Levensverhalen (pagina 1132)

Even kort mijn verhaal doen:

Ik ben altijd al een probleemkind geweest. Toen ik geboren werd was men moeder dolblij maar in de kleuterklas ging het al fout. Toen vechtte ik al voor de eerste keer met een of andere kerel. In de lagere school werd het er niet beter op, men moeder moest zelfs naar de school komen omdat ik een blauw oog had. Ik zat vol frustratie. Waarom? Ik weet het niet. Ik was koppig, ik heb op de zwemles gezeten maar dat stond me niet aan dus deed ik alsof ik ziek was. Ik heb veel hobby's gehad maar nooit naar de training of zo geweest.

Omdat men uitspraak niet helemaal goed was moest ik naar de logopedie, na een paar jaar daar naartoe te gaan had men moeder het fantastische idee om dictie te volgen. Daar ook gevochten met een of andere blonde kerel die nu acteur is. Ik was nog geen 12. In het middelbaar ging alles beter. Ik interesseerde me meer en meer in computers and dat doe ik tot op de dag van vandaag nog. In het eerste middelbaar verloor ik men beste vriend aan de drugs, hij is nu een junk en ik weet niet of hij nog leeft. Men andere beste vriend werd thuis geslagen en werd heel dik omdat hij teveel at. Ik denk dat hij zen verdriet gewoon opat of zo. Hij ging nog mee naar het 2e middelbaar maar werd daar gepest en viel af. Na het eerste jaar latijn wou ik niet meer leren. Het was stom om te leren vond ik dus ging ik naar moderne wetenschappen.

Het 2e rustig uitgezeten en naar het 3e gegaan. Economie met 4 uur wiskunde. De richting waar je het minst moest doen en dat geen kut was als humane wetenschappen. Voor het eerst verliefd geworden, maar werd gewoon belachelijk gemaakt door het meisje in kwestie. Iedereen lachte me uit. Iemand spuwde zelfs op me. Ik begon naar metal te luisteren. Het maakte me blij ook al verstond ik er geen bal van. Ik had geen echte vrienden meer. Enkel mensen waarmee ik buiten op de speelplaats stond en dat was het. In het 4e werd het niet echt leuker. Ik had weer een hormonenopstoot maar had geleerd uit men fout en vertelde het niemand. Ik had het meisje haar gsm nr geregeld via via en begon met haar te smsen. Omdat ik zo'n trauma had van het 3e heb ik na een jaar smsen met haar, haar nooit gesproken. Ik weet niet wat zij er van vond maar ik vond het belachelijk en haatte mezelf. Ik vond mezelf zo'n nul, maar ik durfte gewoon niet. Ik heb toen heel veel gehuild en "gebroken" (het klinkt zo lullig) met het meisje. Ik ben toen heel verdrietig geweest dat ik half depressief was. Ik toonde het niet en lachte altijd, maar diep vanbinnen was ik kapot.

In het 5e en het 6e is niet zo veel gebeurd. Ik had geen echte vrienden meer en ging niet uit. Ik speelde altijd op de computer. Niets anders interesseerde me nog.

Het 1e jaar hoger onderwijs was een nieuwe start voor me. Ik ging alleen naar een hoge school ICT studeren en kon dus van 0 beginnen. Heb toen een nieuwe goede vriend gemaakt en we gingen veel uit. Té veel want niet veel later belande ik in het ziekenhuis met alcoholvergiftiging. Ik stopte met hem uit te gaan en sindsdien is hij aan de drank. Ben toen op zoek gegaan naar andere vrienden in men klas en had er 2 gemaakt. 1 is nu men beste vriend en we doen veel samen, de andere vertrouwde ik eerst maar hij heeft me verraden.

