Levensverhalen (pagina 961)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

My story

Hallo, ik ben een jongen van 16 jaar.
Alles ging goed tot ongeveer een half jaar geleden.
Ik had voor die tijd een vriendin en had daar bijna een jaar mee, totdat ze met 11 maanden het uitmaakte.
Ik was zo erg gestrest dat ik nergens meer zin in had.
2 weken later overleed me opa, nog een tegenslag.
sindsdien is alles achteruit gegaan, ruzie thuis, school verneukt.
Voor mij gevoel hoeft het allemaal niet meer.
Loop sinds december bij de psycholoog maar die helpt voor geen ene fuck.
tijdens uitgaan heb ik het niet naar me zin. niemand ziet me staan het lijkt wel alsof ik al dood ben.
Ik loop hier al sinds augustus mee.
Ik weet niet hoelang ik het nog vol houd maar ik denk dat het niet lang meer gaat duren.
Ik heb me zelf tijdje gesneden en rook sinds januari omdat ik me daar op sommige momenten prettig bij voel.
ik weet niet wat ik moet doen, steun van me ouders heb ik niet.
er is nog maar 1 iemand waarvoor ik leef en dat is een hele goede vriend van mij.
voor de rest kunnen ze allemaal dood vallen.
misschien tot ziens misschien niet.

Datum:
16-02-2009
Naam:
Thomas
Leeftijd:
16
Provincie:
Gelderland

Beu

Ben alles zoo hard Beu
Men Ouders Probere mij gwn Kapot Te krijge ze maken mij belachelijk bij wie dan ook ze dreigen mij van mij buitensmijten kwil gwn niej verder kan niej verder ik heb een rotjeugd gehad Snii meer leuk
Datum:
15-02-2009
Naam:
mike
Leeftijd:
18
Provincie:
België

verdriet, door alleen zijn met 18 jaar hiv+

Vroeger,ja vroeger was alles anders.Ik had vrienden ,kennissen om me heen.
Nu niet meer,nu is alles weg om me heen,zelf een partner te zoeken is moeilijk.Advt plaatsen met vermelding wat je hebt leverd niks op..
In me omgeving veel mensen kwijtgeraakt die aan kanker zijn overleden.OH wat erg wat een lijdingsweg,zo rot voor hen.EN ik..
wacht al 18jaar met een tijdbom in me lichaam,maar mag niet klagen,mag niet somber zijn,mag er niet over praten,want dan heb je hem weer..is z,n eigen schuld..
Dan merk je pas hoe het is om alleen te zijn en dan komt er een moment,ja ga er maar mee stoppen met deze hel op aarde..
Datum:
15-02-2009
Naam:
anoniem
Leeftijd:
43
Provincie:
Zuid-holland

ik wil dood

ik wil al heel lang dood . heb het ook al meerdere keeren geprobeerd .ik ben heel lang verslaafd geweest 5 jaar nou ben ik clean . al bijna 10 jaar .maar ik woon nu bij mij ouders .mijn moeder is blind mijn stief vader introfetr .mijn echte vader is al lang geleden overleden alcehol verslaving.
ik werk de hele week en als ik ik thuis kom , niet altijd , is het hell op aarde ze maakt mn vader uit voor alles wat los en vast zit .vaak is het vrijdags avonds . als dat gebeurt ga ik drinken ze helpt de helft van mijn weekend naar de klote
Datum:
15-02-2009
Naam:
germaine
Leeftijd:
31
Provincie:
Gelderland

Hoe kan ik je redden...?!

Ikzelf niet.Ik leef niet met die gedachte...
Maar mijn vriendin wel.Ja, ze leeft nog, maar voor hoe lang??Ze heeft borderline, daarmee gepaard gaande een constante stem, die zegt, ' je moet dood, het is tijd...'
Heel de dag, elke dag, die stem....ik snap dat het zo zwaar is.
Al 5 jaren hebben we nu een relatie,af en toe een up, maar voornamelijk downs...verschillende zelfmoordpogingen, soms een beetje aandacht vragen er bij...
Maar meestal concreet.Nu weer in zo'n dip.
Het was 7 maanden heel goed gegaan, zowaar voelde ik me gelukkig,maar zoals zoveel bij borderline(persoonlijkheidsstoornis) kom er dan toch weer een terugval.Ongemerkt sluipt hij binnen, totdat hij plotseling heel heftig is.Al die tijd werkte de medicatie en de DialectischeGedragsTherapie, maar als er teveel spanningen(hetzij positief, hetzij negatief) tegelijk komen, da helpt er niets aan.
Nu, elke dag, zegt ze tegen me: "Ik wil dood, ik heb er geen zin meer in,ik wil niet meer vechten"...
Dat zijn de moeilijkste woorden die tegen je gezegd kunnen worden, volgens mij.Ik doe er echt echt alles aan, maar uiteindelijk sta je machteloos.Het raakt je zo diep van binnen, je word er zelf zo leeg van.Ik sta er nog eens niet sceptisch tegenover, over haar gedachten/die stem.
Ik snap het wel,ondanks het feit dat ik het zelf niet zou willen.Zelfmoord heb ik het over.Maar je wilt blijven knokken,voor mij is dat toch anders.Ik heb geen stem in mijn hoofd.Nu komt het uiteindelijk neer op afwachten, wel blijven doen wat je kan, maar vooral hopen...
Datum:
15-02-2009
Naam:
theo
Leeftijd:
30
Provincie:
Gelderland

