Levensverhalen (pagina 1052)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

ook geen zin, net las bij jullie.

Daag iedereen, ik heb de meeste voorgaande verhalen gelezen. Hierbij doe ik ook mijn verhaal.

Om alles van vroeger even op te sommen, ik ben een ongewenst kind,heb 1 zusje die veel belangrijker is. Beide ouders zijn zwaar overspannen langere tijd thuisgeweest na elkaar. Ben toen we erg jong waren opgevoed door grootouders. Dus geen band met ouders. Daarnaast ben ik voor 9 maanden lang steeds verkracht door een buitenlandse jongen die ik niet kon begrijpen vanwege t feit dat we alletwee een andere taal spraken, die is het land uitgezet vanwege t feit dat hij hier illegaal was. maar zijn famillie is hier nog en boos op mij. Heb pas na de middelbare school vrienden gekregen. Heb een flink aantal kortstondige relaties gehad en one-night-stands, maar nooit iets sirieus, (ben ook nooit echt zelf op iemand afgestapt om die redenen.) Daar ben ik gewoon niet goed genoeg voor bij degenen waar ik wel van hield/houd. daarnaast heb ik op mn 17de een vorm van jeugd-reuma gehad, waar ik nu gelukkig weinig last van heb.
4 jaar geleden ben ik part-time begonnen bij de stichting waar ik nu werk. alle functies kon ik draaien, van t vuilnis tot sjieke dinees maken. Alleen om de diensten op te vangen waar anders geen mens zin in heeft, nu ben ik overgeplaatst naar een totaal ander verpleegtehuis vorig jaar waar ik t in t begin wel goed had, maar daarna weer ben overgeplaatst naar natuurlijk weer een afdeling waar niemand wil werken.
Mn moeder bleek kanker te hebben, dat wist eerst iedereen al, en mij vertelde ze t niet. Dat heb ik per ongeluk overhoord. Ik word nergens meer in betrokken bij hun, en dat was al zo voor ik t huis uit ging 4 jaar geleden.
Afegelopen donderdag kwam een van mn oudste beste vriendinnen en achteraf haar zusje ook bij me logeren, toen die avond kreeg ik slecht nieuws en heb me ingehouden omdat ik haar bijna nooit zie, en omdat haar zusje 15 is en zulke dingen niet hoeft te horen. De volgende morgen zijn ze alle2 weggegaan. Terwijl mijn vriendin wist dat ik verdriet had, ze was er nota-bene bij toen ik dat slechte nieuws kreeg. En toch liet ze me in de steek.
dusja , wat ik allemaal verkeerd heb gedaan met mn werk, vrienden , famillie en relaties weet ik niet. maar t moet allemaal aan mij liggen en dus kan ik beter verdwijnen.
Op 17 oktober is het een half jaar geleden dat ik per ongeluk in een besmet voorwerp heb gepakt op mn werk. Dan kan ik me laten testen op hiv en aids, daarna kijk ik verder. Maar wil gewoon de uitslag weten. Voor ik mn rust vind.
Datum:
24-08-2008
Naam:
Kim
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-brabant

the perfect live, of niet.

Het kan allemaal zo perfect zijn; genoeg vrienden, genoeg vriendinnen.. goede familie, altijd iets om op terug te vallen.. Altijd druk; altijd sociaal bezig, iedereen kent je, maar niemand die je Echt begrijpt.. niemand die aanvoelt wat je denkt.. niemand! alleen dat ene vriendinnetje.. dat ene vriendinnetje wat je weer op de rails heeft gekregen en je er vervolgens net zo hard weer afduwd, de afgrond in........
komt er een nieuw vriendinnetje? want zonder red ik het niet,hoe perfect mn leventje ook is.
Datum:
24-08-2008
Naam:
Marit
Leeftijd:
21
Provincie:
Overijssel

Geen liefde

Ik ben 28 jaar woon thuis bij mijn moeder, stiefvader en broertje. EN op dit moment zie ik het leven niet meer zitten, eigenlijk al een hele poos niet en nu is het gevoel alleen maar sterker geworden. Mijn ouders hadden nooit aan kinderen moeten beginnen, ze weten niet eens hoe je liefde moet geven. Ik zit al sinds 5 jaar tussen een ruzie van mijn moeder en stiefvader in, en iedere keer ben ik daar na afloop de lul bij, dan heb ik het ineens allemaal gedaan. Door omstandigheden kan ik helaas niet op mezelf wonen voorlopig dus ben ik verbannen tot die 2. Ik voel me zo alleen op deze wereld, waarom ben ik hier vraag ik me dan af. Had er gewoon nooit op moeten komen, zoveel problemen waar ik geen raad mee weet. Ik kan gewoon niet meer..........ben zo moe.
Datum:
24-08-2008
Naam:
Anoniema
Leeftijd:
28
Provincie:
Zuid-holland

scheepjes vewelken, bloemen vergaan, het is tijd om hier vandaan

Ik ben een parjaar geleden uit het chaotische nederland vertrokken... n de hoop op een beter leven en een stukje acceptatie ven me ouders zoals ik ben. Maar helaas tot de dag van vandaag heeft dat nooit mogen baten... Er komt weer een nieuw levensjaar aan maar ik wil dat niet meer. Het enigste feestje wat ik wil is stoppen met leven. En van bovenaf toekijken hoe het er aan toe gaat. Nooit meer last van eenzaamheid, heel diep zittend verdriet, onzekerheid, bedriegende mensen. Veliefd worden op de verkeerde personen. Het mag gewoon allemaal nit baten, ik heb blijkbaar een levenhier niet verdient. Alles maar dn ook alleszit me tegen. Ik heb al verschillende keren proberen uit te stappen, maar elke morgen werd ik helaas weer wakker.... Snelal ht me lukken, 31 worden wil k niet meer!!!!

