Levensverhalen (pagina 1096)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Zo'n strijd!!!

Nja waar moet ik beginnen...

Al bij al heb ik nog een goede kindertijd gehad hoor, als ik me alles kan herinneren is het begonnen in mijn jeugdjaren (14 jaar ongeveer) toen ik me begon te verzetten tegen mijn vader's drankprobleem... Het is niet dat hij elke dag zat rondliep, maar toch elk weekend had hij zich ladderzat gedronken, waarna hij mijn moeder zwart maakte op café. Thuis gekomen was er altijd ruzie... Ik kon het op den duur niet meer aanhoren... Hoeveel keer ik de chocopot of de mosterdpot tegen de muur heb zien vliegen... Ik liep weg... Ik liep gewoon weg, om de miserie niet te zien of te horen. Nja toen begon het 'mijn dochter loopt weg, nja laat ze lopen'... (dit was heel erg voor me... Ik liep weg als afleidingsmanoeuvre zodat de ruzie stopten...) Maar nee, wat kon zijn dochter voor hem betekenen.
Nja tussen mijn vader en ik is het nooit goed gekomen... Ik heb veel momenten meegemaakt dat ik me nu niet meer herinner... Ik heb ze zoals het ware uit mijn geheugen gewist (maar toch knaagt het nog aan me...)

Om even een sprong doorheen mijn korte leven te maken ga ik verder op het voorbije jaar...
Ik moest ergotherapie gaan studeren van mijn ouders, oke ik zag het wel wat zitten, maar het was niet met mijn volle gedacht. Door de constante stress ik had tijdens mijn studies en het paardrijden die ik deels moest opgeven en de constante conflicten thuis, geraakte ik in een depressie. Ik bezocht een psycholoog en ging tot tweemaal per week naar daar (had het echt nodig)...
een 3-tal maand geleden heb ik een zelfmoordpoging gedaan... Ik was het beu... Alles was constant mijn schuld, de constante stress en mijn agressie die ik met moeite in toom kon houden tegenover derden en mijn kl*te gedachtengang maakten het mij onmogelijk om nog verder te leven... Dus heb ik in een impulsieve bui alle pillen opgenomen die ik gestokkeerd had in mijn kamer (en dat waren er een boel...)
Toch wou ik niet dood... Ik wou gewoon eventjes weg zijn... Weg van alles dat mijn leven zo moeilijk maakte...
Dus heb ik het verteld aan een vriendin... We hadden nog eens afgesproken en uiteindelijk heeft zij me kunnen overtuigen om naar het ziekenhuis te gaan.
Nja daarna begon de miserie...
Het ziekenhuis belde mijn psycholoog en huisdokter... Mijn psychologe belde mijn ouders om eens een gesprek te voeren samen...
Nja het gesprek verliep vlotjes
Tot we op de terugweg waren naar huis... Dan begon het verhaal...
En nu wanneer mijn vader terug gedronken heeft, maakt hij niet mijn vader zwart... Maar verteld hij iedereen alles over mij... DAt ik naar een psychologe ga en dat ik zelfmoord heb willen plegen en... en soms terwijl ik erbij zit he...
Dan hoor je nog eens van de eigenaren dat alle paarden verkocht worden... Nja dan zit je toch wel eventjes aan de grond... Want paarden is hetgeen waar ik me altijd aan rechtgetrokken heb. Zonder paarden zie ik me geen leven meer voor me...
En inderdaad, gisteren en nu nog denk ik opnieuw aan zelfmoord... Ik denk er nu heel anders over dan eerst... Nu wil ik dood!!! nu is het niet om er even vanuit te ontsnappen, maar nu wil ik er echt niet meer zijn...
Datum:
09-06-2008
Naam:
Inès
Leeftijd:
19
Provincie:
België

