Levensverhalen (pagina 812)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

GEWOON EEN KUTLEVEN

hai,

ik zal mijn verhaal even vertellen:

op de basisschool heel vaak gepest enzo en dat was echt klote omdat ik bijna elke dag huilend thuis kwam nu zit ik in de vierde maar ik voel gewoo nkkut omdat ik steeds uitgescholden word, en ze vinden dat ik dik ben maar ik ben juist gewoon niet dik, want ik heb anorexia gehad en mezelf een half jaar gesneden en daar nu nmee gestopt maar zou het graag weer doen, en word ook uitgescholden voor dat ik mezelf moet gaan znijdne, en ik heb nu een superleuke schoolvriend waar ik graag wel wat meer mee zou willen doen (snapje :p) en hij is zooo leuk en lief maaja ik ga gewoon vaak naar hem toe en dan hoop ik dat het een keer uitloopt op iets leuks :p maaja dat is wel leuk maar mijn leven zuigt.

maar zelfmoord, nee, dat doe je alleen als je weg wilt lopen, je moet vechten! je kunt het ik geloof het!

xx mijj
Datum:
20-11-2009
Naam:
een jongen
Leeftijd:
15
Provincie:
Anders

zie het niet meer zitten

dag ,goede nacht eigelijk kan de slaap niet vatten er spook van alles door mijn hooft zijn geen leuke gedachten.ik heb teveel mee gemaak teveel voor een mens zal het in kort vertellen mijn moeder gestroven toen ik 13 jaar was zwanger op mijn 18 de ongehuwd mijn vader strief toen ik 23 was. getrouwd op mijn 21 nog een kindje er bij had een hel met die man krijg slaag en zoveel meer mishandelen mijn oudste zoontje na 6 jaar gescheiden.nog enkelen mannen gehad niks lukt trek altijd de verkeerde mannen aan nu waren mijn kinderen groot braaf en lieven kinderen had ik maar 4 december 2006 is mijn leven plots stil blijven staan mijn oudste komt plost te over lijden kan dat niet verwerken als dat nog niet genoeg is brand het huis van mijn jongste zoon af begin februari van dit jaar 14 dagen later hoor ik dat borst kanker heb chemo opereren bestralingen heb ik nu allemaal achter rug ik ben op leeg wil niet meer verder mis mijn zoon veel te erg we hadden een goede band hij ving mij altijd op als ik noelijk had sorry mensen als ik jullie hier mee lastig val maar doet zo verdomt pijn slaapwel bedank dat ik mijn verhaal mocht doen
Datum:
20-11-2009
Naam:
marieke
Leeftijd:
53
Provincie:
België

Ik leef op haat

vroeger was ik zo'n lief en aardig meisje
ik ben kapot gemaakt, gebruikt, uitgescholden, en ben ik hard.
IK HAAT FOKT IEDEREEN, WIE WIL FOKKEN KOM MAAR OP.

GELOOF NERGENS EN FOK LIEFDE

JE BENT ALLEEN GEBOREN EN JE GAAT ALLEEN DOOD

VERBITTERD
Datum:
19-11-2009
Naam:
gaat je niks aan
Leeftijd:
38
Provincie:
Groningen

Dwangedachte

Het is niet overdag, het is niet doorlopend. Maar het besluipt me. Als ik net een glaasje te veel heb achter over geslagen, als ik over een grote brug fiets of op een hoog gebouw sta en ik kijk naar beneden. Iets in me zegt ' Spring, sping spring, wat betekent jouw leven ' ?

Ik ben een tijd lang flink depressief geweest, ik dacht er van af te zijn maar het zijn deze gedachtes die me steeds vaker besluipen. Als ik alleen ben word ik vaak extreem verdrietig, neerslachtig en schreeuwt mijn hart zinnen die mijn hoofd eigenlijk niet horen wil.

Het lijkt wel een dwanggedachte, ik kom er niet van af. Ik heb in een dronken bui iemand perongeluk verteld dat ik het liefst meteen van een brug afsprong. Dit hoorde ik later pas, aangezien ik me niks kan herinneren.

Ik geloof dat ik gek word, mijn leven is niet zo slecht, maar mijn de gedachtes blijven me constant besluipen.

En da's best vervelend.
Datum:
19-11-2009
Naam:
SF
Leeftijd:
16
Provincie:
Limburg

ik kan er niet meer tegen

hey

ik kan er gewoon niet meer tegen ik heb veel mensen verloren word als oud vuil behandeld door mijn vader en ik werd en word gepest.
ik weet gewoon niet meer wat ik moet denken en doen en ik weet ook niet meer wat ik moet doen om te overleven ik weet het gewoon echt niet meer ik heb hele tijd huilbuien, ben moe, heb hoofdpijn, heb last van mijn hart wat ik nog niet weet wat het is en ik heb nog veel meer klachten en het gaat ook steeds slechter met me terwijl ik zoveel hulp krijg van iedereen op school, thuis en van de mediant maar het gaat alleen maar slechter en ik weet gewoon echt niet meer of ik zo verder wil leven ik kan het gewoon n9iet meer aan ik ben al aan het bedenken hoe, waar en wanneer ik zelfmoord kan plegen want ik kan het leven en hier zijn gewoon niet meer aan ik heb het gevoel dat ik gewoon niet meer beter kan worden en daarom wil ik uit het leven stappen en ik hoop dat jullie nog lan en gelukkig leven want ik kan het gewoon niet meer aan en het is beter als ik niet meer hier ben op deze aardbol.

