Het is al jaren aan de gang. Soms zijn er momenten waarvan ik denk dat het weer goed is gekomen of dat het goed zal komen. Maar dan.. dan gebeurt er iets, altijd onverwachts: alles werd afgepakt. Ik had niks meer, geen liefde, geen mensen om me heen, kortom: geen leven. Ik kon het niet aan. Jaren geleden begon ik met snijden, want ik dacht dat ik er dood aan zou gaan, maar nee. Het liep over op een verslaving. Snee soms weleens 2x per dag. Ik was hopeloos, wanhopig, ik wist niet wat ik moest doen. Ik dacht alleen aan de dood. De dood, dat was DE oplossing voor mij. Paar jaar terug heb ik boulimia gekregen wat ik nog steeds heb. Vorig jaar heb ik mijn eerste overdosis genomen. Was bijna gelukt, maar omdat ik met spoed naar ziekenhuis moest, kreeg ik medicijnen. Ik werd jammer genoeg beter. Ik wou dat het toen was gelukt, dan hoefte ik al die pijn niet te voelen die ik tot nu toe heb gevoeld. Na die overdosis ging het wel goed. Maar tot novemver 2007, toen begon het opeens. Alles werd zwart, het snijden begon. Zelfmoord werd steeds verleidelijker, zonder reden. Waarom werd alles zwart? Mocht ik niet blij zijn? Of was ik al lang genoeg blij geweest (de tijd van overdosis tot november)? Ik werd gek. December was een zm-poging, januari een zm-poging en februari zelfs 4 zm-pogingen. Ik wist niet wat ik moest doen. Ik schreeuwde maar er kwam geen geluid uit mijn mond. Niemand wilde me helpen. Ik was alleen, niemand kende me, ik kende mezelf niet eens. Was moest ik doen? Waarom zag niemand het? Was ik zo goed in het verbergen van mijn gevoel? Mijn masker, mijn redding en mijn dood. Het was tegenstrijdig, het had zo zijn voordelen als nadelen. Ik zag de voordelen, nadelen niet. Ik was ze vergeten. Owkee in maart was ik opeens zo slim om mijn verhaal te doen. Ben eind maart begonnen met psycholoog. Zag nog geen verschil, maar dat moest nog komen. Het ging steeds beter met me. Al hield ik me nog wel bezig met eten, maar het snijden werd steeds minder. Het kwam zelfs voor dat ik tijden niet sneed.
Maar nu?? Wat moet ik nu? Al die donkere tijden zijn terug en weer zonder reden. Ze willen me weer gek maken. Ik heb me door die donkere tijd gezet, heb hard gevochten. Waar is het resultaat heen? Waarom zie ik er niks meer van? Het is weer afgepakt. Ik ben moe van alles. Moet ik er weer zoveel energie insteken zodat het weer afgepakt kan worden? Iets opbouwen zonder resultaat? Leven zonder liefde? Leven zonder mensen? Ik wil niet meer. Ik heb de pillen weer in me tas gevonden. De verleiding is echt zo groot. Wat houd me tegen? Waarom doe ik het niet? Wil ik toch wel leven? Kan ik nog wat bereiken hier? Gaat mijn toekomst eruit zien zoals ik het wil? Zonder snijden, kotsen en seksuele intimiteiten? Dat bestaat niet. Dit is mijn leven.. Lang genoeg geleefd. Moet er op één of ander manier een eind aan maken, want zo kan ik niet verder. Doet veel te pijn, overal. Liefde heb ik al in geen jaren gevoeld. Armen om me heen heb ik in geen jaren gehad. Ik leef niet meer.. Ik ben aan het overleven. Mijn energie is op. Waar moet ik het vandaan halen? Zal mijn vakantie mij die energie geven? Energie om na de vakantie weer naar school te gaan, weer gesprekken te voeren met de psycholoog, weer de hele familie negeren, weer alle opmerkingen pikken? Of zal ik na mijn vakantie opeens weer beginnen met snijden? Zullen de zm-gedachtes stijgen dat het toch mijn dood wordt? Waarom zoveel vragen en geen antwoorden? Waarom moet ik door al die pijn om het antwoord te vinden. Misschien is het dan al te laat. Waarom dan vechten als het toch kapot gaat. Kortom: ben ten dode geschreven.
Xx
Broken Girl
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.