Levensverhalen (pagina 813)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

In de knoop

Lieve mensen,

Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik in deze situatie ben beland. Ik hou van het leven en ik hou van de mensen die van mijn houden. Ik heb alleen een probleem. Ik mijn leven ken ik diepe dalen en hoge pieken, het is een extreem verschil bij mij, of het één of het ander, ik kan daar niets aan doen. Ik heb al verschillende keren meegemaakt dat ik alle teugels liet vallen als er iets mis ging in mijn leven. Dan raak ik volkomen stuurloos en verdwaald.

Toen ik nog klein was ben ik hierdoor een keer van school getrapt. Ik kwam op voor een jongen die heel erg gepest werd, en heb daardoor mijn school verprutst. Deze jongen is vervolgens een aanrander en verkrachter geworden, en heeft daar ook voor in het gevang gezeten. Ik voel mij daar nu schuldig om omdat ik hem er doorheen heb geholpen. Maar tja, ik kan er ook niets aan doen. Meer recent is mijn vriendin aangerand op vakantie. Zij is hier helemaal kapot van. Wat natuurlijk zeer logisch is. Ik ben er ook stuk van. Sterker nog, ik heb alles wat ik heb laten vallen, ik heb iedereen laten zitten, en ik heb haar het meest laten zitten. Nu ga ik mijn huis kwijtraken, ik ben mijn baan al kwijt, ik heb ruzie met mijn ouders (al weten zij niet waarom ik dat heb) ik eigenlijk ook niet. En ik ben het zat. Ik hou heel veel van het leven zoals het is, de zon komt elke keer weer op, en er zijn echt mensen die heel veel om mij geven. En ik ben bang geworden dat ik alles ga opgeven en er gewoon mee wil stoppen. Het is voor mij de meest belachelijke gedachte die ik maar kan hebben, maar ik ben volkomen murw geslagen door alle ellende. Nu weet ik het dus niet meer. Ik zit volkomen in de knoop. Alles wat ik wil is een keer heel goed met haar praten, en het proberen uit te leggen, maar dat wil ze niet. Ik voel me schuldig dat ze ooit verlieft op mij is geworden, ze verdient veel beter. En nu heb ik haar opgezadeld met mijn probleem. Ik heb mijn hele leven een probleem gehad met mij hechten aan mensen, ik kan niet goed van iemand houden, maar ik had in haar iemand gevonden waarbij ik dat wel kon, en nu heb ik haar gesloopt. En dat kan ik mijzelf niet vergeven. Nu heb ik dus de drang om mijzelf pijn te gaan doen, ondanks alle mensen die tegen mij zeggen dat er nog veel meer is om voor te leven, ik weet dat ook wel, maar ik geloof het niet meer. Wat moet ik doen?
Datum:
19-11-2009
Naam:
Thomas V
Leeftijd:
23
Provincie:
Groningen

altijd veel te lief geweest

Hallo, ik heb faalangst,
heb mijn kinderen naar behoren opgevoed,
de eerste is lichamelijk en geestelijk gehandicapt, de 2e is bijna afgestudeerd aan de universiteit en de 3e woont nu op Curacou na afronding van haar V.W.O.opleiding.
Ik ben zelf niet naar behoren opgevoed,
ben altijd ontkent door mijn moeder,
mijn moeder en haar 2 zussen hebben respectievelijk tussen 1990 en 1991 zelfmoord gepleegd, dat heeft altijd als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd gehangen. Heb zelf in de gaten gehouden dat er in bepaalde leeftijd een tekort aan serotinine is aangemaakt in de hersenen van die vrouwen en slik daarom al geruime tijd efexor.
Zonder dat middel ben ik zelf niet tegen de problemen opgewassen.