groetjes en veel liefs voetballie12
Datum:
19-11-2009
Naam:
voetballie12
Leeftijd:
15
Provincie:
Overijssel

mijn leven is niks

mijn leven is niks waard eigelijk, ik kijk tv, slaap en eet en speelt heel lang op de computer. me vader die teveel zeurt. me zus die alleen mar schreeuwt over wat ik in mijn leven doe .. zo hatelijk vind ik dat. ik ben niks, niks in familie, dus als ik er niet ben zal niemand mij missen.
Datum:
19-11-2009
Naam:
jaimie
Leeftijd:
15
Provincie:
Utrecht

groot verdriet

er is zoveel dat ik zelfs niet weet waar beginnen, maar sedert ik de persoon van mijn leven heb verloren in 2007 ben ik hellemaal me zelf niet meer...
ik verberg zoveel mogelijk mijn verdriet achter mijn lach, de ene dag ga ik er weer voor en de andere dag zit ik het liefst in mijn eentje te huilen en te luisteren naar zachte muziek die me het meeste raakt tot diep in het hart.
de enige reden waarom ik hier nog rondloop is voor mijn tante, nonkel en dierbare vrienden.
maar hoelang hou ik het nog vol?
moet ik hulp zoeken?
Datum:
19-11-2009
Naam:
klein meisje
Leeftijd:
22
Provincie:
België

ik weet het gewoon niet meer.

Ik heb best een goed leven, lieve vrienden , lieve familie ... alleen dat is ook niet het probleem. Ik heb veel mee gemaakt in mijn leven, een broertje verloren, een hele zieke vader, dieren die van me af worden genomen, of ik heb eindelijk een vriend waar ik super gek op ben en waar ik echt van denk hij is het verlaat die mij, en waarom? omdat die het ff niet meer weet. Dat gebeurt mij ook heel vaak. Misschien is dat heel normaal maar ik trek het gewoon niet meer. En ik heb een school waar ik het totaal niet naar me zin heb. Ik heb daar wel wat vriendinnen alleen continu is het als ik ziek ben wat nogal vaak voorkomt, ja ze spijbelt ze moet naar school komen anders haalt ze haar diploma niet blablabla, maar ik kan der ook niks aan doen dan ik nu heel vaak ziek ben:O.. door de stress? ik weet het niet. Op mijn stage heb ik het bijvoorbeeld wel heel erg naar me zin. Alleen het is me gewoon teveel geworden. Snachts kan ik niet slapen omdat ik bang ben.. dus ik weet niet of ik het nog aan kan. HOEVEEL KAN EEN MENS MEEMAKEN.. IN 17JAAR TIJD.
Datum:
19-11-2009
Naam:
ANONIEM
Leeftijd:
17
Provincie:
Utrecht

In de knoop

Lieve mensen,

Eigenlijk weet ik niet zo goed hoe ik in deze situatie ben beland. Ik hou van het leven en ik hou van de mensen die van mijn houden. Ik heb alleen een probleem. Ik mijn leven ken ik diepe dalen en hoge pieken, het is een extreem verschil bij mij, of het één of het ander, ik kan daar niets aan doen. Ik heb al verschillende keren meegemaakt dat ik alle teugels liet vallen als er iets mis ging in mijn leven. Dan raak ik volkomen stuurloos en verdwaald.

Toen ik nog klein was ben ik hierdoor een keer van school getrapt. Ik kwam op voor een jongen die heel erg gepest werd, en heb daardoor mijn school verprutst. Deze jongen is vervolgens een aanrander en verkrachter geworden, en heeft daar ook voor in het gevang gezeten. Ik voel mij daar nu schuldig om omdat ik hem er doorheen heb geholpen. Maar tja, ik kan er ook niets aan doen. Meer recent is mijn vriendin aangerand op vakantie. Zij is hier helemaal kapot van. Wat natuurlijk zeer logisch is. Ik ben er ook stuk van. Sterker nog, ik heb alles wat ik heb laten vallen, ik heb iedereen laten zitten, en ik heb haar het meest laten zitten. Nu ga ik mijn huis kwijtraken, ik ben mijn baan al kwijt, ik heb ruzie met mijn ouders (al weten zij niet waarom ik dat heb) ik eigenlijk ook niet. En ik ben het zat. Ik hou heel veel van het leven zoals het is, de zon komt elke keer weer op, en er zijn echt mensen die heel veel om mij geven. En ik ben bang geworden dat ik alles ga opgeven en er gewoon mee wil stoppen. Het is voor mij de meest belachelijke gedachte die ik maar kan hebben, maar ik ben volkomen murw geslagen door alle ellende. Nu weet ik het dus niet meer. Ik zit volkomen in de knoop. Alles wat ik wil is een keer heel goed met haar praten, en het proberen uit te leggen, maar dat wil ze niet. Ik voel me schuldig dat ze ooit verlieft op mij is geworden, ze verdient veel beter. En nu heb ik haar opgezadeld met mijn probleem. Ik heb mijn hele leven een probleem gehad met mij hechten aan mensen, ik kan niet goed van iemand houden, maar ik had in haar iemand gevonden waarbij ik dat wel kon, en nu heb ik haar gesloopt. En dat kan ik mijzelf niet vergeven. Nu heb ik dus de drang om mijzelf pijn te gaan doen, ondanks alle mensen die tegen mij zeggen dat er nog veel meer is om voor te leven, ik weet dat ook wel, maar ik geloof het niet meer. Wat moet ik doen?
Datum:
19-11-2009
Naam:
Thomas V
Leeftijd:
23
Provincie:
Groningen