alles

ik will dood alles zit me tegen school thuis vrienden werk enzow ik wil gewoon geen zorgen hebben ik heb ut al eerder gedaan maar mislukt maarjah ik heb ut gevoel dat ut nixs meer is en dat ut beter is

marjah

rik
Datum:
14-02-2009
Naam:
rick
Leeftijd:
18
Provincie:
Zuid-holland

waarom

waarom ik in nederland woond dat was niet mij wens ik was 7 jaar geadopteerd en mijn ouders doet puur uit eigen belang waarom zei mij geadopteerd ik wou dat zei mij in kindertehuis geld stuurde dat ik later voor mezelf kon zorgen. en daar in mijn eigen land bleef, mijn cultuur mijn klimaat, in nederland ben ik altijd ziek, dat kan ik niet aan wennen , mijn toekomst is curacao is altijd warm en voorgoed daar wonen. en naar mijn moeder en zusje en de rest van mijn broers en zussen met aangetrouwde veel contakt en vaak op bezoek. dat mis ik wel.
Datum:
14-02-2009
Naam:
loes
Leeftijd:
39
Provincie:
Groningen

Van alles !

* M'n ouders vertrouwen me niet ze geloven eerder andere mensen dan wat ik zeg ! Heb ontslag moeten nemen van m'n werk zodat ik niet uit huis kan. Ik voel me net alsof ik in een gevangenis leef. Nou ja, leven? Voel me net een zombie ! Ik heb geen vrijheid meer geen sociale contacten heb zelfs geprobeerd om van huis weg te lopen maar werd op t station betrapt.
Datum:
14-02-2009
Naam:
Ppff
Leeftijd:
17
Provincie:
Gelderland

..

Ik voel me best vaak in de steek gelaten vooral door m'n moeder en zussen, soms denk ik dat ik beter dood zou kunnen zijn omdat toch niemand mij zou missen, ik vind het best een slecht beeld van mezelf, maar ik zie het leven niet meer zitten, het enigste waar ik nog voor leef zijn mijn vrienden, maar voor mezelf hoeft het niet meer.
Datum:
13-02-2009
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-brabant

Vrienden...

Het begon allemaal in de brugklas. Ik had twee lieve vriendinnen die ik al vanaf de basisschool kende. Er was Kermis die dag, en ging met me vriendinnen mee. Maar wat ze al heel het jaar deden was mij een beetje buitensluiten, alleen op de Kermis liep ik lettelrijk alleen...IK was naar huis gegaan met tranen in mijn ogen. Ging naar bed die avond, nog geen berichtje of een belletje van "waar ben je of waar was je" helemaal niks... Volgende ochtend om 8 uur werd ik huilend wakker. Ik dacht bij mezelf"Nu ben ik het echt zat!" Maakte een brief met daarop dat ik het zat was dat ze mij buitensluitte en om mijn rug praten. Bleef wachten voor een huis met mijn capachon op mijn hoofd, en er gleden langzaam een paar traantjes naar beneden. Die middag werd ik opgebeld, ik was alleen thuis, t'was mijn vriendin. Ik dacht ow, nu zegt ze sorry. Nee hoor ik kreeg een grote bek... Na 2 uur aan de telefoon gezeten en overal de schuld van gekregen zei ik uit stomheid en ontwetend: "Morgen ben ik er niet meer!" en ik hing op. En klasgenootje beldde, en probeerde mij over te halen. Gelukkig deed ik het niet. En zij heeft mij heel het jaar geholpen en bijgestaan. Tweede jaar, was een leuk en goed jaar. Ik zat niet meer bij die meiden in de klas. Derde jaar, nu dus, is een ware hel! Ik beleef alles nog een keer. Weer word ik buitengesloten, maar niet door die "vriendinnen"nee. Door het meisje die mij geholpen heeft en haar andere vriendin. Ze doen er alles aan om mij te vernedern lijkt t wel. Loop nu elke dag met de vraag "Wat heb ik verkeerd gezegd of gedaan?" En met zelfmoordneigingen in mijn hoofd. Ik heb het idee dat dit ook mijn ouders pijn doet. Ik vind het zo zielig...en probeer altijd maar vrolijk thuis te zijn. Elke avond in mijn bed laat ik tranen, mijn kussen is bijna zwart van alle mascara, van alle tranen die ik al gelaten heb. Zit elke dag alleen, loop elke dag alleen. Één ding is mij duidelijk, het geluk heeft zijn rug naar mij toegekeerd, en is naar mijn "vijanden" overgelopen. Ik heb nooit mijn hele verhaal ergens kwijt gekunt. Ik hoop dat iemand mijn verhaal ziet of leest en die alsjeblieft reageert. Ik ben gewoon radeloos...

Onbekend Meisje...
Datum:
12-02-2009
Naam:
Onbekend Meisje
Leeftijd:
15
Provincie:
Anders

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.