Levensverhalen (pagina 88)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Ik begrijp mezelf niet...

Ik weet echt niet bij wie ik terecht kan met mn probleem, ik heb lieve familie, lieve vrienden, een lieve vriend en een leuk leven. Ik heb geen enkele reden om te klagen, echt gewoon 0, maar toch voel ik me slecht. Met ups en downs. Ik verberg het voor iedereen, maar het eet me op van binnen uit. Ik voel ook vaak angst, kan het niet goed uitleggen. Angst voor alles ineens. Ik was vroeger ontzettend productief en nu doe ik niets meer. Ik zet me nergens meer toe, 1001 ideeën, maar daar houdt het op. Het allerliefst zou ik er niet meer zijn, maar ik wil niemand pijn doen... Het zit gewoon in mijn hoofd..
Datum:
25-05-2017
Naam:
Iemand
Leeftijd:
32
Provincie:
Anders

Ik wil dood al vanaf mijn geboren

Ik wil dood al vanaf mijn geboorte. Ik vind dat heb niets met te wereld.Ik voel me hier niet nodig en niet gelukkig en wil gewoon niet zijn.Ik vroeg me waroom ik ben hier? Ik moest nooit geboren zijn en ik ga zeker niet lang leven .Ik ben van plan alle medicijnen innemen maaroer ik nog wachten totdat mijn hond leef want ik houd ontzettend veel van mijn hond en blijf leven totdat mijn hond is.Daarna ga ik die alle pillen innemen. Zelf die gedacht maak me al vrij en gelukkig
KAN NIET WACHTEN eindelijk word ik vrij en weg van hier.ik weet niet wat daar te wachten staan maar heb gevoel dat daar ergens zou ik me weer gelukkig en thuis voelen. Ik ben niet ziellig maar zo voel ik me zoals ik dat weet vanaf kind.ik voel mee als fout dat ben hier ben geboren
Datum:
23-05-2017
Naam:
Agnissa
Leeftijd:
41
Provincie:
Zuid-holland

Het kan ook anders

Ik heb heel wat meegemaakt in mijn leven. Teveel voor ��n mens wordt er vaak tegen me gezegd. Ik heb altijd gedachten gehad aan zelfmoord, over er niet meer zijn. Ik heb nog steeds gedachten over zelfmoord, maar niet over "het niet meer zijn" maar om verdriet voor diegene die dachten en voelden dat dit hun enige optie was. Verdriet omdat ik ze niet (meer) kan helpen. Verdiet omdat ik ze niet (meer) kan zeggen dat er licht is aan het einde van de tunnel. Verdriet omdat ik ze niet (meer) heb kunnen laten weten dat het leven vol ellende kan zitten maar ook vol prettige verrassingen. Verdriet omdat ik ze niet (meer) kan overtuigen dat uit het leven stappen niet hoeft maar dat het ook anders kan.
Datum:
23-05-2017
Naam:
Ackasha
Leeftijd:
44
Provincie:
Friesland

Wanhopig om hulp schreeuwen, maar niemand die het hoort.

Zondag 21 mei 2017

Afgelopen dinsdag ben ik ontslagen uit het Paaz, na dit keer een week ging ik weer naar huis. Elke avond/nacht belde ik de crisisdienst, omdat ik paniekaanvallen had voor de angst van het leven.

Zondag was ik om 06.00 in paniek wakker geworden, maar dit keer was het heftiger dan de afgelopen dagen. Gelijk heb ik de crisisdienst gebeld, ik kreeg als reactie : ʻ Neem een Lorazepam en ga maar slapen ʻ. Dat advies had ik opgevolgd, maar het hielp niet. Toch 113 gebeld om advies te vragen, hun reactie : ʻ Neem een Lorazepam en ga maar slapen ʻ . Nog meer Lorazepam genomen. Maar ik werd niet rustiger, dus heb ik de huisartsenpost gebeld en daar kon ik langskomen om even te praten. Met mijn laatste beetje hoop heb ik me naar de huisartsenpost gesleept. Ik kreeg weer hetzelfde antwoord : ʻ Neem een Lorazepam en ga maar slapen ʻ . Dus nog maar weer Lorazepam genomen.

In totaal heb ik 17 keer gebeld, elk advies heb ik opgevolgd. Dus met 17 Lorazepam op en nog geen rust, heb ik hier ook een handje Promethazine bij genomen. Ik ben naar het park gelopen en heb me hondje uitgelaten. Ik voelde dat ik niet lekker werd en het niet goed ging, toch maar weer 113 gebeld. Een andere reactie dit keer : ʻ Loop naar de buitenkant van het park en bel 112! ʻ . Ik durfde niet zo goed 112 te bellen, dus maar weer de huisartsenpost. Ik moest per direct komen dit keer, zo snel mogelijk.

