Levensverhalen (pagina 1071)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Alles gaat fout, is zelfmoord het enigste wat helpt?

Hallo,

Eerst even voorstellen: Ik ben E (anoniem).


Ik vraag me af waarom ik aan zelfmoord denk, oke er zijn veel dingen fout gegaan.
Er is voor sommige dingen ook nog geen oplossing (ga niet in details treden, prive).
Wel is het zo dat (waarschijnlijk) de basis van de zelfmoordgedachten in het verre verleden zit.
Ben op school veel gepest en ik denk dat daar een mogelijke kern zit.

Sinds het pesten begon heb ik geen/weinig contact met anderen,
het begon op school zelf en later ook via MSN-messenger.


Van scheldwoorden veranderde de toon in serieuze doodsbedrijgingen,
waarom weet ik nu nog niet maar als er een afbeelding van een bom in je MSN/mailbox
ligt met als mededeling:

(P.S. Je gaat dood daar zorg ik voor!!)

Dan weten jullie denk ik genoeg. Het is dan nog niet gebeurd maar je vertrouwd niemand meer.
Je loopt en leeft echt met het idee wanneer wordt ik vermoord???



Bovenstaande heb ik meer dan 10 jaar opgesloten en meegedragen zonder er over te praten.
Echter nu zit het zo hoog en dan nog de relatief onschuldige andere problemen. (welke wel meewegen)


De afgelopen dagen heb ik zitten denken en denken maar zie geen oplossing en heb vandaag in een
opwelling een bepaald soort pillen via internet besteld welke binnen 7 tot 10 dagen worden geleverd uit de USA.
Later bedacht ik me, waar ben ik mee bezig?


Toch is annuleren onmogelijk omdat dit minimaal EUR. 10,00 kost.


Heb nu een letterlijke deadline met mezelf afgesproken en besloten dat wanneer het pakje
bezorgd wordt en er nog geen oplossing is dat ik er een einde aan maak.


Momenteel zie ik nog geen oplossing.

Nu zit ik zelf ook met de gedachte de veroorzaker (zogenaamd: vriend) te vermoorden,
maar is dit dan wel het juiste? Ik weet dat hij in Hoofddorp woont en vaak in het centrum is.
Maar anderzijds wil ik dit ook weer niet.


Er zijn dus twee optie's, misschien drie:

1. Hem vermoorden zodat ik weet dat hij zijn verdiende loon heb. (ik heb nu levenslang)
2. Zelfmoord plegen, zijn 35 pillen en ik ben dood. (24 voor de dood en rest is voorbereiding)
3. Een serieuze oplossing binnen 7 tot 10 dagen.



Momenteel heb ik niets meer om voor te leven, maar ben eigenlijk nog te jong om te sterven.


Heb in het verleden andere pogingen gedaan maar afgebroken omdat ik nog niet 100% zeker ervan was.
Zo heb ik geprobeerd mezelf op te hangen en voor de trein te gooien en stond ik op de rand van een flatgebouw
en had ik de voorbereidingen getroffen voor een verdrinking. (40x60 tegel bij een diepe haven + touw)



Gelukkig leef ik nu nog maar heb nog maximaal 10 dagen zo het nu staat.

!!!! HELP !!!!
Datum:
15-07-2008
Naam:
E (anoniem)
Leeftijd:
25
Provincie:
Zuid-holland

Waarom zelfmoord?

