Levensverhalen (pagina 1071)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

verdriet

hallo allemaal ..
ik ben engi, en ben van plan om zelfmoord te gaan plegen.. ik heb vandaag een hoop verknalt en iedereen haat me nou vaarwel wereld.
Datum:
16-07-2008
Naam:
anoniem
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

zelfmoord gedachte

Ik zie het leven gewoon niet meer zitten.
ik heb wel paar keer in mezelf gesnede, ik ben er wel mee gstopt omdat ik wel weet dat t slecht is. ik denk bijna elke dag, op een dag ben ik weg naar god waar ik veiligben en me goed voel.... ik huil eigelijk elke dag wel zo'n 3 uur. zelf vind ik dit wel normaal. ik zou wel zelfmoord willen plegen, alleen ik durf het gewoon niet. ik ben bang om dood te gaan. aan de andere kant zou ik graag mijn opa's in de hemel willen ontmoeten. heel veel mensen zeggen altijd maar: ''je moet hulp zoeken je moet dit dat zus zo.." dat zie ik gewoon niet zitten. kan iemand me helpen
Datum:
16-07-2008
Naam:
Aline
Leeftijd:
12
Provincie:
Utrecht

het leven is harder dan de dood

het begon allemaal op 1 oktober 2003
ik zat thuis met me ouders toen plotseling mijn oom kwam vertellen dat ie dood ging aan zelfmoord
en dat gebeurde ook mijn heele leven storte in werd gepest alles
ik voelde me eenzaam en alleen en dacht dat iedreen me haten wat ik nog steeds denk het gevoel van eenzaamheid liet me denken om dood te gaan
ik begon met een schaar krassen op mijn pols te maken krabde me bennen openen stalk me vinger in me keel
en het werd van kwaad tot ergere dank goot ik na binnen pillen te veel sliken egt alles deed ik om mezelf van het leven te beroven eindelijk bijna na 5 jaar werd ik beetjuh bij beetjuh weer geluk tot dat mijn vriend het uitmaakte en mijn vader zieker en zieker word nu denk ik ook ommezelf op te hangen of zo of een overdosis nemen ik wil egt niet meer je ken better dood zijn dan levend wat het leven doet alleen maar zeer
gr amy l
Datum:
15-07-2008
Naam:
amy l
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-holland

Geluk

Lieve mensen,
Het doet mij veel pijn om te zien dat jullie zo erg met jezelf in de knoop zitten. Toch kan ik deze gevoelens begrijpen omdat ik zelf er ook erg mee heb gezeten. in totaal denk ik wel 8 jaar en nog steeds heb ik moeilijke dagen. Helaas is het niet mogelijk een emailadres te plaatsen wat begrijpelijk is omdat mensen daar misbruik van kunnen maken, maar ik zou graag jullie je hoop weer terug geven.
Het enige wat mij van zelfmoord heeft afgehouden is mijn geloof. Nog bijna elke dag voel ik mij alleen, niemand die me begrijpt en niemand bij wie ik mijn verhaal kwijt kan. Maar geloof in jezelf! Geniet van de mooie dingen (ook de kleine, zoals een mooie zomerdag..) Probeer naar de wereld te kijken alsof het het mooist is wat je ooit gezien hebt, ook al is dat zo moeilijk! Begin een dagboek, schrijf van je af op probeer het op een andere manier zoals bv schilderen. Soms komt alles ook in een keer en dat wordt het teveel, ik weet het. ik kan daar helaas niks op zeggen. Als ik kon zou ik dat rotgevoel voor jou willen wegnemen.

Jullie zijn allen uniek en prachtige mensen. Onthoud dat!!
Datum:
15-07-2008
Naam:
Melisse
Leeftijd:
20
Provincie:
Groningen

Fuck it

Ik kan niet geloven dat ik t ga doen (binnen een week als het goed is), maar het lijkt of er niks anders op zit. Altijd probeerde ik iets van mn leven te maken en nu ziet t ernaar uit dat ik een gewoon leven als ieder ander zal krijgen.
Dit is niet de beste tijd misschien, maar het idee spookt al zo lang door mn hoofd. Ik doe wat God wilt (tien geboden, en je best doen en alles) en als God me dan niet geeft wat ik wil ben ik blijkbaar niet gewenst hier.
Met een pistool had ik t allang al gedaan, kan nauwelijks mislukken. Nu, ik kan niet voorstellen dat ik dood kan zijn. het lijkt echt dat als je genoeg pijn hebt ineens stopt en door moet leven als een mislukte zelfmoordenaar.
Ik snap mezelf niet, niemand snapt me. Veel te vaak heb ik psycho ideeen, dan zie ik hoe ik iemand zo pijnlijk mogelijk afmaak, gewoon zomaar! Ik word gek daarvan! Misschien heb ik te veel fokt op dingen meegemaakt om nog een beetje normaal te kunnen denken.
Ik zie gewoon serieus niet dat dit ooit een goed afloop kan hebben, dus val ik liever niemand ermee lastig, vrienden en familie komen er uiteindelijk wel overheen. Beter dat ik t nu doe dan wanneer er mensen echt afhankelijk van me zijn, dan word ik eigenlijk voor altijd gijzel genomen hier op aarde.
Ik moet zo werken
doei
Datum:
15-07-2008
Naam:
Nizzle
Leeftijd:
18
Provincie:
Zuid-holland

