Hallo.
Ik ben 19 jaar 'te' oud,
Zoals ik me nu voel, zo voel ik me al jaren, het word afgedaan als een depressie, maar, dat zo ervaar ik het niet.
Ik ben niet depressief, ik zit niet in een put, ik voel me niet 'down'.
Ik wil gewoon niet leven, dit is niet mijn plaats, zo heeft het altijd al gevoeld.
Ik voel me niet verdrietig, of bang, ik voel al een hele lange tijd geen emoties, ik lach als dat verwacht word, ik doe zo 'normaal' mogelijk tegenover mijn moeder, mijn vrienden en kennisen (vooral kennisen, vrienden? wat zijn dat?) daar heb ik stilletjes al afscheid van genomen, ik lijd op dit moment een afgezonderd en alleen leven,
ik zou het lang geleden mischien anders hebben gewilt, maar dit heb ik er van gemaakt; jong van school gestuurd vanwege een 'depressie' een niet al te prettig verleden doet er ook aan mee, maar dat, dat is niet boeiend.
Vorig jaar 15 februari 11:18 zou ik eigenlijk hier niet meer moeten zijn, sinds die dag voelt het alsof ik in een droom leef, een droom die ik helemaal niet wil dromen, na mijn mislukte zefmoord poging om mij te verhangen voelde ik me eigenlijk nog waardelozer in deze wereld, niet dat ik mezelf zielig vond ofzo, maar meer dat zelfs een touw moet breken om mij maar dwars te zitten, zelfs dat, zoiets simpels, zelfs dat lukte niet.
na die mislukte poging volgde die ochtend nog een poging zo'n 2 minuten na de eerste, 300 pillen moest toch wel genoeg zijn? ik sloot mijn ogen, en toen, toen opende ik ze op weg naar een ziekenhuis, het enige wat in mn hoofd rond dwaalde was dat dit gewoon té onwerkelijk was, het moest een nare droom zijn, mischien een straf?
Die zelfde dag werd ik in een gesloten afdeling gestopt voor een maand, in die tijd dacht ik dat ik dood was, dat het me gelukt was, dat ik, dat ik in de 'hel' was beland, ik werd er bijna gelovig van.
Nu een jaar later, het voelt minder als een nare droom, maar nog steeds voelt het zo onwerkelijk, wat ik gedaan heb dit jaar? ja dat vraag ik mezelf af, geen school , geen werk, behalve die 3 keer bij de thuiszorg ouderen helpen, leuk werk, het allerleukste is het wanneer je jezelf kapot werkt, en bedankt wordt met een telefoontje naar je baas; Dat je uiterlijk niet gepast is.
Erg dankbaar werk.
Dus maar weer terug naar het ó zo bekende, niets doen.
En daar zit ik nu, nog steeds niks van mijn 'leven' (als je dat zo kan noemen) gemaakt.
Eigenlijk weet ik niet waarom ik dit hier schrijf, en dat maakt ook niet veel uit.
Ik wil verlost worden van dit leven, alleen spreken daar verschillende factoren in tegen; jammer genoeg ben ik in een strijd met, mezelf.
Ik wil, sterker nog, ik ZAL verlost worden, ik weet alleen nog niet hoe.
Ik wil hier niet leven ik voel me totaal leeg gezogen, totaal op.
Het leven draaid nergens om; macht en geld.
Ht valt nog mee dat er geen boek is: "hoe maak ik iemand het leven zuur for dummies. "
Al die haat in de wereld, al die 'pijn' en 'verdriet', voor mij, persoonlijk is dat het niet waard, uiteindelijk ga je toch dood. waarom geestelijk lijden? als iemand een terminale ziekte heeft, KRIJGT die persoon de KEUZE voor euthanasie, dit is om iemand uit zijn/haar lijden te verlossen. Maar iemand die niet wil leven omdat het leven het gewoon niet waard is word weg gestopt. (let op; hierbij praat ik niet over de 1 dag depressies, niet dat die minder ernstig zijn.)
Ik ga onwijs off-topic, ik hoor te typen over mijn leven, wat ik heb mee gemaakt,
maar goed wat ik heb getypt gaat over wat ik nu mee maak wat er nu in mijn hoofd spookt.
Bedankt.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.