Waarom zm? Hmm...goede vraag soms ben ik ook verbaasd dat het zo ver heeft kunnen komen. Toen ik een klein meisje was mishandelde mn vader mn zus al (niet heel ernstig achteraf bekeken) Maar voor een klein kind zijn dingen al snel groot..en erg. Ik zag het altijd als hij haar sloeg en schopte. Ik uitte mijn gevoelens nooit, zei nooit mijn mening want daar was geen ruimte voor bij ons thuis, niet tenzij je de prijs: emotionele of fysieke mishandeling ervoor wilde betalen. Wat ik niet wilde, dus heb ik jaren weinig gezegd soms zelfs vrijwel niets en heb ik het zeker nooit uitgesproken als ik het met mensen oneens was. Op de basisschool ben ik 4jaar gepest. Op mn veertiende kwam alle pijn er in een keer uit. Het was veel meer pijn dan ik aankan. Ik zakte weg in een zware depressie. Huilbuien en allemaal maar willen slapen&dan nog moe zijn. Nooit gespijbeld, desondanks, want dat zou ongehoorzaam zijn. Een half jaar zo doorgelopen, maar het werd maar niet minder. Toen voor het eerst in mezelf gesneden. Vanaf daar ging het steeds verder mis: steeds meer snijden, steeds dieper. Ik kon niet meer. Mn mentor kwam erachter wat ik mezelf aandeed en dwong me min of meer door er mee te dreigen dat hij anders mn ouders zou inlichten om hulp te zoeken. Toen kwam ik bij de GGZ terecht, die vrouw daar vertelde alsnog alles aan mijn ouders, omdat ik toen net 15 was en ze daar dus toe verplicht was zei ze. Tussen haar en mij klikte het niet, dus om een andere behandelaar gevraagd. Toen een hele lieve vrouw als therapeute gekregen, anderhalf jaar echt heel veel steun aan haar gehad. Toen ik haar een maand als therapeute had deed ik mn eerste zm-poging, die jamerlijk mislukte. Zij besloot toen dat opname het beste was, ook omdat ik zo diep sneed. Na veel gedoe (mijn ouders waren tegen) opgenomen. Daar zoveel steun van de groepsleiding gehad. Te veel achteraf gezien want ze zijn nu weg uit mijn leven en ik kom er nu dus achter dat ik het zonder hen (alleen) niet trek. Dat ik het niet trek als ik niet opgenomen ben, want na een opname van 1 jaar en twee maanden ben ik doorverwezen naar een deeltijdgroep. Daar zit ik nu nog en het is kut hier. Mijn behandelaar houdt helemaal geen rekening met mijn gevoelens, ik heb het ene conflict na het andere met haar en ze wil me eind september sowieso de deur uit hebben terwijl het helemaal niet goed gaat en de behandeling helemaal niet helpt. Ik bedoel maar ik heb meer zm-gedachten dan ooit&wbt snijden: als ik er nog heen zou durven zou ik min. 3x per week bij de huisartsenpost zitten om gehecht te worden. Maar zij wil me eind september op straat zetten en dan zou ik dus nog maar een gesprek per week krijgen...en daar zou ik het dan mee moeten redden. Ik trek het niet meer. Ik ben op. Ik heb zo hard mijn best gedaan en ik heb zo hard gewerkt...alleen zodat ik nu kan merken dat het allemaal geen zin heeft gehad, dat het geen enkel verschil maakt. Ik wil stoppen met voelen. Ik wil deze pijn niet meer voelen-dat kan ik niet meer aan.

Linkin Park-In the End

I tried so hard and got so far
But in the end it doesn't even matter
I had to fall....too loose it all
But in the end it doesn't even matter.
Datum:
14-07-2008
Naam:
Evie
Leeftijd:
17
Provincie:
Noord-brabant

Transsexualiteit, daar kies je niet voor!

Hallo mijn naam is Jocelyn, ik heb een zoontje van 8mnden en een vriendin. Ik lijdt aan de gevolgen van een oorlogstrauma opgelopen in Yougoslavie in Srebrenica 1995 en daarnaast mijn transsexualiteit. Op dit moment is het zover gekomen dat ik mijn huidige werk gewoon niet meer kan doen. Ik heb last van drift aanvallen en slik daarvoor 5 pillen op een dag. Nu is het ook zo dat ik niet meer als jongen verder wil. Heel mijn leven stond in het teken van dit moment. Maar juist nu kan het niet, ik heb een vriendin en een lief zoontje. Ik weet het niet meer. Ik ga maar met de psycholoog praten over mijn plannen over zelfmoord. Ik ben gelovig en denk ook dat zelfmoord een grote zonde is. Maar ik heb er niet om gevraagd om zo in de war te zijn met mijn identiteit. Ik weet ook niet waarom dit alles zo gelopen is.........mijn vriendin is met mijn zoontje naar haar ouders gevlucht ik heb haar aangevallen en zei dat ik haar hoofd eraf zou slaan. Ik had mijn pillen niet geslikt ik wil niet meer leven, ja misschien alleen voor mijn Luca...........................................................................................................................
Datum:
14-07-2008
Naam:
jocelyn
Leeftijd:
33
Provincie:
Zuid-holland