Levensmoe

Ik denk minstens elke dag wel even aan zelfmoord, maar ik kan het niet vanwege mijn geloof mijn familie en de pijn die ik hen zal aandoen, als ik mijn leven neem. Soms denk ik ach het maakt hen toch niets uit of ik leef of niet maar eigenlijk is dat niet waar, ik ben hun dochter of ze me wilden of niet, ik ben hun zusje. Toch denk ik aan zelfmoord elke dag weer. Als ik mijn Propedeuse niet haal dan zal me vader me proberen uit te huwelijken. Ik wil het niet maar hij zal het toch proberen, dat alleen al stuurt mij een stukje meer naar zelfmoord. Mijn school is mij alles, ik heb altijd tegenslagen gehad van school dan waren de leraren niet aardig of ze gaven me niet voldoende cijfers, ik ben zelfs een keertje gediscrimineerd op school door een leraar. Toch heb ik doorgezet en heb twee voortgezet onderwijs diploma's en een Hbo diploma maar altijd heb ik rechten willen studeren en dat doe ik nu ook maar door een vak dreig ik mijn propedeuse niet te halen waardoor ik van school moet en drie jaar niet kan inschrijven. Alleen maar door een 5. Op school voel ik me thuis. Als ik dat niet meer heb wat moet ik dan. Sommige studenten die ik ken hebben hun Propedeuse, maar niet via de legale weg maar door aan de leraren te vragen of ze punten erbij kunnen krijgen. Mij zal dit niet lukken zoals altijd moet ik vechten voor wat ik wil en ik ben bang dat het me niet gaat lukken. Ik ben levensmoe, ik ben moe van het vechten en altijd maar door te gaan. Ik heb geen vrienden die mij kunnen helpen en ook ben ik bang dat god mij verlaten heeft, dat god het zat is met mij en de problemen die ik heb. Ik denk dat ik op het randje zit. Binnenkort heb ik een inzage van het tentamen, maar ik weet dat het niet veel gaat opbrengen. Ik voel me dom als ik het niet haal, ik stel daardoor iedereen teleur, mijn ouders, iedereen. Ik kan het niet aanzien hoe ongelukkig mijn vader zal worden, ook heeft hij mijn studie gefinancierd. Ik voel me zo schuldig, voor de pijn die ik geef aan anderen. Ik kan mezelf niet uitstaan. Enig wat ik kan doen om de pijn te verzachten is Ja zeggen en me laten uit huwlijken maar dit wil ik niet immers, nu nog niet. Ik bid nog steeds naar god toe maar ik vraag me af of hij luistert.
Datum:
15-07-2008
Naam:
A
Leeftijd:
23
Provincie:
Anders

Alles gaat fout, is zelfmoord het enigste wat helpt?

Hallo,

Eerst even voorstellen: Ik ben E (anoniem).


Ik vraag me af waarom ik aan zelfmoord denk, oke er zijn veel dingen fout gegaan.
Er is voor sommige dingen ook nog geen oplossing (ga niet in details treden, prive).
Wel is het zo dat (waarschijnlijk) de basis van de zelfmoordgedachten in het verre verleden zit.
Ben op school veel gepest en ik denk dat daar een mogelijke kern zit.

Sinds het pesten begon heb ik geen/weinig contact met anderen,
het begon op school zelf en later ook via MSN-messenger.


Van scheldwoorden veranderde de toon in serieuze doodsbedrijgingen,
waarom weet ik nu nog niet maar als er een afbeelding van een bom in je MSN/mailbox
ligt met als mededeling:

(P.S. Je gaat dood daar zorg ik voor!!)

Dan weten jullie denk ik genoeg. Het is dan nog niet gebeurd maar je vertrouwd niemand meer.
Je loopt en leeft echt met het idee wanneer wordt ik vermoord???



