Hallo,
Ik weet even niet zo goed hoe ik het verder moet doen.
Ik ben een jonge moeder van 29 jaar.
Ik heb een dochter van 11 jaar.
Sinds mijn zwangerschap stond ik er alleen voor.
Ik kwam er namelijk pas na 3 maanden achter dat ik zwanger was. De vader van mijn kindje was iemand waar ik maar 3 keer mee naar bed was geweest.
Toen ik ongeveer 7 maanden zwanger was heb ik hem de mogelijkheid gegeven om er voor zijn kind te kunnen zijn maar hij gaf aan dat niet te willen.
En zo ben ik nu 11 jaar verder alleen met mijn kind.
Mijn dochter is een hele pittige dame. Ze heeft een heel sterk karakter.
We hebben heel vaak ruzie. En dan zegt ze dingen die ze op dat moment niet meent maar wat me heel erg pijn doet.
Ook heb ik een moeder van 60 jaar. Een vrouw die denkt dat je maar met 1 man gelukkig mag zijn en tot je dood alleen voor hem moet zijn.
Zo ben ik dan ook niet haar perfecte dochter omdat ik buiten een huwelijk met een man naar bed ben geweest en bovenop een kind heb gekregen.
Ze kleineert me dagelijks en noemt ook waar me dochter bij is verschillende slechte namen naar mij.
Ik ben niks waard is haar ogen. Maar zolang ik haar maar help met alles wat er geregeld moet worden dan besta ik voor haar. Het meeste wat mij pijn doet is dat ik vanaf mijn 17e voor mijn kindje zorg. Maar elke dag hebben wij ruzie. Zoveel en zo erg dat ze me soms wilt slaan en dat ook doet. Ik ben buiten hun om altijd heel vrolijk. Andere mensen zeggen altijd dat ik zo goed leef en geniet van het leven. Maar van binnen ben ik kapot. Ik wil zo graag weg ergens heel ver. En vaak heb ik zelfmoord gedachtes. Dan wil ik mezelf pijn doen en er van af zijn. Zodat me dochter en me moeder gelukkig zonder mij kunnen leven. Soms denk ik dat zij daar blij om zullen zijn. Want volgens hun doe ik toch niks goed. Me dochtet zegt elke keer sorry en dan vergeet ik alles. Maar als ik savonds in bed lig denk ik aan elke woord die zij tegen gezegd heeft. En wil ik het liefst iets doen waardoor ik helemaal niks meer hoef te voelen of mee te maken. Ik weet gewoon niet wat het is. Ik ben moe, moe was alles. Ik voel me elke avond eenzaam ook al is me dochter elke sag bij me. Ik heb ook al bijna 12 jaar geen vriend gehad. Ook dat maakt niet heel erg verdrietig. Het lijkt net alsof er niemand van wilt houden. Alsof ik tot het moment dat ik dood ga alleen zal blijven. Ik ben echt verdrietig. Stukje voor stukje lijkt het alsof ik van binnen niet meer leef.
Ik hou mezelf bezig met voornamelijk series en film te kijken die over de liefde gaat.
Ik ga er zo op in dat ik alles om me heen vergeet.
Dat ik niet hoef te denken aan de dingen die er in mijn leven afspeelt.
Dank je dat ik mijn verhaal kon doen.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.