moe gestreden tegen al die pijn

Mijn hele leven voel ik pijn...pijn veroorzaakt door andere en pijn veroorzaakt door mezelf...mijn hele leven ben ik op zoek naar liefde om te geven en te krijgen...gewoon eens een arm om je heen zonder dat er een reden voor moet zijn...gewoon iemand om je heen...die je begrijpen kan en die je niet laat zakken als het ff moeilijk is.Altijd heb ik gedaan wat goed was voor een ander en cijferde mezelf daarom heel vaak weg...en waar zijn die personen nou?? juist nu IK ze nodig heb...ik hoor het ze allemaal nog zeggen....wij vangen je wel op...we steunen je, maar het mag allemaal wel niet te lang duren want dan haakt iedereen af.
Iedere dag als ik wakker word is een kwelling, hoe zal ik de dag weer door gaan komen...het liefst zou ik de hele dag in bed blijven liggen, want heb geen puf meer om verder te gaan, maar dat kan niet want ik heb een kindje waarvoor ik zorgen moet.

Ik kan al weken alleen nog maar huilen en kan niks meer verdragen...mijn hele lijf doet pijn, want eten kan ik bijna niet.
Ik wil rust, maar die vind ik nergens...heb heel erg last van heimwee en ook dat heb ik nog nooit gehad...was altijd juist andersom was liever op pad dan thuis, maar nu niet meer...ik probeer dingen die ik leuk vind te doen...zoals bijvoorbeeld naar een concert, maar na een uur moest ik huilen en wilde ik zo snel mogelijk naar huis...ook ben ik net terug van vakantie, dacht dat ik mss daar wat rust zou krijgen..ff geen bekende om me heen waarvoor ik me groot moest houden, maar ook dat...na 2 dagen wilde ik eigenlijk alweer naar huis.
Doe zo mijn best om afleiding te zoeken, maar wat ik ook doe...het lukt niet meer.
Ik ben gewoon doodop en wil alleen nog maar slapen en nix meer voelen.
Datum:
14-07-2008
Naam:
juudje
Leeftijd:
29
Provincie:
Limburg