Omdat ik zo vol aggressie zat van het middelbaar en de lagere school sloeg ik vaak op de muur. Op een keer had ik een ader overgeslagen en had ik een grote bubbel bloed op en knokel staan, niet echt leuk zicht maar ja. Ik moest men aggressie kwijt en had wraak genomen op de mensen die me uitlachtte in het middelbaar en de lagere school. Mentaal iemand kappot gemaakt door zijn hart te breken en op mensen hun koten graffiti gaan spuiten. Het luchtte zo hard op dat ik gewoon moest lachen omdat ik wist dat ik ze klootte of pijn deed. Het gaf me een goed gevoel.

Ik leerde een meisje kennen dat ik doodgraag zag. Ik gaf alles aan haar. Ze woonde in Brussel dus moest ik steeds met de trein naar haar toe. Maar al snel bedroog ze mij en ik ging eronder door. Ik verdronk mijn verdriet en maakte veel ruzie. Ik vechtte zelfs met men beste vriend en werd wakker in men eigen kots. Het kon me geen fuck meer schelen en toen heb ik voor het eerst aan zelfmoord gedacht. Want wat is er in het leven? Liefde. Maar die had ik nooit gehad, en als ik ze had verloor ik ze al heel snel. Sindsdien heb ik meisjes gehad, maar nooit voor lang. Ik kan niet meer liefhebben. Ik durf niet meer liefhebben. Ik wil niet meer die pijn voelen die ik toen voelde. Ik ben toen doodgegaan.

Vandaag heb ik enkel mijn religie (christendom) die mij tegenhoudt van zelfmoord. Ik heb niets anders. Mijn ouders kijken amper naar me om en zijn aan het scheiden. Familie zie ik niet. Mijn beste vriend is er nog, maar ik durf niet tegen hem zeggen dat ik niet meer wil leven. Ik weet niet meer wat te doen. Het nut van het leven is weg voor mij. Waarom zou ik nog doorgaan? Om gelukkig te worden? Door wat? Niets maakt me nog gelukkig. Maar echt niets. Enkel adrenaline geeft me nog een kick maar ik kan moeilijk een roetsjbaan in men tuin zetten.

Fuck dit en fuck dit leven. Ik hoop dat iemand mij neersteekt of dat ik in het verkeer omkom want zelfmoord leidt me naar de hel. Fuck waarom voel ik me zo kut? Waarom maakt niets me nog gelukkig? Waarom doet leven zo'n pijn?

Wil mijn verhaal proberen in het zo kort mogelijk te vertellen.
Het begon 11 jaar geleden dat we moesten vernemen dat mijn zus overleden zou zijn niet op die dag zelf maar een half jaar later.
Mijn echte vader heeft ons 30 jaar geleden verlaten voor een andere vrouw.
Na 30 jaar ben ik mijn vader gaan opzoeken niet voor mij maar voor mijn kinderendie wisten dat ze nog een opa hadden.
Na een tijdje zoeken heb ik deze man gevonden waarik het gevoel bij had dat dit niet mijn vader was maar een vreemde.
Na enkele weken is mijn vader overleden.
Vorig jaar februari is mijn moeder overleden na een kort ziektebed ze had alvleesklier kanker.
Vorig jaar 31 maart mijn jongste zoon overleden na een noodlottig ongeval 17 jaar was hij.
In het afgelopen jaar heb ik heel veel momenten gehad om niet meer te willen leven.
Nu een jaar later denk ik dat nog steeds ik wil mijn pijn niet met andere delen niemand kan mij eigenlijk helpen het is de machteloosheid waar ik iedere keer tegen aan bots.
Mischien is het niet de beste keuze om aan zelf doding te denken, maar zo zo graag niet meer willen leven bij me zoon zijn.
Erwin

