Levensverhalen (pagina 958)

Hey,
Ik zie het allemaal niet meer zitten , de reden ik heb constant wel een andere ziekte en nu zou ik spasmofilie hebben volgens het internet een ziekte en volgens mijn dokter een gevolg dak
psychiatrisch iets mankeer endat de pijn er maar een gevolg aan is . Nu moet ik een hobby zoeken en wat lopen maar dan heb ik juist meer pijn en die geloven mij ni mijn ma, mijn zus en vrienden. Nu dacht ik eindelijk te weten wat ik mankeerde en nu zeggen ze dat het in mijn hoofd zit, wa moet ik daar nu mee volgens studies is het echte ziekte maar ni volgens mijn dokter en hij is niet de enige die er zo over denkt.
Ik heb al geprobeerd om er een eind aan te maken maar da was ni gelukt, heb nu veel littekens op mijn polsen en waarom om het nog te moeten aanzien welke pijnen ik heb getrotseerd, welke pijnen eigenlijk volgens de meeste heb ik een goed leven en mag ik niet klagen, nee ik moet het niet zo opnemen wa ze heel mijn leven hebben liggen zeggen het pesten, in de steek gelaten worden door vader en vriendje, u ma die u ni gelooft als ge ziek zijt, leraren die u uitmaken als hypochonder, u dokter die u als een psychiatrisch geval afschilderd enz ik maak er een eind aan, het word mij allemaal teveel niemand weet hoe ik mij voel alleen diegene die nu ongeveer hetzelfde meemaken en eerlijk als iedereen u nu uitmaakt, pest of ni gelooft doe u zin ermee want niemand ga u missen als ge er een eind aan maakt ookal zeggen ze ik zie u graag ik denk soms da mijn moeder liever andere kinderen had gehad en dak alleen maar last ben in haar ogen. En mijn dokter zegt dak minder zelfmedelijden moet hebben, die doe precies of ik doe da express mij zo slecht voelen en n iemand geeft erom dak ziek ben en mij slecht voel dus waarom nog moeite doen in school geven ze er ook niks om.
Veel succes aan diegenen die eruit geraken maar voor mij zal het vroeg of laat veel te laat zijn!

het is de kunst om op de piek van je "ik wil dood" gevoel, te beseffen, dat een gevoel een gevoel is.
Gevoel is niet per defenitie waarheid!

Als je 13 of 14 jaar bent, is het leven vreselijk verwarrend, er veranderd zoveel, zo wel in jezelf als je omgeving. Je krijgt meer verantwoordelijkheden, er word meer druk op je gelegd, en dan kun je er even flink de weg van kwijt zijn. Maar juist op die leeftijd, is het belangrijk je te beseffen, dat je in de puberteit zit, er veel met je veranderd. Je kunt er op dat moment voor kiezen om in de slachtoffer rol te gaan zitten, of om te vechten tegen je "gevoel" ..

Als je Écht dood wilt, dan ga je niet eerst een half uur op een metalen rek bij een dak liggen, op een plek waar ik weet niet hoeveel mensen jou ook kunnen zien en horen, dan wacht je niet tot de politie bij je is! Als je Écht dood wilt, dan loop je dat dak op en springt, want als je Écht dood wil, wil je niet "gered" worden. Uiteindelijk wil je dan dus toch niet echt dood, maar wil je geholpen worden, wil je van je Kl*te gevoel af en wil je ook eens weten wat geluk is!

Wat veel mensen zich vaak niet beseffen, en dan met name jongeren, en soms ook "oudere" met een vaak psychische stoornis, is dat je geluk enkel zelf kunt maken. Bijna iedereen die ik op deze site lees, laat overduidelijk blijken dat zei hun geluk van andere af laten hangen, of om een ex die niets meer van je wil, of om vrienden die geen échte vrienden bleken te zijn (overigens willen de meeste mensen niets met mensen te maken hebben die enkel negatief denken, of door hun afhankelijke gedrag meer claimen dan echt een vriendin zijn.. één keer of soms eens verdriet is heel wat anders dan altijd negatief zijn, altijd de aandacht willen), of om ouders die hun een rot jeugd hebben bezorgd. Al deze mensen zullen je ongetwijfeld zwaar K*t behandeld hebben, maar jij,.. en JIJ alleen, bepaald hoe je er mee overweg gaat, dat je je rot voelt.. ja ... tuurlijk... maar betekend dat dan ook dat je aan dat gevoel moet toegeven? en er eigenlijk voor zorgt dat al deze mensen die jou dat hebben aangedaan, hun zin hebben. Of vecht je er tegen, zul jij hun wel eens laten zien wat jij allemaal WÉL in je mars hebt.
Ieder mens heeft zijn eigen kwaliteiten, en ookal heb je die nu misschien nog niet ontdekt.. Ga op zoek, en hou op met verdrinken in je eigen gevoel.
GELOOF in de KRACHT van POSITIEF DENKEN!!!