ik weet t niet meer

Dag aan degene die dit leest,
Ik weet niet waarom, maar ik voel een grote behoefte om dit hier op te schrijven. Ik heb mezelf behoorlijk in de nesten gewerkt. Alle zekerheden die ik had zijn de de afgelopen tijd onder m'n kont vandaan geslagen. alle problemen komen tegelijk. Dat komt door mezelf, maar dat komt ook door de omstandigheden. Ik weet niet meer wat ik met m'n leven aanmoet. De meest aanlokkelijke weg is nu om er gewoon echt mee op te houden. Afgelopen donderdag heb ik op mijn opleidingsinstituut mijn afstudeerscripie ingeleverd. Binnen nu en twee weken zal ik daarover meer te horen krijgen. Zoals geheel in mijn stijl past was dat alles op het laatste moment. Op het laatste moment in de zin van het op het laatste moment moeten afmaken en daarom ontzettend moeten stessen en nog nachten moeten doorwerken. Maar ook in de zin van dat ik 10 jaar gestudeerd heb en binnen 10 jaar mijn diploma moet halen omdat ik anders een ontzettende schuld heb bij bij de IBG. Het moet dus nu, in een keer goed zijn. En daar twijfel ik aan. Mijn scriptiebegeleider, niet heel erg betrokken trouwens, heeft mijn scriptieopezet wel gezien, maar uiteindelijk niet goedgekeurd voordat ik m inleverde. Ik hoop dus dat het goed komt. Nog meer omdat ik bang ben dat mijn relatie, mijn vriendin, als dit niet goedkomt alle vertrouwen in me verliest. Dan weet ik zeker dat ze besluit om onze relatie te beeindigen. Dat zou ik eenvoudigweg niet aankunnen, zij is echt de liefde van me leven. Er is een heel grote kans dat ik haar hierdoor kwijtraak. Ik zou niet weten wat ik zonder haar moet. Van minder belang, maar daarbij komen nog dat ik in de bijstand dreig te raken en daardoor financieel in grote problemen, daardoor nier meer weet hoe ik de huur zou moeten betalen, hoe ik de gasrekening zou moeten betalen etc. Kortom: ik overzie het niet meer, mijn studie dreigt mis te lopen, ik dreig de fantastische liefe van m'n leven kwijt te raken en alle financiele middelel dreigen weg te vallen. Ik weet het niet meer. Als dit allemaal zo uitwerkt zoals het nu gaat lijken heb ik niets meer. In dat geval hou ik er mee op. Dat is de enige logische stap. E.
Datum:
09-06-2008
Naam:
jongen
Leeftijd:
30
Provincie:
Noord-brabant

waarom...!!!!!!!

2 jaar geleden begon mijn grootste nachtmerrie.. op mijn 11de kregen mijn ouders geldschulden, waardoor gas licht etc was afgesloten.
ik werd gepest op school en thuis was het elke dag oorlog.
mijn vader heeft zichzelf in de fik gezet, waar ik bij stond.. hij heeft het overleefd.
voordat hij dat deed heeft hij mijn moeder haar keel dichtgeknepen en haar geslagen en getrapt..
ook mij heeft hij weleens geslagen.. en nogsteeds krijg ik vaak te horen dat ik nutteloos ben en alles veel mooier is als ik er niet ben.

nou 2 jaar later, is alles kapot.. mijn leven is een grote nachtmerrie en de band met mijn ouders en zus is kapot.. ik haat ze..

2 juni ben ik van huis weggelopen.. maar na dat de politie mij had gevonden ben ik helaas weer thuis.
ik voel me zooooo kl*te!
Datum:
08-06-2008
Naam:
steenbokje..
Leeftijd:
13
Provincie:
Gelderland

levenslust?

Hallo!

Als ik de verhalen zie op zelfmoord.nl (voornamelijk van jonge kinderen die nogal wat ellende hebben meegemaakt) dan geeft dat goed weer dat er een probleem aanwezig is in onze samenleving.

Dit is niet normaal, maar hoe dan ook, veelal trekken deze gevoelens weer weg.
Het is belangrijk om het leven als zodanig te waarderen, sommige dingen lopen anders dan je hoopte, of ze stemmen niet overeen met een ideaalbeeld.

Ik heb zelf veel nare dingen meegemaakt, tragische sterfgevallen en fobieen. De truc is om deze negatieve gebeurtenis om te zetten in iets positiefs, en er sterker dan ooit te voren uit te komen.
Ik voel me nu ook sterker dan ooit te voren, geestelijk zeer stabiel en niet van zijn sokkel af te slaan!!! Ik wens dit iedereen toe.