Ik heb er echt geen zin meer in, ik kan net zo goed meteen dood vallen.
Ik zie er wel leuk uit maar het intesseerd mij niks.
Wat heb je daarnaan, dat er mannen kijken. Die zijn allemaal getrouwd en willen wel een keer met mij vreemd gaan.
Ik ben nu op de leeftijd dat echt IDEREEN wel iemand heeft, en ik kan overal alleen naartoe, nou gezellig!
Alleen de pasen en de pinksteren en de Kerst vieren.
Ik werk op een kantoor, dat is best leuk, maar ook zo saai op een gegeven moment. Vriendinnen heb ik niet, ja 1 en die denkt alleen aan haarzelf een superegocentrische vrouw is het.
Ik luister altijd naar haar en gaaf haar advies, en als ik eens in de put zit, dan is ze keihard en zef; ja, daar hbe ik geen zin in hoor.
Ik heb een leuke flat, maar de gedachte dat ik hier de rest van m`n leven alleen moet zitten, dat trekt me ook niet.
Dat je alleen doodgaat en niemand die het een fuck kan schelen.
Om me heen heeft echt iedereen wel iemand en ik heb niemand.
Ik heb ook geen zin in 1 of andere lelijkerd.
En alle leuke mannen die ik zie die zijn al bezet, ze wonen allemaal samen of ze zijn getrouwd.
Ik baal ontzettend van m`n leven, ik heb er helemaal geen zin in. Ik was nog liever vandaag dood dan morgen. Ik ben echt superdepressief en ik weet niet wat ik eraan moet doen.
De zomer komt er weer aan, en kan ik weer alleen alles doen. Ik weet niet met wie ik op vakantie moet, ik wil liever niet alleen maar het alternatief is helemaal niet op vakantie.
Eerder ging ik met m`n broer, maar die heeft nu ook een vriendin waar ie mee gaat samenwonen.
Mijn leven heeft gewoon geen zin, beetje werken en beetje wassen en booschappen doen en tv kijken.
Het gaat echt nergens over.
Ik zou de lotto wel willen winnen maar die win iki natuurlijk niet.
Alleen het idee da tik nog 40 jaar zo moet leven, dat lijkt me niks.
De lelijkste mensen die hebben een vriend of vriendin en kinderen en ik heb niks. Helemaal niks.
Ik jank bijna elke dag omda tik zo eenzaam ben en me zo kut voel.
Ik heb er gewoon helemaal geen zin meer in.
Ik wil gewoon niet meer.
Niks interesseerd me en ik vind niks leuk.
Ik weet ik niet wat ik met m`n leven aan moet..ik wou dat er eens iemand was die het me kon zeggen en die van me kon houden en die bij me bleef en die me oppepte.
Maar er is niemand, iedereen leeft maar langs elkaar heen en je krijgt met niemand contact.
IK ben echt zo verdrietig elke dag.

Ik denk er wel eens aan om een mix van pillen in te nemen... De antidepressiva die ik heb in combinatie met paracetamol. Of zo. Als ‘k op mijn leven terug kijk heb ik niet erg veel positiefs om naar terug te kijken. ‘k heb een levensloop moeten schrijven. Eigenlijk gewoon bijna twintig jaar ellende op papier... Nu spreken ze in termen als emotionele verwaarlozing. Het zal wel denk ik dan... Een broertje die verstandelijk iets achter is en daardoor meer aandacht nodig had. Daarnaast een periode (vanaf +- m’n zesde) een zus die anorexia had. Dus altijd spanningen thuis... Daarbij ook nog eens een nicht die manisch depressief is en rond die periode werd opgenomen in Raalte. Toen ik inmiddels dertien was, begon er voor mij naast thuis ook een rotperiode op de nieuwe school. ‘k zat in de brugklas, en was het mikpunt van de klas. ‘k kon dus voor mijn gevoel nergens meer naar toe, en huilde me toen als vaak ‘s avonds in slaap. (ook tijdens andere opleidingen heb ik momenten gehad dat ik weer in het patroon van gepest worden viel)... Tijdens die jaren (en erna) ben ik een aantal dierbaren verloren. En wat betreft mijn zus... Toen ze na jaren eindelijk van de anorexia af was, bleek dat ze schizofreen was. Dus opnieuw perioden van opnames e.d. En dit is eigenlijk nog maar een (klein)deel van mijn verhaal...
Vandaag de dag voelt het nog steeds als overleven... ‘k heb voor mijn gevoel ook nooit anders gedaan. ’k weet me vaak geen raad meer... ’k heb voor mijn gevoel niets om naar uit te kijken... ’k zie geen toekomst. Alle opleidingen die ik heb gedaan, zijn voor niks geweest... Of ik had er geen aanleg voor, of ik moest weer eens stoppen omdat ik weer eens tegen mezelf aanliep. Dat wat ik heb afgemaakt, vond ik zelf eigenlijk helemaal niet leuk om te doen. En dat wat ik graag wou, wou me meerdere malen niet lukken.

