ik moet het gewoon even kwijt maar ik weet niet aan wie omdat ik niemand durf te vertrouwen dus schrijf ik het hier maar anoniem op...
: het begon toen ik 7 was, mijn ouders gingen scheiden, op zich niet zo erg maar als je vader maar ruzie blijven maken over van alles ook al zijn ze niet meer bij elkaar dan blijf je hier tussen in zitten en ik heb dan ook vaak tussen zulke confrotaties gezeten als ik weg werd gebracht of werd gehaald in het weekeind. als je van je moeder dan heel veel liefde krijgt valt hier nog best mee om te gaan maar toen ik een jaar of 9 was begon het pesten ik ben nooit dik geweest maar ook niet slank en doordat ik die confrontaties tussen mijn ouders steeds mee maakten ging mijzelf steeds ongelukkiger voelen en een ding dat mij hielp was eten.. hierdoor werd ik steeds wat dikker en werd ik vanaf mijn 9e buitengesloten op school niet zo zeer gepest maar wel uitgescholden en dingen werden achter mijn rug om vertelt.. gelukkig had ik mijn moeder die van mij hield om wie ik was en ben. toen moest het ergste nog komen.. op een dag in maart 2003 (ik weet de precieze datum niet meer) is mijn huis afgebrand.. niet helmaal tot de grond aan toe maar toch we waren een hoop kwijt. omdat mijn moeder in de bijstand zat en gescheiden was. hebben we het nooit breed gehad, toen mijn moeder na de brand er achter kwam dat ze niks terug zou krijgen van de verzekering stortte we financieel in.. toen we na een halfjaar ons eigen huis weer in konden kwam we in de schuld senering we hebben met het minste van het minste moeten leven.. de rest van het jaar zit niet meer in mijn herrinering.. toen ik naar de middelbare ging, begon ik voor mijn gevoel met een nieuwe start. maar ok daar werd ik gepest,uitgescholden en buitengesloten ik voelden mij gigantisch alleen. toen kwam ik in de 4e en kwam ik in een klas met 30 meiden. de meeste waren gelukkig heel aardig en mijn zelfvertrouwen kreeg een kleine boost na dat jaar kon het voor mij niet meer stuk ik had mijn zelfvertrouwen terug ik werd geaccepteerd okee het ging niet lekker met mijn cijfers en bleef daardoor ook zitten. de tweede keer in de 4e barstte ik van de zelfvertrouwen en het was dan ook een fantastisch jaar tot mijn moeder haar nieuwe vriend leerde kennen in het begin was er niks aan de hand want ik zag hem alleen in het weekend en de zaterdagen werktte ik ook nog. tot dat er werd aangekondigd dat we in de zomervakantie gingen verhuizen.. ik heb nooit tegen gestribbeld omdat het wel goed ging tussen die vriend en mij.. mja ik zag hem dan ook nauwelijks. ook werd ik gedwongen om mijn vrienden die ik na 8jaar eindelijk had achter te laten ik hem mijzelf nog nooit zo kut gevoeld.. ook moest ik mijn eindexamenjaar ergens anders doen. ik ben afgelopen zomer verhuist en vanaf dag een voel ik mij kut ik ben weer alleen heb geen vrienden. gelukkig ben ik op een hele leuke school terecht gekomen waar ik niet word buitengesloten of gepest.. wel door de school ernaast ben ik een paar keer uitgescholden en dan krijg je toch een klap in je gezicht als iemand je zeug,of zeekoe noemt en komt alles van vroeger weer naar boven.. bovendien moest mijn moeder na 20 jaar weer gaan werken.. en zie ik haar alleen nog maar bij het avond eten..en de vriend van mijn moeder is compleet veranderd.. hij is niet meer het schatje maar veranderd in een monster en ik heb dan ook gigantische hekel aan hem.. en probeer hem ook zoveel mogelijk te vermijden.. ik zit dus bijna elke dag alleen op mijn kamer, zonder vrienden of enige kennis van mijn omgeving ik voel mij alleen en in de steek gelaten en ik heb er dan ook meerdere malen over gedacht om zelfmoord te plegen.. maar ik durf het niet omdat ik dan mijn moeder achter moet laten en ik hou te veel van haar. ook ben ik bang dat door het geschreeuw en geruzie van mijn moeder en haar vriend mijn moeder dalijk weer depressief wordt..
hoe moet het nou verder??
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.