Tuurlijk is het allemaal makkelijker gezegd dan gedaan, en waarschijnlijk gaat het je ook enorm veel energie kosten, Nou ja eigenlijk niet waarschijnlijk, het gaat je sowieso heel veel energie kosten, maar je gaat er ook wat voor terug krijgen. Iniedergeval je eigen waarde, want je gaat je beseffen, dat hoe rot je je ook voelt, je je er iniedergeval niet bij neerlegt!! En dat alleen al gaat je een goed gevoel geven.

Dat je het niet alleen kan, is ook zeker, ga dus op zoek naar een goede hulpverlener, iemand waar jij je iniedergeval goed bij voelt. Begin eventueel met een cognitieve gedrag's therapie.

Kortom, geef je zelf eens een flinke schop onder de kont, sleep jezelf uit je slachttoffer rol, en zoek op waar bij jou de dichtsbijzijnde hulpverlenings instantie zit!! PRAAT!!!!

Ik ben overigens niet iemand die uit zijn nek kletst. Ik heb zelf in jullie schoenen gestaan, en diverse malen een "poging" ondernomen, ik werd er ook steeds handiger in, en de laatste keer is het me bijna gelukt. Ik werd pas "gevonden" op het moment dat een aantal vitale functie's al was uitgevallen, en volgens zowel het ambulance personeel als het ziekenhuispersoneel had ik daar inderdaad niet een uurtje langer moeten liggen. Ik kreeg "onverwacht" bezoek, die het niet vertrouwde dat de deur niet werd open gedaan, terwijl de muziek aan stond en de douche na een uur aanbellen, ook nog steeds aan stond. De eerste week na het ontwaken uit mijn Coma heb ik verdwaasd in het ziekenhuis doorgebracht, pas daarna kwam het besef, wat er gebeurd was. Dat ik gevonden ben, in mijn eigen zeik, en mijn eigen kots,.. zwaar onderkoelt,..
not a pretty picture!
Toen dat besef eenmaal kwam, kwam ook het besef dat ik zo niet langer door kon gaan. Want hoe kun je na zo te zijn gevonden, de mensen die je lief hebt, nog onder ogen komen, zonder schaamte??
Hoe kun je naast het neerleggen, dat het ziekenhuispersoneel zo voor jouw leven heeft gevonden, wat je zelf niets waard vind, maar een ander dus blijkbaar wel. Dan word het misschien toch eens tijd er voor te gaan vechten!! dat je van dat rot gevoel af komt.. Ergens is er toch een manier van denken dat je zelf zult moeten veranderen.. iets wat dus alleen JIJ kan!
Toen heb ik besloten...
Ik ga in therapie, en wel gelijk goed ook!
Want dit wil ik niet meer, me zo voelen wil ik niet meer, op die manier gevonden worden wil ik niet meer, maar ook het medelijden of afkeuren van andere mensen wil ik niet meer. Tenslotte... Zelfmoord kan altijd nog!!!

Ga dus praten, ga in therapie, whatever...
Maar hou op ermee te denken dat jij er zelf niets aan kunt doen.. terwijl juist jij degene bent die het moet doen!!!

Ik ben in dagbehandeling gegaan en dat is de allerbeste keuze die ik ooit gemaakt heb, nu... nu kan ik weer genieten in het leven, van de aller kleinste dingen zelfs.. een vogeltje die ik hoor als ik wakker word, een zonsondergang, een heerlijk nummer op de radio, mijn kinderen, een kopje koffie op bed!

Jij bent de Énige, die jouw toekomst/jouw geluk in de hand heeft!!!

haai ik ben 15 jaar
& ik word op school gepest
word ik trouwens al me hele leven maarja.
Mijn vader die is alsmaar boos op me en
ik heb mezelf gesneden ik heb anorexia pas 1 maand ik ben mega dik heb geen vriendin behalve 1 maar die woont helemaal in zuid-holland & die heb ik via internet ontmoet. Ik hoef nog maar voor 2 mensen te leven: me zusje&me vriendin
Mijn moeder zit te hele tijd te zeuren over school ik heb mega veel stress ik haal de laatste tijd slechte cijfers omdat ik depri ben. Ik moet nog 2 opdrachten doen en als je die niet doet ga je niet over en die opdrachten zijn moeilijk & heb huiswerk en.... er is eigenlijk niks goed op 1 ding na: Mijn vriendin&zusje mijn vriendin helpt me altijd word ik vrolijk van maar de pc van haar is kaduuk en nu heb ik haar al 3weken niet meer gesproken :(
Waarom moet ik nog leven??

De laatste tijd zit alles tegen,
ik heb ruzie met me ouders, geen vriendin
doe aan pro-ana ik snij mezelf.
School gaat niet goed.
Er is 1 iemand met wie ik een goeie band heb(me zusje) maar dat was het dan ook wel ik wil alleen nog voor haar leven verder heeft het allemaal geen zin meer.
Ik heb al 10x overwogen om zelfmoord te plegen maar ik ben te bang om te doen maar ik sta op het punt om nu wel te gaan doen.
xx Anoniem

Na het overlijden van mijn eerste man . na een jaar . Een lieveman tegen tekomen te zijn. maar dAT VALT mij bitter tegen ik zwaar in de schuld . enheb het gevoel dat ik zijn huishoudster ben

Ik merk de laatste weken steeds meer dat ik geen leven heb. Ik zit de hele dag maar een beetje op Fok! berichten te plaatsen in de klaagbaak.