‘k loop bij het RIAGG, ben erg gesloten en durf vaak niet te vertellen wat me dwars zit. Nu willen ze graag dat ik in een groepstherapie (deeltijd) ga deelnemen, maar ‘k wordt bij die gedachte alleen al steeds wanhopiger. ‘t voelt alsof ik weer voor de zoveelste keer in de steek wordt gelaten. Zo van sorry, maar ik kan jou niet verder helpen. ‘k was eigenlijk al lang blij dat ik sinds een aantal maanden eindelijk naar het RIAGG durfde te gaan.( op dringend verzoek van een schoolpsychologe naar de huisarts gegaan om me door te laten verwijzen...)
Ik durfde eindelijk wat meer te vertellen, en me eerlijk/ opener op te stellen. (dus wanneer de psycholoog vroeg of ik kwaad op hem was, dit ook eerlijk toegegeven. Ik heb ook hier heel veel moeite mee, en weet vaak niet wat ik voel. Of ik ontken juist mijn gevoelens...wil ze dus niet waar hebben/voelen..) Ik weet wel dat ik al maanden lang somber ben en zelfs een keer een overdosis heb genomen. Maar eigenlijk niet echt om me van kant te maken. ‘k wou stom genoeg weten hoe het zou zijn, maar ‘k voelde er niet zoveel van. ‘k kreeg alleen maar een zwaarder gevoel in m’n hoofd en kon eindelijk weer eens slapen. ,maar eigenlijk wou ik me gewoon beroerd voelen, zodat ik eens een andere vorm van pijn zou ervaren of zo. Maar vond het op dat moment ook niet erg als het wel verkeerd zou aflopen. ‘k voel me eigenlijk constant eenzaam... Het maakt niet veel uit of er nu wel of geen mensen om me heen zijn.. ‘k weet dat ik depressief ben, maar ik kan het niet accepteren...