Adieu vaarwel
Datum:
24-08-2008
Naam:
J
Leeftijd:
30
Provincie:
Anders

bipolaire stoornis rapit cyclin

ik weet het eigenlijk altijd al maar heb sins kort diagnoise bipolaire stoornis en zit nu aan 1200mg litium ben niet manich meer maar wel zwaar depri een od me litium geeft een zeer zwaar en pijnlijke dood van de harddrugs ben ik al een tijdje af en wil niet herdacht worden als een gebruiker en voor verhanging of een sprong in het diepe ben ik te schijterig dus sukkel ik maar verder met mn leventje!want door deze stoornis zal ik nooit me zelf zijn die ik wil zijn laat staan een klein beetje gellukig iedereen incl de hulpverlening zegt er komt heus wel een tijd dat ook jij gellukig wordt maar ik wacht daar nu al 30 jaar op met alle ellende vandien dag in dag uit knokken tegen me zelf en elke dag gaat het door mn koppie zal ik de handoek in de ring gooien wie kan mij een beetje op weg helpen naar de eeuwige rust verder iedereen een mooi leven of een zachte dood veel liefs erikkie
Datum:
23-08-2008
Naam:
e
Leeftijd:
37
Provincie:
Zuid-holland

geen zin meer

Al mijn hele leven vecht ik tegen de verkeerde gedachtes.
Mijn hele leven is een puinhoop geweest en het wordt het weer.
Mu na een vervelende scheiding ben ik er helemaal doorheen
Mijn gedachtes worden beheerst door het gevoel dat ik geen zin meer heb.
Ik ben wel in therapie maar het helpt niet.
kan wel zeggen tegen ze dat ik neit meer wil maar voor velen is dat een schreeuw voor aandacht.
Ze zullen het wel serieus nemen na mijn vorige pogingen maar ik wil er niemand meer mee lastig vallen
Ik ben op
Datum:
23-08-2008
Naam:
Ralf
Leeftijd:
27
Provincie:
Limburg

soms gewoon géén zin

Soms heb ik van die dagen dat ik geen zin meer heb, geen zin meer om te leven. Ik heb het gehad met alles, mijn studie loopt niet zoals ik wil, ik heb nog niks bereikt in het leven. Ik ben al 22 jaar maar nog niet echt veel zin in het leven gehad. Ben een aantal maanden geleden uit huis weggegaan, niemand weet waar ik ben alleen mijn vriend aan wie ik veel steun heb. Alleen mijn vriend is schipper en kan dus niet iedere keer hier zijn wanneer ik hem echt nodig heb. Ik mis mijn familie thuis maar het is zo goed als onmogelijk om weet contact te zoeken met ze. Ik voel me alleen, eenzaam. Slaap slecht kan niet goed in slaap komen en doorslapen gaat ook erg lastig Heb zo goed als geen sociaal leven terwijl dit voor iedereen erg belangrijk is.
Nou gelukkig komt mijn vriend bijna terug, kan ik weer een aantal weken van hem genieten, hopelijk voel ik me in die tijd niet zo.
Ik wilde gelukkig zijn maar of ik dat nu ben is maar de vraag.....
Datum:
23-08-2008
Naam:
jannie
Leeftijd:
22
Provincie:
Groningen

Het is op.

Waarom dit leven?

Dat is een vraag die ik mezelf al heel lang stel.
Ik heb een hele goede jeugd gehad met hele fijne ouders.
Maar vanaf de 13e is het mis gegaan. Ik ben gepest, verkracht, bedrogen, mishandeld. Ik ben dichtgeslagen. Door al deze ellende heb ik een ander nooit geen verdriet aan willen doen maar dat is iets waar sommige mensen toch een andere kijk op hebben. Is het karma, ben ik dan toch zo slecht, ik weet het niet. Maar ik weet wel dat ik niet meer zo verder kan.
Dagelijks denk ik aan hoe ik wil stoppen met leven maar daar doe ik anderen ook weer pijn mee.

