Ik wilde gewoon hier mijn verhaal even kwijt, normaal kan ik er niet over praten, niet over schrijven.
Toen ik jonger was was ik altijd het zonneschijntje in huis, mijn ouders altijd trots op mij, altijd blij met mij. Ik had wel eens zussenruzies met mijn zus, die 2.5 jaar ouder is dan ik. Toen zij ongeveer 12 was, begonnen er een paar problemen te komen. Soms werden er dingen uit mijn kamer gestolen; make-up, hebbedingetjes, snoep. Op een gegeven moment betrapte ik haar; maar zij ontkende alles, ik heb zelfs keren de schuld op mijzelf laten afvuren om ruzie in huis te voorkomen.
Het werd steeds duidelijker dat er iets mis met haar was. Toen ik veranderde van basisschool wegens slechte leskwaliteit op mijn vorige; ging het slechter. De meisjes in mijn klas waren blijven zitten, ze waren ouder, knapper en lieten mij dat ook weten. Gepest was ik nooit geweest, het kwam als een klap. Ik weet er verder weinig van, volgens mij willen mijn gedachtes niet dat ik erover ga denken, dat het beter is als ik het vergeet.
Er was vaak ruzie in huis; mijn zus werd ouder en maakte het leven langzamerhand een hel voor ons. Ze ging met de verkeerde vrienden om; ze was ontzettend knap, en charmerend, er zijn altijd wel jongens om haar heen. Ze luisterde niet naar de regels, en later bedreigde ze ook mijn moeder en mijzelf. Je kon niet met haar praten, ze negeerde alles, niks kon haar schelen, alleen zichzelf.
Ze had hulp nodig toen ze 14 was, dat was duidelijk. Ze had meerdere malen mijn moeder en mij met de dood bedreigd, mijn vader ging aan de anti-stresspillen. Mijn vader wordt snel aggressief, hij kan er niet goed tegen en sloeg mijn zus soms ook. Mijn zus lokte het uit; schold mijn vader uit voor mishandelaar, elke dag was het ruzie, elke dag was het raak.
Toen een van mijn beste vriendinnen een verkeersongeluk kreeg en een week in het ziekehuis doorbracht, ging ik haar opzoeken in de auto met haar moeder en met 2 andere vriendinnen. De situatie van mijn zus kwam in het gesprek, en haar moeder was erg belangstellend. Toen mijn vriendin eenmaal weer thuis beter aan het worden was, werd 1 van mijn vriendinnen die bij mij toen in de auto zat erg kil. Ze negeerde me, minachtte me, ik wist niet waarom en zat er heel erg mee.
Ze begon met rare excuses opmaken waarom ze zo deed, ze gaf de schuld aan het ongeluk van mijn vriendin, en later zei ze vrij letterlijk dat ik haar depressief had gemaakt met mijn verhaal over mijn zus in de auto. Ik snapte niet waarom ze niet meteen dit tegen mij zei; maar dit meisje luistert niet, en is altijd zeker dat haar standpunt zeker is, ze bleef doorgaan met negeren, op een gegeven moment ging ik haar ook gewoon negeren.
De situatie met mijn zus was ondertussen zo erg dat ze in een internaat belandde; op mijn verjaardag ging ze het huis uit. Dit bracht veel rust, ik werd blij dat ik nu de enigste was in huis, ik wilde mijn zus eigenlijk niet meer kennen.
Begin derde klas werd er voor mij duidelijk dat er iets mis met me was. Ik was erg verdrietig begin dat schooljaar; twee jongens die achter me zaten noemden me voordurend een chagrijn hoewel ik weet dat ze dat vast niet meenden. Ik kan het nog steeds niet beseffen waarom zoiets kleins me kapot had gemaakt.
Ik praatte niet meer over mijn problemen. Ik kreeg te maken met stemmingswisselingen, in de ochtend extreem hyper, naarmate de dag voorbijgaat erg verdrietig met als in de avond heel verdrietig. Ik denk nog dagelijks aan zelfmoord.
Door een wachtlijst kan ik nog geen psychische hulp krijgen... Pas na de zomervakantie.
Ik hoop dat ik hier overheen kom.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.