Ik merk dat de vrienden met wie ik omging bijna nooit meer zie. Zij bellen mij niet en ik hun niet. Dit doet me eigenlijk heel erg veel pijn.

Elke keer als ik een topic open wordt deze weer gesloten door een mod. Dit frustreert me soms heel erg, ik heb dan het gevoel dat niemand naar me luisteren wil. Dat ik nergens me verhaal kwijt kan. Soms denk ik dan dat het enige is wat ik kan doen is er een eind aan maken. Misschien luisteren de mods dan wel naar me en laten ze mijn topics staan...

Elke dag met de trein naar school.

Elke dag met tegenzin naar school omdat ik word gepest omdat ik de slimste ben. Ik word gepest omdat ik lelijk ben en omdat ik niet sociaal ben.

Soms zeggen ze tegen me dat ik voor de trein moet springen omdat ik met me leven toch niks kan.

En sindsdien denk ik dagelijks om inplaats de trein in te gaan ervoor te gaan. IK WIL DIT ZO NIET MEER! :'(

Hoe erg iets ook is hoe moeilijk iets ook lijkt.
Er is altijd wel da kleine iets dat je staande houd, je benen recht op de grond zet.
Mijn vader is uit mijn leven en heb er over nagedacht hem te volgen omdat ik het gewoonweg niet meer zag zitten.
Nu jaren later is hij er weer en diep in mijn hard zit hij en elke dag denk ik aan hem en eer hem zoals hij was.
Ik weet ook wel dat je niet zit te wachten op die goedbedoelde adviesen maar denk eens goed na, pak iets positiefs uit je leven.
Je leeft maar een keer en benut die kans!
Er komt ooit die persoon die vertelt dat je het waard bent ook al is het in je dromen of het verlangen naar....
Ik ben misschien pas 30 of al 30, tijd is de klok die het leve voert, en probeer AUB probeer te blijven leven al is het voor die kleine dingen......

Jo. Heb een gestoorde broer die alle aandacht opeist. Heb een onstabiele moeder die net hetzelfde doet. Heb een klotige stiefpa die alleen aan zichzelf denkt. Heb geen pap meer. Zichzelf van kant gemaakt. Had een gestoord vriendje. Shit ik hou nog van hem. Ooit had ik ook mezelf. Kwijtgespeeld. Het liefst zou ik heel mager willen worden. Anorexia krijgen in een zware vorm. En dan langzaam maar zeker verdwijnen..

Ik ben een meisje van 23 jaar en heb een relatie van iets meer dan 8 jaar met een pracht van een jongen.
Ik heb hem meerdere malen bedrogen met zijn beste vriend en hij is dit te weten gekomen.
We zijn door een hel gegaan nog steeds eigenlijk maar hij wil me toch vergeven om dat we verdomd veel van elkaar houden.
Hij heeft het er sommige dagen enorm moeilijk mee dat begrijp ik ook, maar er gaat geen week voorbij of we hebben vreselijke ruzie terwijl we vroeger nooit ruzie hadden.
Ik heb al een paar keer gedacht om te vertrekken zodat hij met iemand anders gelukkig kan worden en een nieuw leven kan beginnen met iemand anders, maar ik heb het daar moeilijk mee omdat ik mezelf wil herpakken en hem gelukkig wil maken en ik zie hem zo ongelofelijk graag en hij mij ook zegt hij.

Ik heb in mijn jeugd heel veel meegemaakt, ouders gescheiden, mama die is weggegaan, ik die bij mn vader ben vertrokken, revolver tegen hoofd gehad.
Ik heb een negatief zelfbeeld en ben heel onzeker.

Die jongen heeft me gepakt in mn zwakte, hij wist wat ik allemaal meegemaakt had en speelde daar op in, ik was zijn steun als het hem niet ging en hij kreeg me keer op keer zover om seks met hem te hebben, ik heb er geen verklaring voor, wou het niet maar gebeurde en het deed ook heel erg veel pijn.

Niemand begrijpt het als ik dit zeg maar het is toch de waarheid, er zijn maar een paar mensen die het weten maar daar krijg ik geen steun van, mn vriend is het slachtoffer maar ik ook een beetje.

Ik heb morgen een afspraak bij de dokter voor de verwijzing naar een psychiater, hopelijk kan hij me helpen.

Ik weet dat als de relatie met mn vriend op de klippen gaat dat ik mezelf iets aandoe, denk dat de meeste denken dat ik daar niet toe in staat ben maar hij is het enige wat ik nog heb en zonder hem heeft het leven geen zin meer.

Hopeloos verloren, een einde aan mn droom