Soms is "right mindfullness" een goede start, zinloosheid van het leven is een vaak genoemd iets. Dit kan voortkomen uit een spiritueel gat of een andere tekortkoming (verstoord zelfbeeld bijv.).
Het universum is een mutualistisch, sybiotisch geheel. Niets heeft nut, niets heeft geen nut.

Ik verwijs naar het taoisme en boeddhisme als je meer wilt weten over hoe het leven in elkaar zit.
"Come and rise up again!" Gooi het lage zelfbeeld en zelfmedelijden over boord.

Het mooie leven komt niet naar jou toe, jij moet er zelf heen gaan.

Groeten van een sympathisant van jullie levenslust.

-tevens geplaatst op geenzelfmoord.nl-
Datum:
08-06-2008
Naam:
meta
Leeftijd:
20
Provincie:
Zuid-holland

Eindelijk een Einde.

Ik heb het helemaal gehad, R en ik Zaten op schoolkamp met elkaar te kloten. Alleen handje vast. Voor de rest niks gebeurt, Iedereen lag met elkaar te kloten. Er was niks aan de hand en l. (zijn vriendin) vond het Oke. Maar nu hebben ze het uit, En krijg ik de schuld van alles en vind iedereen me een slet en moet niemand wat met me te maken hebben, en gisteraaf in podium zeggen ze dat Ik van alles over me beste vriendin heb verteld.. Dat ze niet kan dansen en dat ik me voor haar schaam. Terwijl dat helemaal niet zo is, ik vertelde echt alles aan haar maar nu ben ik haar ook kwijt..
Ik Wil echt dood. Want niemand mag me, Ik had mensen die ik dacht dat die me mogen en me zouden steunen, En die hebben me laten vallen, In een Diep gat. Helemaal naar beneden. Ik wil alleen de mooie dingen niet missen. Me familie, Me Broertje, Maar als ik een Auto voorbij zie rijden, Wil ik er het liefst onder springen.
Ik kan niet meer,
Datum:
08-06-2008
Naam:
Anouk.
Leeftijd:
13
Provincie:
Drenthe

annia

ik wil ook niet meer ik stap er zeker uit stil en zeer gauw keihardmheb ik gevochten tegen alles maar in deze maat schappij wil ik niet meer leven ik ben helemaal op kapot gemaakt werken en werken en nog je hoofd niet boven water meer kunnen houden nee het is genoeg geweest ik weet wat ik moet doen.. dit is een verloerderde kei harden mens onterende maatschappij geworden waar niet meer in te leven valt
Datum:
08-06-2008
Naam:
ania
Leeftijd:
52
Provincie:
Gelderland

Waroom nog vedder

Elke dag is het een gevecht voor mij.
Sta om met de gedachte wrm zou ik nog vedder leven.

Denke dat mensen om je geven.
Blijken ze alleen met je om te gaan om je te gebruiken.

Dit is me vaak over kome.
Was der altijd voor hun.

Maar hun niet voor mij.


Elke dag is het zelfde voor mij.
Heb haas geen vriende.

Niemand wil ooit iets leuks met mij doen.
Ook is maar naar de stad of zo.


Mense om wie je geef tegen je keren.

Werkte in een supermarkt.
Altijd kreeg ik de rot klusjes.

Lache ze je stiekem uit echt pijnelijk.
Datum:
08-06-2008
Naam:
Luciano
Leeftijd:
21
Provincie:
Zuid-holland

ik heb er genoeg van...