‘k heb nu constant de neiging om het bijltje er bij neer te leggen. Aan de buitenkant lijkt het vaak alsof er niets aan de hand is. Maar ik voel me gewoon doodongelukkig... ‘k heb veel last van huilbuien en gedachten aan zelfdoding. ‘k schaam me hier heel erg voor. Met moeite geef ik aan mijn leidinggevende (wanneer ze aan me vraagt hoe het met me gaat) aan dat ik me eigenlijk niet zo goed voel. ‘k werk dus nog wel, maar ‘k heb te kennen gegeven dat ik liever niet meer ‘s avonds werk. (werk was eigenlijk een bijbaantje van mij, maar kan er nu met het zelfde contract weliswaar, wat meer uren draaien...) ’k kan dus niet in de ziektewet omdat ik geen vast werk heb, ’k moet dus wel werken anders heb ik geen inkomen... ‘k ben gewoon vrijwel altijd vermoeid. Ondanks de dingen die ik nog probeer te doen. Zoals fitness, want ik wou afvallen maar ook vooral omdat het me iets afleiding geeft/ soms is het een manier van afreageren. Ik ga trouw na de wekelijkse gesprekken die ik met een psycholoog/psychotherapeut heb. Ik had me zelfs voor een korte cursus modeltekenen opgegeven, (wat maar een paar avonden is). Ondanks dat ik nog probeer dingen te ondernemen, om er niet teveel aan toe te geven. Voel ik me weer steeds meer afglijden. En worden de suïcide gedachten steeds sterker. Ook de neiging om mezelf weer te snijden wordt sterker... ‘k heb littekens aan de binnenkant van m’n arm omdat ik me tot een aantal maanden terug (+- 6 tot 12 mnd.) mezelf in de arm/pols sneed. Ik heb toen een schoolpsychologe moeten beloven om er mee op te houden. Maar ‘k heb dus nog steeds die drang. In mijn behandelplan staat de diagnose depressie met vitale kenmerken... Dat dus nu inmiddels al meer dan een jaar... Het lijkt alsof de tijd stil staat. Alsof ik niet meer echt meedoe in het leven. ‘k vlucht vaak weg in m’n eigen wereldje, daar voel ik me tenminste veilig. Ook al weet ik wel dat ik daar uit moet. ‘k ben een meisje van 26, ‘k heb voor mijn gevoel niets bereikt... ‘k leef nog steeds bij m’n ouders.. ‘k durf niet goed contacten te leggen, en al helemaal niet een intieme relatie.
‘k zit nog steeds met m’n verleden in m’n maag... ‘k ben waarschijnlijk mede hierdoor heel erg bang geworden om ruzie te krijgen met anderen/ bang dat anderen kwaad op mij worden. Angst om weer het mikpunt te worden. Mede daardoor erg geremd/verlegen. ‘k weet niet wat mijn grenzen zijn. Ik weet eigenlijk niet wie ik ben.
En ‘k weet soms niet meer wat te doen... ‘k zie het soms allemaal niet meer zo zitten. ik weet niet hoelang ik het nog volhou. Ik probeer het, maar ik vind het moeilijk... ik geef het toe, het is een beetje een uit de hand gelopen lang verhaal geworden.

meisje van 26,

Mijn grote liefde maakte het opeens uit omdat hij zei dat hij met zichzelf in de knoop zat en wat tijd wilde om na te denken. Hij zei de hele tijd dingen als, voorlopig is het uit. Ik wil nu wat tijd voormezelf, daarna kijken we verder. Ik zag jouw als de ware, als we echt elkaar ware zijn dan komen we wel weer bij elkaar. En meer van dat soort dingen.
Nu 2,5 maand later heeft hij opeens opnieuw iets met zijn ex waarmee het al 3 jaar uit was. Hij had 4 jaar iets met haar gehad en deed alsof ze goede vrienden waren. Hij zegt dat ze nu sinds 2 weken opeens nieuwe interesse in elkaar hebben en erover praten om opnieuw een relatie aan te gaan. En tegen mij zegt hij dat hij ook twijfelt om dat te doen, omdat hij ook van mij houdt.
Hij zei vervolgens dat hij woensdag langs gaat komen. Maar ik wilde niet zolang wachten omdat ik wist dat hij haar morgen weer zou zien. En ik niet wil dat het in de tussentijd inderdaad aan gaat.
Dus ik naar zijn huis, om met hem te praten. Kom ik daaraan, denk ik stemmen te horen in dat huis. Dus ik denk nou ik bel wel naar z'n mobiel, kijken wat er gebeurd. Nou er waren dus inderdaad andere mensen in dat huis, onderandere die meid. En lachen dat ze deden, zo van kijk nou ze belt, weet ze van geen ophouden. Hahahaha. Ik weet niet zeker of ze me voor de deur hebben gezien, maar de kans is best groot.
Ik kan me dus totaal niet meer in mijn die vriendenkring vertonen, we hebben namelijk een aantal gemeenschappelijke vrienden. Als ze me hebben gezien dan zullen ze me daar nog minstens een jaar om uitlachen.
Ik hou zo veel van hem, ik kan dit gewoon niet aan. Ik heb eerder last gehad van liefdesverdriet, maar dit is echt extreem. Hij spiegelde me altijd voor dat we een toekomst samen zouden opbouwen. En opeens zet hij me aan dat kant, omdat hij geen relatie aankan en dan is hij opeens met haar.
Ik heb nog nooit zoveel van een man gehouden. Ik slaap niet meer, ik kan nauwelijks eten. Ik probeer het niet al te veel om mijn werk enzo te laten merken. Maar ik sta echt op instorten. Ik heb er gewoon totaal geen zin meer in om te leven. Wat is leven zonder liefde? Ik geloof niet eens meer in liefde.
Ik ga proberen een week ofzo vrij te krijgen van mijn werk en leuke dingen te gaan doen ofzo. Maar als dat niet werkt, dan weet ik het echt niet meer.
Ik voel me zo in de maling genomen, zo voorgelogen en ik schaam me zo erg omdat ze me zo uitlachen. Ik lijk vast een of andere gek, dat ik daar aan de deur kwam. Door al dat slaapgebrek heb ik ook het idee dat ik nauwelijks kan nadenken. Ik vraag me af of ik ook zou zijn gegaan als ik niet zo moe was.