Mijn verhaal

Hallo, ik ben Tessa en ik ben 16 jaar. Het begon allemaal een jaar geleden toen ik naar een andere school ging.Ik moest een uur in de trein zitten, terwijl ik normaal een half uurtje op de fiets zat. Op een dag zat ik in de trein en het was best druk, ik begon ineens te zweten en te trillen en ik werd helemaal zwart voor mijn ogen, gelukkig viel ik nog net niet flauw. Ik probeerde wat te eten maar dat hielp niet, ik kreeg echt niks door mijn keel heen. Ik wist echt niet wat mij overkwam, ik dacht dat ik dood ging! Vanaf toen had ik er vaker last van. Niet alleen als ik in de trein zat, maar ook bij vriendinnen, op school of gewoon thuis! Het heeft maanden geduurd totdat de dokter erachter kwam wat ik had. Het bleek dat ik paniekaanvallen had. Toen ben ik erover na gaan denken wat de oorzaak zou zijn.. Ik kwam erachter dat ik nog erg last heb van de scheiding van mijn ouders (7 jaar geleden), ik ben vroeger heel erg gepest door 3 populaire meisjes, ik praatte nooit over mijn problemen, alles wat ik dacht zat vast in mijn hoofd. Ik voelde me vriendloos en ik verveelde mij vaak en zat meestal op de computer. Ook kwam ik erachter dat ik veel te veel rekening hou met wat anderen vinden/denken over mij, ik heb een heel laag zelfbeeld. Ik hou er van om aandacht te krijgen van jongens, ik vond het leuk als ze zeiden dat ik lief of mooi was. Ik ging steeds meer afspreken met jongens. Tot een vriendin (die ik alleen op school zie) een keer naar mij toe kwam bij een feestje om met me te praten, ze zei dat ze dacht dat ik met jongens afsprak omdat ik iets miste in mijn leven, dat ik dingen deed met jongens die ik eigelijk niet wou. En toen ben ik daar erg over gaan nadenken en heb ik geprobeerd ermee te stoppen, maar het is nu nog steeds niet gelukt.. Ik heb medicijnen van de dokter gekregen tegen depressie, ik voelde me altijd somber en eenzaam, dacht aan zelfmoord enz.. De medicijnen hielpen gelukkig goed tegen paniekaanvallen, ik had ze veel minder en minder erg. Maar ik heb altijd nog wel een paniekerig gevoel als ik er gens heen moet. Tegen de zelfmoordgedachtes en somberheid helpen ze jammer genoeg niet.. Al dit kwam ook omdat ik een keer een potloodventer tegen ben gekomen.. Hij gooide mij van mijn fiets af en trok aan mijn haar..(jaar geleden) Sindsdien voelde ik me nergens meer veilig, keek altijd goed om me heen enzovoort. De rechtzaak is al geweest maar hij loopt nu alweer vrij rond!! Ik had nooit gedacht dat zoiets zoveel invloed op je leven kon hebben, aan het begin had ik er geen last van maar later droomde ik erover en werd ik heel boos op hem. Zulke mensen moeten echt levenslang krijgen! Ik zat toen echt zwaar in de put, ik ging niet meer naar school, niet naar de kerk en deed niks met vriendinnen. Gelukkig ben ik daar nu uitgekomen, door mijn medicijnen kon ik weer naar school. Ik zorg ervoor dat ik veel contacten krijg, ookal mis ik nog steeds een goede vriendin in mijn leven. Het geloof heeft mij ook geholpen, door deze tijd ben ik veel meer gaan bidden (ik ben christelijk opgevoedt) en over het geloof gaan nadenken. eerst was ik vooral boos op God en dacht ik: WAAROM ?? Ik ben nog niet helemaal beter maar zie ik tenminste 1 voordeel op dit alles. Ik heb God weer gevonden. Ik vind het nog wel heel lastig want ik hou nog steeds van aandacht van jongens en ik doe zoveel dingen die God niet goed vind. Terwijl hij mij uit die tijd heeft gehaalt.. Ik ben nu mijn medicijnen aan het afbouwen en ik hoop dat ik ooit van die paniek af mag komen! Dat ik weer normaal ergens naartoe kan. Ik voel mij nog wel vaak somber en ik heb zelfmoordgedachtes, maar dat laatste kan ik niet maken tegenover mijn familie. Zij houden van mij! Gelukkig kan ik goed met mijn broer over mijn problemen praten! Praten helpt echt! Verder kun je altijd alles aan God vertellen, hij luisterd altijd naar je! Als ik niet Christelijk was had ik helemaal niks meer in mijn leven...
Datum:
13-07-2008
Naam:
Tessa
Leeftijd:
16
Provincie:
Overijssel