Bovenstaande heb ik meer dan 10 jaar opgesloten en meegedragen zonder er over te praten.
Echter nu zit het zo hoog en dan nog de relatief onschuldige andere problemen. (welke wel meewegen)


De afgelopen dagen heb ik zitten denken en denken maar zie geen oplossing en heb vandaag in een
opwelling een bepaald soort pillen via internet besteld welke binnen 7 tot 10 dagen worden geleverd uit de USA.
Later bedacht ik me, waar ben ik mee bezig?


Toch is annuleren onmogelijk omdat dit minimaal EUR. 10,00 kost.


Heb nu een letterlijke deadline met mezelf afgesproken en besloten dat wanneer het pakje
bezorgd wordt en er nog geen oplossing is dat ik er een einde aan maak.


Momenteel zie ik nog geen oplossing.

Nu zit ik zelf ook met de gedachte de veroorzaker (zogenaamd: vriend) te vermoorden,
maar is dit dan wel het juiste? Ik weet dat hij in Hoofddorp woont en vaak in het centrum is.
Maar anderzijds wil ik dit ook weer niet.


Er zijn dus twee optie's, misschien drie:

1. Hem vermoorden zodat ik weet dat hij zijn verdiende loon heb. (ik heb nu levenslang)
2. Zelfmoord plegen, zijn 35 pillen en ik ben dood. (24 voor de dood en rest is voorbereiding)
3. Een serieuze oplossing binnen 7 tot 10 dagen.



Momenteel heb ik niets meer om voor te leven, maar ben eigenlijk nog te jong om te sterven.


Heb in het verleden andere pogingen gedaan maar afgebroken omdat ik nog niet 100% zeker ervan was.
Zo heb ik geprobeerd mezelf op te hangen en voor de trein te gooien en stond ik op de rand van een flatgebouw
en had ik de voorbereidingen getroffen voor een verdrinking. (40x60 tegel bij een diepe haven + touw)



Gelukkig leef ik nu nog maar heb nog maximaal 10 dagen zo het nu staat.

!!!! HELP !!!!
Datum:
15-07-2008
Naam:
E (anoniem)
Leeftijd:
25
Provincie:
Zuid-holland

Waarom zelfmoord?

Waarom zm? Hmm...goede vraag soms ben ik ook verbaasd dat het zo ver heeft kunnen komen. Toen ik een klein meisje was mishandelde mn vader mn zus al (niet heel ernstig achteraf bekeken) Maar voor een klein kind zijn dingen al snel groot..en erg. Ik zag het altijd als hij haar sloeg en schopte. Ik uitte mijn gevoelens nooit, zei nooit mijn mening want daar was geen ruimte voor bij ons thuis, niet tenzij je de prijs: emotionele of fysieke mishandeling ervoor wilde betalen. Wat ik niet wilde, dus heb ik jaren weinig gezegd soms zelfs vrijwel niets en heb ik het zeker nooit uitgesproken als ik het met mensen oneens was. Op de basisschool ben ik 4jaar gepest. Op mn veertiende kwam alle pijn er in een keer uit. Het was veel meer pijn dan ik aankan. Ik zakte weg in een zware depressie. Huilbuien en allemaal maar willen slapen&dan nog moe zijn. Nooit gespijbeld, desondanks, want dat zou ongehoorzaam zijn. Een half jaar zo doorgelopen, maar het werd maar niet minder. Toen voor het eerst in mezelf gesneden. Vanaf daar ging het steeds verder mis: steeds meer snijden, steeds dieper. Ik kon niet meer. Mn mentor kwam erachter wat ik mezelf aandeed en dwong me min of meer door er mee te dreigen dat hij anders mn ouders zou inlichten om hulp te zoeken. Toen kwam ik bij de GGZ terecht, die vrouw daar vertelde alsnog alles aan mijn ouders, omdat ik toen net 15 was en ze daar dus toe verplicht was zei ze. Tussen haar en mij klikte het niet, dus om een andere behandelaar gevraagd. Toen een hele lieve vrouw als therapeute gekregen, anderhalf jaar echt heel veel steun aan haar gehad. Toen ik haar een maand als therapeute had deed ik mn eerste zm-poging, die jamerlijk mislukte. Zij besloot toen dat opname het beste was, ook omdat ik zo diep sneed. Na veel gedoe (mijn ouders waren tegen) opgenomen. Daar zoveel steun van de groepsleiding gehad. Te veel achteraf gezien want ze zijn nu weg uit mijn leven en ik kom er nu dus achter dat ik het zonder hen (alleen) niet trek. Dat ik het niet trek als ik niet opgenomen ben, want na een opname van 1 jaar en twee maanden ben ik doorverwezen naar een deeltijdgroep. Daar zit ik nu nog en het is kut hier. Mijn behandelaar houdt helemaal geen rekening met mijn gevoelens, ik heb het ene conflict na het andere met haar en ze wil me eind september sowieso de deur uit hebben terwijl het helemaal niet goed gaat en de behandeling helemaal niet helpt. Ik bedoel maar ik heb meer zm-gedachten dan ooit&wbt snijden: als ik er nog heen zou durven zou ik min. 3x per week bij de huisartsenpost zitten om gehecht te worden. Maar zij wil me eind september op straat zetten en dan zou ik dus nog maar een gesprek per week krijgen...en daar zou ik het dan mee moeten redden. Ik trek het niet meer. Ik ben op. Ik heb zo hard mijn best gedaan en ik heb zo hard gewerkt...alleen zodat ik nu kan merken dat het allemaal geen zin heeft gehad, dat het geen enkel verschil maakt. Ik wil stoppen met voelen. Ik wil deze pijn niet meer voelen-dat kan ik niet meer aan.