waarom is het leven zoo kut ?
ik voel me hier gwn niet welkom,
en wil weg van dit kut geval hiero.
ma ik weet dat ik een jongen van wie ik heel veel houw, niet in de steek kan laten.
ik weet gwn niet wat ik moet doen

ik trek het gewoon niet meer,er is teveel gebeurd,mijn vriend komt pas over 3 weken terug,hij zit in portugal,hij doet heel raar. de vader van mijn zoontje wil niks met mn zoontje te maken hebben. er is teveel gebeurt. hoe doe ik het? heeft er iemand tips? slaappillen?polsen doorsnijden? help alsjeblieft. want ik wil z.s.m. dood.

om alles te vertellen duurd wel heel lang.
maar soms heb ik geen zin meer.
ik ben getrouwt 4 kinderen.
onze relatie is goed maar naar 20 jaar huwelijk voel ik me nog steedts eenzaam.
ik heb niet echt iemand om te praten.
help me

Waarom zelfmoord plegen?
Er zijn enorm veel mensen die van jullie houden... zelfs besef je het niet.
Ik kan het weten...
Ik heb een gestoordheid maar toch zijn er mensen die met je inzitten...
Als je zelfmoord pleegt laat je die mensen in die steek... Diegene die van je houden...
Wees sterk, en wanneer je het minst verwacht zul je beseffen dat het leven up en downs heeft...

hallo i ben een meisje ik word bijna 12 overmorgen op 7 april maar ik wil er mee stopen het gaat niet meer ik voel me niet meer happy

alleen maar nog ruzie ik kan niet meer bij men verjaardag niemand intereseert het
ik voel me in de steek gelaten en op msn zegt men sus altijd ik kan niet meer leven zonder jou het zijn sreukjes ik ken ze seggen heel veel eens een keer val je tog in het diepste gat bij hun het is niet meer leuk om zo te leven ik heb een daboek van een half jaar bijgehouden er staat elkedag in ik heb ruzie gehad ,ben uitgescholden worden enz enz.
denk je dat dat leuk is ik kan niet meer ik ben nog maar net 12(twee dagen pas)
ik wil me niet zielig voelen maar niemand geeft meer iets om me ik vier niks met me verjaardag niets word mee geregeld nou heb ik misschien mijn voet zwargekneust en niemand intereseert het ik moet wel altyd thuisblijven omdat ik het met de in de sgool met de pyn niet uithou miss en dan ja ik heb er geen woorden voor je kunt je gevoel niet uitleggen dit is alles wat ik je kan zeggen je voelt je kut en dat is niet alles ik heb er al heel lang over naged8t om zelfmoord te plegen maar ik weet niet oe anders was ik er niet meer ik heb bang dat ik pyn heb maar nu heb ik ja ook al pyn nee ik weet niet ik heb gewoon bang om het te doen ik ga dan misschien iedereen missen ik kan het niet ik w8 nog een half jaar en misschien horen jullie het dan een meisje van 12 heeft zelfmoord gepleegt ik weet niet het nog niet maar ik w8t het nog een half jaar en als iedereen me dan nog afkraakt doe ik het !!!!!

doei
groetjes nicki .s