altijd veel te lief geweest

Hallo, ik heb faalangst,
heb mijn kinderen naar behoren opgevoed,
de eerste is lichamelijk en geestelijk gehandicapt, de 2e is bijna afgestudeerd aan de universiteit en de 3e woont nu op Curacou na afronding van haar V.W.O.opleiding.
Ik ben zelf niet naar behoren opgevoed,
ben altijd ontkent door mijn moeder,
mijn moeder en haar 2 zussen hebben respectievelijk tussen 1990 en 1991 zelfmoord gepleegd, dat heeft altijd als het zwaard van Damocles boven mijn hoofd gehangen. Heb zelf in de gaten gehouden dat er in bepaalde leeftijd een tekort aan serotinine is aangemaakt in de hersenen van die vrouwen en slik daarom al geruime tijd efexor.
Zonder dat middel ben ik zelf niet tegen de problemen opgewassen.

Mijn dochters zijn godzijdank onder een ander gesternte geboren, de oudste heeft haar eigen leven opgebouwd in Nijmegen, haar uithuisgaan viel samen met de scheiding van haar vader, de jongste koos er een aantal jaren later voor om bij haar vader te gaan wonen, omdat ik mijn pols gebroken had en in die periode te veel dronk.
Ontmoette toen een andere man, waarmee ik nu al anderhalf jaar samenwoon, maar die ook graag een borrel drinkt.
Hij heeft me wel in de beginperiode mijn leven gered, ik bleek baarmoederkanker te hebben, en hij heeft mij op tijd op het idee gebracht om naar een andere gyneacoloog te gaan voor een second opinion, de reguliere gyneocoloog had mij jaren aan het lijntje gehouden met verkeerde middelen.
In mijn herstelperiode bleek ik heel sterk, ik zat binnen een week alweer op de fiets, en hoefde niet nabestraald te worden. Maar daarna heb ik me helemaal verkeerd gedragen,
zat met een man waar ik vreselijk mee heb gelachen, die mij met lachtherapie door die moeilijke periode heeft gesleurd,
maar mij ook het te gemakkelijk heeft gemaakt om te veel te drinken, de pot verwijd de ketel dat hij zwart ziet, besef ik ook.
Ben om meer geld te kunnen verdienen van baan veranderd, 'k werkte al 6 jaar in een bakkerij, maar zij konden mij niet het aantal uren werk leveren die ik nodig had om de vaste lasten te betalen.
Daarom overgestapt naar Deen, maar daar in proeftijd ontslagen, omdat ik niet voldeed aan de eisen!
Daar sta je dan, als 55 jarige vrouw op straat.
Daarna driekwart jaar in de WW gelopen,
met die sollicitatieplicht.
Plotseling kon ik een baantje krijgen bij Primera, ben daar iets te gretig aan begonnen, dacht dat ik alles daar wel onder de knie zou krijgen, maar inm. 56 jaar oud, bleef ik steggelen over de automatisering binnen dat bedrijf, kon die 5 computers niet aan, en ook het feit dat je daar de hele dag moest staan, van collega's te horen kreeg dat je vaak geen tijd hebt om te eten of naar de WC te gaan.
en s'winters de hele dag in de kou te moeten staan.
Deze bijkomende factor heeft mij er 2 weken geleden, naast de voortdurende financieel stress, toe gedreven om een zelfmoordpoging te doen,
een hele serieuze, 40 efexors ingeslikt, met drank weggespoeld, en ook nog geprobeerd mijn polsen door te snijden.
Slordig, niet gelukt, en ik vind het alleen maar jammer dat het me niet gelukt is. Ik ben alleen nog maar op zoek naar een mildere weg, mijn zoon zit goed, mijn dochters hebben hun plekje gevonden,
mijn taak zit erop, ik wil niet oud en lelijk worden, of tot armoede veroordeeld worden op de pensioensgerechtigde leeftijd
Datum:
19-11-2009
Naam:
mar hus
Leeftijd:
56
Provincie:
Noord-holland
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.