Linkin Park-In the End

I tried so hard and got so far
But in the end it doesn't even matter
I had to fall....too loose it all
But in the end it doesn't even matter.
Datum:
14-07-2008
Naam:
Evie
Leeftijd:
17
Provincie:
Noord-brabant

Transsexualiteit, daar kies je niet voor!

Hallo mijn naam is Jocelyn, ik heb een zoontje van 8mnden en een vriendin. Ik lijdt aan de gevolgen van een oorlogstrauma opgelopen in Yougoslavie in Srebrenica 1995 en daarnaast mijn transsexualiteit. Op dit moment is het zover gekomen dat ik mijn huidige werk gewoon niet meer kan doen. Ik heb last van drift aanvallen en slik daarvoor 5 pillen op een dag. Nu is het ook zo dat ik niet meer als jongen verder wil. Heel mijn leven stond in het teken van dit moment. Maar juist nu kan het niet, ik heb een vriendin en een lief zoontje. Ik weet het niet meer. Ik ga maar met de psycholoog praten over mijn plannen over zelfmoord. Ik ben gelovig en denk ook dat zelfmoord een grote zonde is. Maar ik heb er niet om gevraagd om zo in de war te zijn met mijn identiteit. Ik weet ook niet waarom dit alles zo gelopen is.........mijn vriendin is met mijn zoontje naar haar ouders gevlucht ik heb haar aangevallen en zei dat ik haar hoofd eraf zou slaan. Ik had mijn pillen niet geslikt ik wil niet meer leven, ja misschien alleen voor mijn Luca...........................................................................................................................
Datum:
14-07-2008
Naam:
jocelyn
Leeftijd:
33
Provincie:
Zuid-holland

moe gestreden tegen al die pijn

Mijn hele leven voel ik pijn...pijn veroorzaakt door andere en pijn veroorzaakt door mezelf...mijn hele leven ben ik op zoek naar liefde om te geven en te krijgen...gewoon eens een arm om je heen zonder dat er een reden voor moet zijn...gewoon iemand om je heen...die je begrijpen kan en die je niet laat zakken als het ff moeilijk is.Altijd heb ik gedaan wat goed was voor een ander en cijferde mezelf daarom heel vaak weg...en waar zijn die personen nou?? juist nu IK ze nodig heb...ik hoor het ze allemaal nog zeggen....wij vangen je wel op...we steunen je, maar het mag allemaal wel niet te lang duren want dan haakt iedereen af.
Iedere dag als ik wakker word is een kwelling, hoe zal ik de dag weer door gaan komen...het liefst zou ik de hele dag in bed blijven liggen, want heb geen puf meer om verder te gaan, maar dat kan niet want ik heb een kindje waarvoor ik zorgen moet.

Ik kan al weken alleen nog maar huilen en kan niks meer verdragen...mijn hele lijf doet pijn, want eten kan ik bijna niet.
Ik wil rust, maar die vind ik nergens...heb heel erg last van heimwee en ook dat heb ik nog nooit gehad...was altijd juist andersom was liever op pad dan thuis, maar nu niet meer...ik probeer dingen die ik leuk vind te doen...zoals bijvoorbeeld naar een concert, maar na een uur moest ik huilen en wilde ik zo snel mogelijk naar huis...ook ben ik net terug van vakantie, dacht dat ik mss daar wat rust zou krijgen..ff geen bekende om me heen waarvoor ik me groot moest houden, maar ook dat...na 2 dagen wilde ik eigenlijk alweer naar huis.
Doe zo mijn best om afleiding te zoeken, maar wat ik ook doe...het lukt niet meer.
Ik ben gewoon doodop en wil alleen nog maar slapen en nix meer voelen.
Datum:
14-07-2008
Naam:
juudje
Leeftijd:
29
Provincie:
Limburg

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.