Mijn dochters zijn godzijdank onder een ander gesternte geboren, de oudste heeft haar eigen leven opgebouwd in Nijmegen, haar uithuisgaan viel samen met de scheiding van haar vader, de jongste koos er een aantal jaren later voor om bij haar vader te gaan wonen, omdat ik mijn pols gebroken had en in die periode te veel dronk.
Ontmoette toen een andere man, waarmee ik nu al anderhalf jaar samenwoon, maar die ook graag een borrel drinkt.
Hij heeft me wel in de beginperiode mijn leven gered, ik bleek baarmoederkanker te hebben, en hij heeft mij op tijd op het idee gebracht om naar een andere gyneacoloog te gaan voor een second opinion, de reguliere gyneocoloog had mij jaren aan het lijntje gehouden met verkeerde middelen.
In mijn herstelperiode bleek ik heel sterk, ik zat binnen een week alweer op de fiets, en hoefde niet nabestraald te worden. Maar daarna heb ik me helemaal verkeerd gedragen,
zat met een man waar ik vreselijk mee heb gelachen, die mij met lachtherapie door die moeilijke periode heeft gesleurd,
maar mij ook het te gemakkelijk heeft gemaakt om te veel te drinken, de pot verwijd de ketel dat hij zwart ziet, besef ik ook.
Ben om meer geld te kunnen verdienen van baan veranderd, 'k werkte al 6 jaar in een bakkerij, maar zij konden mij niet het aantal uren werk leveren die ik nodig had om de vaste lasten te betalen.
Daarom overgestapt naar Deen, maar daar in proeftijd ontslagen, omdat ik niet voldeed aan de eisen!
Daar sta je dan, als 55 jarige vrouw op straat.
Daarna driekwart jaar in de WW gelopen,
met die sollicitatieplicht.
Plotseling kon ik een baantje krijgen bij Primera, ben daar iets te gretig aan begonnen, dacht dat ik alles daar wel onder de knie zou krijgen, maar inm. 56 jaar oud, bleef ik steggelen over de automatisering binnen dat bedrijf, kon die 5 computers niet aan, en ook het feit dat je daar de hele dag moest staan, van collega's te horen kreeg dat je vaak geen tijd hebt om te eten of naar de WC te gaan.
en s'winters de hele dag in de kou te moeten staan.
Deze bijkomende factor heeft mij er 2 weken geleden, naast de voortdurende financieel stress, toe gedreven om een zelfmoordpoging te doen,
een hele serieuze, 40 efexors ingeslikt, met drank weggespoeld, en ook nog geprobeerd mijn polsen door te snijden.
Slordig, niet gelukt, en ik vind het alleen maar jammer dat het me niet gelukt is. Ik ben alleen nog maar op zoek naar een mildere weg, mijn zoon zit goed, mijn dochters hebben hun plekje gevonden,
mijn taak zit erop, ik wil niet oud en lelijk worden, of tot armoede veroordeeld worden op de pensioensgerechtigde leeftijd
Datum:
19-11-2009
Naam:
mar hus
Leeftijd:
56
Provincie:
Noord-holland

ik wil niet meer

Ik ben 13 en ben het leven al zat..... Ik heb autisme en dat maakt mijn leven ondragelijk... ik heb veel in therapieen gezeten en ook op een internaat, hier is het alleen maar kutter met me gegaan en heb een trouwma aan de isoleercel overgehouden. toen ik net thuis was kreeg ik te horen dat beide mijn ouders kanker hadden. mijn moeder is genezen, mijn vader is dood (juni). ik kan zo niet leven en wil graag dood maar ik wil zowiezo geen pijn leiden. Iemand tips?
Datum:
19-11-2009
Naam:
An0niempie
Leeftijd:
13
Provincie:
Zeeland

mama was je niet gegaan had ik nu al die misserie niet, ik mis j

mijn mama de persoon waar ik het meest van hield en alles met deelde heeft zelfmoord gepleegt, had het niet zien aankomen,
ik werkte toen in een cafe waar ik een albanees leerde kennen die mijn pijn op die moment wat kon verzachte want hij was er op die moment voor mij, mijn broer is drugsverslaafde en met mijn vader heb ik niet veel contact. voor de rest heb ik weinig famillie dus heb mij helemaal op die albanees gestort. ik wist op die moment niet beter want had het gevoel dat hij de enige was die me graag zag, dus op zijn vraag zijn we getrouwd in albanie ik dacht dat hij het beste voor me wou en werd stillaan verliefd. na lange tijd wachten is hij naar belgie kunnen komen. dan is alles begonnen hij gaf me slagen tot ik bepaalde keren op spoed ben beland hij zette me tegen mijn wil in de prostitutie ik kon geen kant meer uit was vreselijk bang van hem moest al mijn geld afgeven anders kreeg ik weer slaag en voor de rest kon ik nergens naar toe, ben toen ook aan de drugs begonnen ben beginnen heroine en coke te gebruiken om niet te denken met wat voor mannen ik in bed belande tot een moment hij me zo hard heeft toegetakeld heb ik mijn verhaal gaan doen bij de politie, maar hij was met de noorderzon verdwenen! ik moest toen onderduiken op een geheim adres voor sexuele explatatie en mishandelde vrouwen. heb daar 4 mnd verbleven en ben dan terug alleen gaan wonen sinds dan kreeg ik telefoontjes van hem tot wel 100 op een dag zo hebben ze hem getraceert. hij heeft 5 mnd gezeten en 8 mnd voorwaardelijk gekregen wat ik niet eerlijk vind want heeft mijn leven kapot gemaakt.
ik ben dan naar een afkickcentrum gegaan om van mijn verslaving af te geraken. had daar een lieve jongen leren kennen waar ik 5 mnd ben bij gebleven. heb het gedaan gemaakt met hem omdat hij geobsedeert jaloers was en me ook af en toe slaag gaf! die me dan nu dreigd met van alles omdat hij ook in psichiatrie is beland omdat hij ook al verschillende keren zelfmoord heeft gepleegd zonder resultaat. nu donderdag komt hij vrij en ben enorm bang omdat hij ook al een duister verleden heeft! en me drijgd mijn leven kapot te maken en mijn ex man die albanees op me gaat afsturen! en dan gaat hij zelfmoord plegen!
ik weet niet meer wat te doen heb enorm veel schulden door mijn ex dat ik het leven na alles ik heb meegemaakt niet meer zie zitten. kan de dood van mijn mama niet verwerken en heb naar niemand te kijken! drm heb ik al verschillende opties bekeken om er een eind aan te maken, ik wil graag sterven aan een overdosis of gewoon lucht in mijn aders te spuiten!!!!!!!!!!!!!! wat moet ik nu doen heb geen energie mee en ben zo depressief als iets maar ja ben moe kan het niet meer aan!!!!!!!!
Datum:
18-11-2009
Naam:
kelly
Leeftijd:
24
Provincie:
België

