde.
Mannen die vrouwen willen worden of andersom zijn mensen die in een verkeerd lichaam zitten zo zeggen ze zelf en dat geveol had ik bij mn familie. Alsof ik ergens verkeerd zat omdat ik totaal niet op ze lijk vanbinnen.
Hoe dan ook dikke ruzie gekregen met ze allebei toen ik eindelijk durfde te zeggen wat ik wilde zeggen: Dat ik niet kon begrijpen hoe mensen zoveel kunnen liegen met de intentie om iemand anders in een kwaad daglicht te stellen zonder enig doel voor ogen.
uiteraard krijg je dan meteen naar je hoofd geslingerd dat je maar moet vertrekken als het je niet bevalt. Je hebt je immers aan hun regels te houden want het is hun huis en hunn hoeven zich niet aan te passen. Nee hoor alles moet van jou kant komen. Je moet alles maar pikken en anders moet je maar vertrekken. Op die manier is het nooit hun schuld want je hebt immers zelf besloten om te vertrekken. Ze hebbe je er niet uitgegooid en dus kunnen familie en vrienden niet boos op hunn zijn, ze hebben immers alles gedaan wat ze konden.
Niet dus.
Ik ben dankbaar dat ze me een dak boven mijn hoofd hebben gegeven en me eten en drinken hebben gegeven maar wat ike echt nodig had was een normale gezinssituatie. Een plek waar savonds gezellig aan tafel gegeten word inplaats van een beetje op de bank uitgezakt zitten met een bak patat en je kijkt maar wanneer je honger hebt en gaat eten. Dat deden hun dus.
Ook had ik moeite met hun manier van opvoeding van hun kinderen. Broer en zus hadden allebei een zoon en de een kreeg af en toe een slok bier van papa of een hijs van een sigaret en mijn zus lag in een deuk als ze haar zoontje het woord: nikker of kuttelikker had geleerd.
En tja waarom kon ik hier niks van zeggen?
Ja, je raad het al: Als het je niet bevalt dan ga je toch lekker weg?
In al die tussentijd had ik nog steeds geen vrienden trouwens. Nog steeds een sociale achterstand en kwam mn huis bijna nooit uit. Deed geen boodschappen ofzo dat werd allemaal voor me gedaan.
Uiteindelijk kreeg ik ruzie met mijn zus en broer en ben ik bij de ex van mijn zus gaan wonen.
Dat contact was eerst heel goed maar nu stelt het niks meer voor. Hij is op de hoogte van mijn problemen. Weet dat ik mijn huis neit meer uitdurf(heb nu extreme sociale fobie en pleinvrees)
Hij doet boodschappen enzo, maar dat is gewoon niet ik nodig heb. Waar ik gewoon blij van zou worden is dat hij op een avond gewoon tegen me zegt: Hey Marcel laten we eens praten over je problemen. Mischien kunnen we samen eruit komen. En dan vervolgens een hele avond lang tot diep in de nacht mischien wel praten.
Maar dat gebeurt dus niet. het enige wat ik wil is iemand die oprecht luistert maar NIEMAND in mijn omgeving wil dat. Ze kunnen eht wel, maar ze willen niet. Ze luisteren maar met een half oor, dat merk je gewoon aan hun lichaamstaal. Je niet aankijken bijvoorbeeld, maar gewoon tv kijken. Tijdens het gesprek ineens opstaan en naar de wc gaan zonder even wat te zeggen en vervolgens terugkomen zonder te zeggen: Waar waren we ook alweer? of: Je was aan het vertellen? Nee hoor dan komen ze terug en gaan ze gewoon tv kijken en beginnen ze er niet meer over.
ik kan gewoon niet bevatten dat mensen dit niet voor mij willen doen.
Zoals ik al zei: Ik vind mezelf een goed mens. Als ik iemand in mijn omgeving had die er slecht aan toe was en die depresief was en ernstige problemen had met sociale contacten en moeite had om de strtaat op te gaan dan zou ik die persoon echtwel helpen of in ieder geval naar zijn of haar verhaal luisteren en er oprecht over meepraten.
Michien ben ik zelfs wel te goed voor deze wereld en dat bedoel ik in de zin van: Ik ben mischien te eerlijk en te oprecht en daardoor word ik vaak teleurgesteld door mensen die dat niet zijn en die mensen zijn sterk in de meerderheid.