Het leven heeft geen zin meer

Ik zie het nie meer zitten het heeft voor mij geen zin meer . Alles wat ik doe ,alles wat ik zeg is toch nooit goed, ik ben de mislukking zelf ik voel me rot in mijn lichaam als mens die ik ben. Het leven heeft voor mij nog niet eens een betekenis. Ik woon sinds 4 maanden samen met men vriendin en het enige wat ik doe is haar meetrekken in mijn dieperik alle mensen die 'om me geven' lijken het allemaal toch nie zo te menen.Ik voel me te veel overal waar ik kom , ben nooit is het zonnetje in huis ben nooit is een keer dat wat mensen van mij verwachten. Doe iedreen verdriet en gewoon omdat ik niet met mezelf kan leven. Dit is echt wel ik ik ik maar ik kan er niet aan doen . Ik haat mezelf, de mens wie ik ben.Hoe deze maatschappij mij gemaakt heeft ,deze wereld is een rotte plaats en ik wil hier geen deel meer van uit maken .Misschien in een ander leven dat ik wel het geluk in mezelf vind maar volgens mij hoe het hier nu is door mij ogen met mijn gevoel werkt het toch niet . Ik neem het liefst afscheid van alles maar zover ben ik nog niet, lang zal het toch nie meer duren denk ik.Het probleem is, ik kan hier met niemand over praten niemand die mij begrijpt want ik heb zogezegd toch alles waar een mens van droomd. Alleen maakt dat mij niet gelukkig .
Datum:
13-07-2008
Naam:
D
Leeftijd:
25
Provincie:
België

Think about the bright side.

Ik lees hier verhalen over mensen die nog verschrikkelijk jong zijn en nu al een einde aan hun leven willen maken.

Maar denk hier toch asjeblieft over na. Het zit niet allemaal mee. Ik heb op jonge leeftijd 2 ooms verloren en een vriend. Maar daar kom je bovenop, het leven zit niet altijd mee maar daar leer je van. Als je hard genoeg werkt dan kom je er juist sterker uit, zelfs als het niet in je voordeel is.

Maar om een eind aan je leven te maken?

Nee. Doe dat niet. Het leven is zo mooi. Kijk naar de zon als hij schijnt. Ga desnoods naar zee. Spreek af met vrienden om wat leuks te gaan doen. Ontmoet nieuwe mensen die je dichtbij je hart gaat bewaren.

Ik heb een kutjeugd gehad, ik ben vaak gepest e.d. Maar ik ben positief gebleven, nu heb ik een goede opleiding, veel vrienden, geld zat enzovoort. Het kan amper beter!

Maar bekijk dan wél alles op een positieve manier! Niet alles in de wereld is klote.

"To the world you are just one person, but to one person you are the world."

Denk erover na. Voor alle mensen die je achter zou laten; doe het niet.

Doe het gewoon niet.
Datum:
13-07-2008
Naam:
The Jack of Spades
Leeftijd:
16
Provincie:
Zuid-holland

DOOD!!

het is sins kort uit met me vriend ik ken niet zonder hem leven, echt niet ik het al zovee mee gemaaktt,ik kan dit er niet bij hebben het leven heeft geen zin meer echt niet
Datum:
13-07-2008
Naam:
moor
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-holland

als ik

als ik morgen niet meer wakker word vergeet mij dan niet
maar denk aan mij
en aan alle mooie momentne die we mochten beleven
dit alles is binnenkort voorbij
Datum:
12-07-2008
Naam:
anoniem
Leeftijd:
39
Provincie:
Zuid-holland

dus jij ziet geen uitweg meer?

Oke ten eerste vind ik het heel rot voor de meesten hier dat julie met die pijn en die gevoelens rond lopen,

maar als ik dan een verhaal lees van een zogenaamd meisje van 11 die zelfmoordwilt plege omdat ze op een spciale school zit en een jonge haar niet leuk vind, ik denk dat je niet zulke sites als dit oet gebruiken 80% is fake, simpel weg omdat er mensen zijn die er op kicken zielig te doen om zo aandacht te krijgen, ben je echt het einde nabij, en ben je onder de 21 zoek dan hulp bij instanties denk aan de kinder telefoon, klinkt michien oudbollig maar deze mensen zijn re om jou te helpen, ik vond het wel een goed idee omdit even neer te zetten groeten p
Datum:
12-07-2008
Naam:
GeenHulpMeer?
Leeftijd:
21
Provincie:
Groningen
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.