Stelling van Pythagoras:
Wie vreugde wil vermenigvuldigen, moet haar delen.
Wie verdriet wil delen, moet het elimineren.
Datum:
22-08-2008
Naam:
J.
Leeftijd:
42
Provincie:
Anders

Nooit meer alleen

Mijn leven lijkt gemakkelijk, maar schijn bedriegt. Ik zit nu in klas 4 van mijn havo-opleiding. Ik doe aan hockey, en daar ben ik aardig goed in; ik hockey in het hoogste team, ben aanvoerder en het gaat supergoed met ons team.
Op school gaat het ook wel goed, ik heb veel vriendinnen en ik haal goede cijfers. MAAR, thuis gaat het niet goed. Mijn ouders zijn gescheiden en ik heb daar onwijs veel verdiet van. Mijn zus is onhandelbaar en mijn moeder is aan de drank. Ik ben soms dagenlang alleen thuis. Ik voel me op die momenten echt onwijs eenzaam. Ik heb een hele goede vriendin die ook bij mij op school zit, ze zegt dat ik altijd alles aan haar kwijt kan.. maar ik heb nog nooit goed met haar gepraat. Ik ben bang dat ze me stom gaat vinden, of dat ze vind dat ik me aanstel.. ook ben ik bang om te gaan huilen. Veel mensen zeggen dat het juist goed is om te huilen, maar ik zie en voel dat heel anders. Ik huil nooit als er andere mensen bij zijn, zelfs niet als ik echt heel veel pijn heb ofzo. Alleen als ik alleen thuis ben, ik mijn kamer. Als niemand me hoort en niemand me ziet. Alleen dan kan ik huilen.

Als mijn moeder thuis is, is ze meestal erg dronken of heeft ze een kater en zegt ze niks. Mijn vader is een halfjaar geleden overleden door een auto-ongeluk. Ik mis hem echt super erg en soms wil ik gewoon echt dood.
Het klinkt overdreven, maar ik heb vaak momenten wanneer ik me zo kut voel dat ik mezelf echt iets wil aandoen. Uiteindelijk is het niets meer dan een snee in m'n pols.
Maar nu wil ik het doen, ik wil niet meer leven, ik ben het zat.. ik ben er klaar mee.
Maar er iets dus blijkbaar toch iets dat me tegenhoudt.. maar ik heb geen idee wat...
Ik hoop gewoon op een dag, nooit meer alleen te zijn.. nooit meer...

x Anoniem

Datum:
22-08-2008
Naam:
anoniem
Leeftijd:
15
Provincie:
Friesland

waarom?

Vanaf kleins af aan,sinds ik me kan herinneren,is mijn leven veel verdriet geweest.Mijn leven was niet als de andere kinderen waarmee ik speelde,nee zij hadden een vader,moeder,broers en zussen die van ze hielden,waarmee ze konden praten en leuke dingen mee deden.Ik voelde me vaak anders als mn vriendinnetjes dan zijden,ik ga dit en dit doen met mn ouders,wij gaan dit jaar naar spanje op vakantie.en ik? ik deed nooit wat,ik zat thuis,waar het altijd elende was,ruzie,schelden,geweld.
Ik heb mn hele leven een zieke vader gehad,die de deur NOOIT uit kwam,dus voor mij zat er geen vakantie in,of een leuk dagje uit.Ik stond overal alleen voor,moest vanaf kleins af aan alles zelf doen.Als er iets op school was waren alle ouders er, behalve de mijne.Mn moeder heeft 8 kinderen,ik ben de jongste.Ze probeerde wel eens wat met me te doen,of me te steunen maar te weinig,ik had het gevoel dat ik geen vader en geen moeder had.Ik sprak nooit met ze,het was niet open bij ons thuis,voornamelijk door het geweld van mijn broer dat ons hele gezin heeft verpest.Als er hem iets niet aanstaat is het mis,mn ouders hebben er niks over te zeggen,ze zijn machteloos.Hij slaat me regelmatig,hij gooit dingen kapot,begreigt ons,comandeert,schreeuwt,scheld noem maar op.Ik vind hem eng,en als die in de buurt is durf ik niks te zeggen,geen boe of bah.Soms hij me onterecht behaldelt of mij comandeert,schreeuw of scheld ik terug,dan is het telaat en krijg ik een paar flinke klappen.Niemand die het weet,niemand die er wat aan doet,mn ouders durfen niks te doen, ze zijn slap..
ik ben vaak depresief hierdoor,ik heb alles opgekropt en jaren gedaan of er niks aan de hand was.Ik heb ook een vriend sinds een jaartje,ik hou veel van hem,maar soms gaat het moeilijk tussen ons dan voel ik me helemaal verlaten,omdat hij misschien wel de enige is die van me houd.Ik heb niet veel liefde gekent,en ben dan ook heel opstandig,vaak agressief,maar ik heb ook tijden dat er niks aan de hand is,dat ik me vrolijk voel,alsof alles goed is.En soms komt alles eruit,zoals nu.Vandaak lijkt alles kapot,vandaag lijkt het leven niks waard te zijn,terwijl ik weeeet dat het leven mooi kan zijn, mooi IS.maar waarom lijkt dat nu zo ver weg? waarom lijkt het alsof het niet voor mij is weggelegt?mijn leven is gewoon erg ingewikkelt.Het typen heeft mij zeker opgelucht,maar voor ik aan dit bericht begon wou ik het liefst dood.
Datum:
22-08-2008
Naam:
xx
Leeftijd:
17
Provincie:
Groningen
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.