Het was mischien makkelijker geweest als ik had gelachen om mijn neefje dat zich rothoeste als hij een hijs van een shaggie nam als tweejarige en mischien was het makkelijker geweest om net zoals mijn zus een racist te zijn maar dat ben ik niet.
Niemand wil luisteren naar mijn problemen en als ik het er al over heb dan moet ik er zelf mee komen. Nooit vraagt iemand mij of het een beetje gaat vandaag en dat stoort me. en ik bene cht niet zo`n egoistisch type die alleen maar gaat lopen huilen dat ik een zielige niksnut ben ofzo en alle aandacht op mij vestig. Ik zou er alleen normaal over willen praten met iemand en dan zou ik ook naar diegene terug luisteren.
Een oprechte hand op je schouder kan wonderen verrichten maar waar vind je die hand? Zelfs hulpverleners zijn niet te vertrouwen.
Je vertelt een gedeelte van je verhaal en ze weten al meteen wat er mis met je is.
Je witl wat kwijt over je ellendige jaren bij broer en zus maar dat is niet belangrijk. Nee veel belngrijker is hoe je zo snel mogelijk weer naar school gaat of aan het werk en of medicijnen mischien een oplossing is.
Iedereen denkt dat ik lui ben om te werken of om naar school te gaan maar dat is het niet. Ik beng ewoon bang voor school en voor werk. Om naar buiten te gaan en om weer gepest te worden en om nieuwe mensen teleren kennen waar ik niet goed in ben, maar neee hoor volgens de rest ben ik gewoon lui en leef ik van een uitkering omdat ik daar zelf voor gekozen heb.
Nog een duidelijk voorbeeld dat mensen dus niet echt weten wat er met anderen aan de hand is, maar dat ze zelf hun conclusies al trekken op basis van niks.
Goed, eigenlijk is het allemaal veel erger en mischien als je dit leest denk je: Wat stelt hij zich aan?
Hij is niet sexueel misbruikt vroeger, had geen dronken vader met losse handjes of heeft niet de liefde van zijn leven verloren, maar het is voor iedereen moeilijk op zijn eigen manier. Ik lees hier soms ook wel verhalen over hoe iemand zelfmoord wil plegen omdat hij of zij een vriendje of vriendinnetje is kwijtgeraakt die is vreemdgegaan. Dan denk ik bij mezelf: Waar maak je je druk om? Als iemand vreemd gaat is hij of zij de moeite toch nieteens waard? Maar dan bedenk ik ook: het zijn maar letters en ik weet niet hoe ellendig diegene zichzelf van binnen voelt maar het zal vast wel rot zijn want anders zit diegene niet op deze site.
Nu wil ik dus sinds een paar weken echt dood. heb nooit echt nagedacht over zelfmoord omdat het idee simpelweg nog nooit in me op was gekomen.
Nu sinds een paar weken dus wel en ik ben best veel bezig met het idee.
Ik fantaseer over de rust die ik zal hebben en bedenk hoe ik het op een pijnloze manier kan doen en hoe ik min lichaam zou doden zonder dat degene die me vindt een verscrikking te zien krijgt.Zou bijvoorbeeld nooit mn polsen open snijden zodat alles onder het bloed komt te zitten. Dat zou niet fijn zijn voor andere mensen.
Ik wil het echt heel grood. Dood zijn bedoel ik. Ik heb toch niks om voor te leven. Het enige wat me tegenhoud tot nu toe zijn de kleine dingetjes van het leven. Laatst werd ik snachts wakker en ging naar beneden voor wat drinken en zat daar in het doner terwijl het buiten regende en dat was een mooi geluid en gezicht. Het klintk dom maar dat soort simpele dingetjes weerhouden mij ervan om mezelf iets aan te doen. Mischien omdat die kleine dingetjes toch nog wat hoop geven.
Toch ben ik bang dat dit niet echt lang gaat duren. ik speel immers serieus met het idee en ik er is voor mij niks inhet leven wat de moeite waard is om voor te blijven leven. Heb geen kinderen, geen ouders meer, geen familie, geen vrienden.
En de rust zou gewoon geweldig zijn. Nooit meer wakker worden en denken: Weer een kotedag en je vervolgens de hele dag ellendig voelen en de hele tijd piekeren en snachts niet kunnen slapen en onstant geconfronteerd worden met dingen die je niet leuk vind.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.