Dus ik heb op me gemak mijn hondje thuis gebracht en ben rustig naar de huisartsenpost gaan lopen. Aangekomen in het ziekenhuis heb ik me gemeld, maar ik werd meteen doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Met de gedachte dat ze alleen maar even mijn vitale functies zouden nakijken, ben ik erheen gelopen. Maar niets was minder waar!

Ik kreeg gelijk een polsbandje om (voor opname) en werd ook gelijk uit de wachtkamer gehaald. Ik hoefde geen gesprek voordat ik hulp kreeg, dit doen ze altijd in dat ziekenhuis, een soort intake waarvoor je komt. De verpleging en dokter verwachtten van me dat ik een heel vies zwart drankje ging opdrinken, dat konden ze mooi vergeten. Voordat ik het wist, zat er een infuus in me rechter arm, een slangetje die me bloeddruk meette in mijn linker arm, allemaal stikkertjes overal op mijn lichaam en werd ik naar de Intensive Care gereden. Ik zei nog dat ik best zelf kon lopen, maar dat mocht niet. Ik trok het deken over me heen en heb het maar geaccepteerd. Kracht om ertegenin te gaan, had ik al niet meer.

Op de Intensive Care ben ik elk uur wakker gemaakt en schenen ze met een lampje in me ogen. Overal lagen slangetjes en draden, ik mocht niet mijn bed uit en dus ook niet roken. De volgende ochtend (na een stabiele nacht) mocht ik na een gesprek met de afdeling psychiatrie naar huis. Wel met een afspraak voor Woensdag bij mijn eigen psychiater en behandelaar.

Ik kon niet wachten tot Woensdag!! Dus ik bellen, niemand die ik kon bereiken. Dit keer mijn vader me naar het Paaz gebracht, hij nam me echt niet meer mee naar huis.

Nu lig ik in een bed in het Paaz, ik mag wel 2 dagen blijven. De dokters zeiden dat ik daar heel blij om moet wezen, omdat er voor de rest helemaal geen lege bedden zijn in Nederland. Ik heb het allerlaatste lege bed in heel Nederland, maar ik heb net op de afdeling gekeken en er zijn hier al 3 bedden vrij. Dus weer heel veel woorden, maar geen daden.

Ik heb Woensdag om 10.30 mijn ontslaggesprek en dan moet ik hebben bedacht wat voor plan ik voor thuis heb dat het goed gaat tot me behandeling begint. Begin Augustus hoor ik de wachttijd van mijn behandeling (ja je leest het goed, dan hoor ik de wachttijd).

Heb ik al vermeld dat ik een plan moet bedenken om mijn chronische depressie en ernstige borderline goed te handelen tot mijn behandeling begint over een paar maanden/jaren? De chronische depressie en ernstige borderline waar ik vanaf mijn 8ste al last van heb?! Maar volgens de psychiater en crisisdienst is hier een plan voor te bedenken in 2 dagen zodat het weer goed gaat en ik goed mijn behandeling in kan..

ps. Probeer geen zelfmoord te plegen door middel van een medicatie overdosis, ik garandeer je dat je hier waarschijnlijk spijt van gaat krijgen omdat de kans heel erg groot is dat je weer wakker word! In minimaal 99 van de 100 gevallen mislukt het (in mijn ogen en uit mijn ervaring). Door mijn overdosissen is mijn lever kapot, heb ik slechte nieren, een veel te hoge bloeddruk en een slecht spijsvertering. Deze manier is dus NIET aan te raden..

Datum:
22-05-2017
Naam:
Wanhopig
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-holland

Ik kan niet meer.

Hallo,
Mijn naam is A.B en ik zie het leven niet meer zitten. Te beginnen met de band tussen mijn moeder en ik. Ik heb een erg slecht verleden achter de rug waardoor ik veel wantrouwen heb opgewekt. Ik probeer het terug te krijgen alleen ik ver****** elke kans die ik krijg. Het vertrouwen en hoop in mij is weg. En zo voelt het voor mezelf ook. Voor mij is er geen hoop...

Ik zie het leven niet zitten ookal heb ik de meest geweldige vriendinnen, maar toch ben ik eenzaam en voelt het alsof niemand om me geeft. Alsof ik er alleen bij hang. Eenzaam en ongelukkig.

Ik zie het leven niet meer zitten door dagelijkse gedachtes aan hoe de wereld zou zijn zonder me. Waarschijnlijk weinig verschil want ik tel niet mee hier. Wat zou het dan uitmaken als ik weg zou gaan? Niks.

Ik wil gaan maar weet niet hoe. Ik ben laf... Één van de redenen dat ik hier nog ben is de liefde van mijn leven, die alles voor me overheeft en op wie ik dolverliefd ben. Maar lieve schat zelfs jij hebt me pijn gedaan. Je hebt me bedrogen en respectloos behandeld.

Ik denk dat er weinig redenen nodig zijn om zelfmoord te plegen. De enige reden hiervoor is als je denkt dat jij nooit blijer zal zijn dan dat je je op dit moment voelt. Maar er zijn duizenden redenen nodig om te bedenken dat zelfmoord de verkeerde oplossing is.