hoi ik ben geoffrey

ik voel me al 5 jaar shit en ik zie het niet meer zitten...
ik heb het al lang genoeg vol gehouwe...
eerst dacht ik ik kan geen zelfmoord plegen het zou men ouders te veel pijn doen...maar na 5 jaar is die gedachte ook verdwenen...toen ontmoete ik een meisje ik leefde voor haar...ze had al een vriend en dat vond ik heel erg...tot op de dag dat ze hem liet zitten en voor mij koos...2 dagen zijn we samen geweest en toen is ze weer terug gegaan met haar ex...ik leef nu nog altijd voor haar maar ik heb steeds meer zin om er een einde aan te maken...ik snijd mezelf bijna iedere dag...ik heb medicijnen maar die werken volgens mij niet...daarom ben ik begonnen met roken,alcool,drugs...
ik heb er alles voor over om te vergeten...ik heb al meerdere keren geprobeerd om zelfmoord te plegen maar iedere keer komt iemand op het verkeerde moment...op school doe ik niets meer want mijn leven zal toch niet lang meer duren...ik voel me nutteloos,lelijk...
waarom zou ik nog doorgaan...?
voor mij is het leven net als een spel...
als er geen doel is waarom nog spelen...
waarom vechten om te blijven leven...als we leven om dood te gaan...ik heb er genoeg van...

straks heb ik eindelijk rust...
Datum:
08-06-2008
Naam:
geoffrey...
Leeftijd:
16
Provincie:
Anders

hoelang nog..

vroeger was onze familie nog een geheel, nu is die helemaal uit elkaar gevallen me ouders hadden ruzie met me broer, me andere broer zat op de antillen en ik zat er een beetje tussen in.. mijn broers (halfbroers) hebben mij nooit echt als ''echte'' familie gezien en behandeld, ik heb het gevoel dat ik uitgekotst wordt door mijn familie en dat ik niet echt gewenst ben daarom vertoon ik thuis ook ''assosiaal''; gedrach (volgens me ouders). vroeger ben ik ook gepest omdat ik dik was, nu zie ik dat zelf ook ik probeer niks te eten en wat ik eet uit te spugen, ik kan met niemand hier over praten, dat durf ik gewoon niet.. me moeder heeft al een aantal keren gezegt dat ze mij uit huis wil laten plaatsen en me uit huis zou willen trappen ook heeft ze gezegt dat ik een kutkind ben en dat ze geen zin meer in mij heeft. ik begon tegen der te schreeuwen dat ik der haate en ben naar boven gegaan heb een schaar gepakt en ging over me armen krassen. ik kan echt niet meer.. ik hoor hier niet te zijn..
Datum:
07-06-2008
Naam:
Elisabeth
Leeftijd:
13
Provincie:
Groningen

Levensmoe .

myn leven is niet zo gemakkenlyk .
er is veel gebeurt , mensen zeggen altyd dat ik lelyk ben of ze kyken me aan Asof ze vinde dat ik lelyk ben dan kyken ze heel smerig. oke dat lelyk is toch maar een woordje dat raakt je toch niet? nou my heel erg wel
omdat het my vaker gezegt is ben ik er ook nog in gaan geloven dan voel je gewoon je zelfvertrouwen wegglyden, ik durf al niet meer na buiten bang dat mensen me iets zeggen wat me toch weer kwetst of ze kyke me weer zo vies aan en dan kryg ik daar weer rare gedachtens van . en omdat ik nooit na buite ga alleen dan om na school te gaan zit ik alleen ma achter de pc en Tv gewoon bang. en als de mensen het me niet zegge dak lelyk ben dan zegt dat kut stemmetje in myn hoofd het my weldie vertelt me dan ; oeh Jy bent lelyk en je kan beter dood zyn en die shit . da zy iemand vn msn my oko eens dak beter dood kon zyn want er waren gnoeg mensen die myn plaats in konde nemen.
maar je wilt je ouders niet teleur stellen en als je dan uiteindelyk zover bent dat je levensmoe bent dan zit er niet zoveel meer op. ik weet niet eens waarom ik hierben in de aula lach ik altyd met vriendinne en ben ik bly maar dan precies op th zelfde moment vraag ik me af Kykt iemand na me zyn ze over me aant prate en zo en dn ben ik bang dat de populaire na me toe komen en dn tege me gaan aan zeike. maarja ik ben het zat om elke avond uit tehuilen over myn problemen ik vraag me af ; HOEVEEL HOEVEEEL REDENS HEB IK NOG NODIG OM ZELFMOORD TE PLEGE ? meschien heb ik er al genoeg. ik had 2008 niet eens moete mee maken was ht me toen ma gelukt .
Datum:
07-06-2008
Naam:
Ik .
Leeftijd:
14
Provincie:
Limburg
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.