Help!

mijn moeder sloeg mij al vanaf mijn 4de nooit dufde ik het optelossen tot sinds kort geleden mijn ouders begonnen met scheiden. mijn moeder is toen stiekem met mij broertjes weg gegaan naar een andere man.

terwijl ze mij achterliet bij mijn vader... mijn vader is van s'ochtends 7 uur tot s'avonds 11 uur werken en hij heeft nooit tijd voor mij. we staan nu 150.000 euro schuld omdat we mijn moeder moesten uitkomen. dus ik en mijn vader kunnen elk moment ons huis verliezen, en dan zijn we dakloos... op school beginnen vriendinnen me te haaten en me uit te schelden.

of dat nog niet erg genoeg is ben ik pas een vriendin aan kanker verloren en mijn oma ook.

en nu ben ik sinds kort begonnen met roken en stoppen met eten.

ik wil nog niet dood maar ik weet niet wat ik anders moet....

Datum:
18-11-2009
Naam:
Sophie
Leeftijd:
12
Provincie:
Noord-brabant

zinloosheid

Ik heb niet de intentie om hier mijn hele levensverhaal te vertellen.
Voor mij is het belangrijk te melden, dat op het ogenblik ik het gevoel heb, dat het er allemaal niet meer toe doet en ik ook geen zinvolle invulling van mijn leven meer zie.
Datum:
18-11-2009
Naam:
wim
Leeftijd:
58
Provincie:
Zuid-holland

KLAAR

Het is gewoon klaar.
We vrouw heeft me verlaten voor me beste vriend. Door het verdriet heb niet kunnen functioneren en is mijn bedrijf vorige week failliet verklaart . Geen huis, geen geld, geen familie die er is , en vrienden hoef ik niet meer.
De reden dat ik hier een berichtje laat is puur omdat ik naar de website op zoek was die informatie geeft over zelfdoding.

Vaarwel !
Datum:
18-11-2009
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
28
Provincie:
Noord-holland

Waarom zou ik nog willen leven?

Tja, om het eventjes kort te houden... Mijn ouders liggen in een scheiding, ik ben mijn vriendin kwijt, mijn rijbewijs is ongeldig verklaard zonder geldige reden terwijl ik vrachtwagenchauffeur als beroep heb.

Met andere woorden, mijn veilige thuis verdwijnt, mijn levenspartner is niet meer van mij, en mijn vak kan ik onmogelijk nog verder uitvoeren.

Waarom zou ik nog verder willen leven?
Datum:
18-11-2009
Naam:
Thijs
Leeftijd:
21
Provincie:
Noord-holland

waarom leef ik nog ?

ik ben een meisje van 12 jaar.
ik kan niet meer leven.
mijn leven is verpest.
door allemaal dingen
ik kan geen nee zeggen
iendereen noemt mij sletje enzo
van alles.
ik kan niet meer.
ik wil dood denk ik telkends
maar ik wil niet zelf doen.
dat kan ik niet.
ik stond wel een voor de trein,
en mijn vriendin zag mij en rende naar mij toe en haalde mij daar weg,
ik ging ook een keer een half uur met een mes.
bij mij pols staan.
maar ik durfde niet.
ik durfde dat echt niet,
weet jij mischien een idee.
om dood te gaan zonder pijn ?
je kan mischien wel zeggen
is zonder van je je famillie gaat je missen enzo.
maar ik kan echt niet meer
sorry het spijt me.

groetjes een meisje van 12 jaar :'(
Datum:
18-11-2009
Naam:
amy
Leeftijd:
12
Provincie:
Overijssel

Wat moet ik nog..

Hallo,

Ik weet niet waar ik moet beginnen en ik wil niet dat iedereen mijn verhaal weet..

kan iemand mij helpen..

ik zoek het niet meer.. ik wil weg van deze wereld..
Datum:
18-11-2009
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-brabant
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.