Helaas denk ik niet dat ik aan deze duizenden redenen kom.

Maar ik probeer het.

A.B. ( initialen die wss niet nog een keer op deze site komen te staan )
Datum:
22-05-2017
Naam:
A.B.
Leeftijd:
17
Provincie:
Overijssel

Dit is hoe ik mij voel vanbinen

Hallo ik ga jullie m'n verhaal vertellen ik ben de oudste van 4 en ik voel me slecht
En dik en dom omdat ik de enige ben thuis die naar een buitengewoon onderwijs gaat en
Omdat ze op school zeggen dat ik dik ben ik wil niet meer eten en​ ik kan niet meer slapen ik voel me echt rot vanbinnen en ik weet niet wat ik er aan kan doen
Datum:
21-05-2017
Naam:
Cynthia
Leeftijd:
16
Provincie:
België

Zelfmoord gedachtes

Hooii, ik ben een meisje van 13 en denk vaak aan zelfmoord waarom ik zelfmoord wil plegen? Nou ik heb het gevoel dat ik nergens voor leef ik heb niet veel vrienden geen leuke familie ik doe het slecht op school mensen schelden me uit op school me leraren mogen me niet tja zo kan ik nog wel doorgaan ... een vriend van mij heeft poging tot zelfmoord gedaan en heeft het nog maar net overleeft met hem praat ik er wel vaak over maar omdat hij geen zelfmoord gedachtes meer heeft wil hij er niet meer over praten dus ja ik dacht ik ging maar naar deze site ik weet niet hoe ik mezelf zou moeten dood maken ik durf het niet ( btw ik snij mezelf niet) eig. Praat ik verder hier met niemand over omdat iedereen zegt dat ik me aanstel of me nier begrijpen ik lijd gewoon teveel pijn ik heb een depressie en tja ik ga binnekort mezelf van deze aardbol laten verdwijnen hoe weet ik niet ... maar ik nog aan jullie meegeven : ik wens jullie Suc6 in het leven ik hoop dat jullie het ver schoppen :) ik vind het fijn dat ik
Me verhaal kwijt kon aan jullie nou ik denk tot nooit meer want dan ben ik al weg denk ik doeiii bedankt voor het lezen .
Datum:
21-05-2017
Naam:
Griezemann fan
Leeftijd:
13
Provincie:
Overijssel

Zwak

Dit is weer 1 van de dagen waar ik zelfdoding overweeg en er lang over heb liggen treuzelen. Uiteindelijk heb ik toch niet de guts om er een einde aan te maken. Wanneer ik mijzelf serieus zelfmoord zie overwegen als een optie vraag ik mij af hoe het tot zo ver is gekomen. Ik voel me erg alleen en ik ben erg in de war met mijn emoties. Deze gevoelens zijn langzaam omhoog gekropen sinds mijn 11de en ik heb niet het gevoel dat ze ooit weggaan. Misschien is dit nou eenmaal de realiteit van het leven. Als ik mij zo opstel verdien ik ook geen geluk. Ik weet niet wat ik hieraan moet toevoegen maar als je ooit op deze site beland wens ik je heel veel geluk en probeer sterker dan ik te zijn voor je eigen welzijn.
Datum:
21-05-2017
Naam:
Ant ster
Leeftijd:
18
Provincie:
Friesland

Alleen

Ik voel me heel vaak alleen en ik ben bang dat de mensen om wie ik geef mij verlaten en ik vind het lastig omme open te stellen aan iemand die niemand weet wie ik echt ben dat dingen ook vaak lastig maakt twee weken geleden had ik nog een vriendje ik had hem alles vertelt waar ik me zorge om maakte en dat ik er over na dacht om zelfmoord te place ik stuurde het via watsapp binnen een half uur belde hij mij op en maakte hij het uit en later was ik aan het praten met een van mijn vrienden en ik was op dat moment heel stil en dat ben ik meestal niet dus hij vroeg wat er was en ik zij dat ik dat liever niet wilde vertellen en nu vraagt hij er vaker naar en ik ben bang dat hij mij ook zal verlaten als ik het hem vertel en dat wil ikniet want ik kan heel slecht omgaan met dat soort dingen en nu weer ik niet wat ik moet doen en hoe ik moet zorgen dat dit gevoel over gaat
Datum:
20-05-2017
Naam:
Amonimo
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-brabant

GEEN WAARDE

IK HEB GEEN WAARDE. IK KEN DE EIGENSCHAPPEN DIE MIJN PERSOONLIJKHEID KENMERKEN. IK HEB ZE ALLEMAAL BEOORDEELD. IK HAAT MEZELF. IK WIL DIT NIET. FUCK MIJ EN ALLES WAT VAN MIJ IS. DOOD MET DIE HANDEL.
Datum:
20-05-2017
Naam:
Loser
Leeftijd:
22
Provincie:
Drenthe

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.