hey,
Ik ben een meisje van 16, die dacht ze alles had. ik woonde in amsterdam daar begonnen alle problemen. Ik had veel vriendinnen dacht ik en kreeg veel aandacht vanjongens. ik kreeg wat met een jongen J. Hij was heel lief voor me en we gingn verder dan zoenen. Toen het uit was, was die opeens niet zo lief meer, hij stuurde al onze msn gesprekken naar iedereen en vertelde wat we samen hadde gedaan. ik had dit nooit tegen iemand vertelt want ik wist dt me vriendinnen dit niet goed zoude vinden, iedreen wist nu wat ik had gedaan en eerst was niemand boos. Maar er kwamen steeds meer verhalen over wat ik nog met andre jongens zou hbbe gedaan, dit was natuurlijk niet waar, Maar omdat ik Niet eerlijk was geweest tegen me vriendinnen vertrouwde ze me niet meer. Toen was er een avond dat ik iets te veel had gedronken. Me vriendinnen hielpen me maar woude later niks meer met me te maken hebben. Ik kreeg ruzie met heel veel mensen en voelde me ontzettend klote. Ik dacht dat het me vrienden waren maar iedereen liet me in de steek. Ik was toen 14 jaar. Op school ging het nu ook steeds slechter, ik spijbelde heel veel en me cijfers waren heel slecht. Ik rookte al en nu begon ik ook met blowen omdat ik me kut voelde en het enige wat ik wou was met mensen zijn die me aardig vonden en ik wou me goed voelen, dat bereikte ik door onder schooltijd te gaan blowen. Toen zat ik in 3 vwo. Ik was bijna nooit meer thuis want daar ging het ook niet zo goed, Ik had al best veel ruzie met me ouders en het werd alleen maar erger, altyd als ik thuis was had ik ruzie. dan gooide me vader dingen kapot en gooide dngen naar mij. toen ik 15 was besloten me ouders naar een dorpje te verhuizen ver van amsterdam, ze hoopten dat het dan beter zou gaan. Maar dat ging het niet. Ik was boos dat ze me weghaalde bij me nieuwe vrienden, ik maakte weer vrienden die blowde en dronken dus daar ging ik gewoon mee door. de ruzie's met me ouders werden erger en ik dreigde steeds met weglopen en zelfmoord. Op school werd het ook niet beter ik had een paar vriendinnen maar voor de rest mocht niemand me heel erg. ik wou steeds naar amsterdam maar dt mocht ook al niet. Op een dag na ruzie met me ouders besloot ik weg te gaan. de volgende ochtend zei ik dat ik eerste uur vrij had en zodra iederen weg was pakte ik me spullen en vertrok naar amsterdam. ik ging naar me oude school, en s avonds sliep ik bij een vriendin van me, me ouders belde me elke dag, maar ik nam me telefoon niet op. uiteindelijk kwamen ze achter het nummer van de vriendin waar ik sliep. Ze belde haar en ik besloot tog maar te gaan praten. Maar alleen met me moeder, me vader wou ik nooit meer spreken. uiteindelijk ben ik een paar weken bij me opa en oma gaan slapen om tot rust te komen. Daar ben ik nu nog steeds, me ouders zijn een internaat aan het zoeke omdat ik liever daar ben dan hier.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.