Levensverhalen (pagina 796)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

wat iedereen voelt

..Altijd al skeptisch geweest, nooit echt me gevoel in situaties kunnen leggen. Altijd de gedachtes van had ik maar..

De wereld bestaat alleen in mijn hoofd en ooit zal er een dag komen dat iedereen er in geloofd.

2 jaar terug had ik de kans de baan van me leven! & die ben ik kwijt geraakt,kortweg omdat ik niet goed genoeg was. Zo simpel is het geen diploma's niks plus mijn referentie naar de kloten.
Werkzoekende, levendzoekende naar mezelf opzoek...? Ik dacht dat ik die zo goed kende.?

Altijd die gedachtes van: mij overkomt het niet ik ben hier gekomen om iets speciaals te doen! Na al die jaren ploeteren en werken en er voor gaan!! Ben ik nu op een moment om heen te gaan..

Ik ben 22 jaar kom uit brabant heb flinke gok schulden ( 5.000 €) geen werk geen ( echte ) diploma's, geen vooruitzicht..

Ik wou dat de mensen die van mij hielden geen gevoel in mij hadden gestopt zodat ik nu zorgeloos aan me einde werd gedropt.......

Datum:
16-12-2009
Naam:
Anomien
Leeftijd:
22
Provincie:
Noord-brabant

de uitweg, de oplossing die ik vond voor depressie en gedachten

Ik heb vroeger geworsteld met zelfmoord. Ik wil graag vertellen hoe ik uit mijn depressie ben gekomen. Ik voel me nu heel erg gelukkig namelijk en ik gun anderen dat ook!

Het idee van zelfmoord heeft jarenlang in mijn hoofd gezeten. Nooit heb ik de stap durven nemen om echt een poging te doen, omdat ik het gevoel had dat ik dan zou falen in een hoger doel. Ik heb altijd geloofd dat er meer is dan wat wij kunnen zien en was bang voor het onbekende van de dood. Zelfmoord zag ik als lafheid, als opgeven, en ik had het gevoel dat ik moest 'strijden', al wist ik niet waarvoor.

Ik ben veelvuldig aangerand geweest en er was agressie in het gezin. Mijn zusje heeft ook een zelfmoord poging gedaan maar dat mislukte toen. Ik heb veel geblowd een tijd lang en ben op seksueel gebied totaal de verkeerde kant op gegaan en ben bijna in de prostitutie beland.

De bron van dit alles waren demonen die mij lastig vielen, van jongs af aan heb ik last van ze gehad. Eerst wist ik niet wat ze waren, wie ze waren. Maar ze zijn slecht en ze hebben veel meer schade in mijn leven aangericht dan ik vroeger besefte.

Alle gedachten die ik had over zelfmoord, maar ook over hoe ik mezelf haatte, waren LEUGENS. Ik kon soms in woede ontsteken jegens mezelf, dan wilde ik mezelf kapot hebben en dan krabde ik mijn lichaam helemaal open. Dit waren allemaal aanvallen van demonen. Ze fluisteren in je oor en zeggen je dat je niets waard bent, dat je nergens toe dient, dat er niets is in dit leven wat ertoe doet, dat het allemaal zinloos is, dat niemand om je geeft.

Dit geldt niet alleen voor mij. Ik ben ervan overtuigd dat iedereen die zulke gedachten heeft, aangevallen wordt door demonen.
En ik hoop dat jullie kunnen beseffen: het zijn LEUGENS, en je moet ze NIET geloven. De mens haat zichzelf van nature niet, zo zitten we niet in elkaar. Het is tegen natuurlijk om jezelf te haten. Het is niet waar dat je nergens toe dient, dat niemand om je geeft.

Want waar ik ben achter gekomen, is dat er Iemand is die HEEL erg veel om ons geeft. Om ieder van ons heel persoonlijk. En dat is God.

Hoe kwam ik hierop? Nou, een vriend van mij vroeg al langer of ik eens mee wilde naar de kerk bij hem. Ik ben fel tegen het christelijk geloof geweest vroeger en wilde daarom ook nooit mee. Op een dag heb ik me toch laten overtuigen, na jaren ruzie die tussen onze vriendschap in stond.

En wat ik daar ervaarde was dit. De demonen in mij... ze werden BANG. Doodsbang. Ze wilden me tegenhouden. Vanaf het moment dat ik had besloten om naar de kerk te gaan, kreeg ik heel veel aanvallen. Tijdens een les Nederlands raakte ik zo in paniek dat ik zomaar huilend de klas uitrende en toen zijn er twee klasgenootjes, waar ik eigenlijk altijd een hekel aan had omdat ze christenen waren, achter me aan gelopen.

Ik wist echt niet wat er met me gebeurde. Ik was bang voor de kerk en ik wilde er niet naartoe, maar ik begreep niet waarom. En ik liet die meisjes mijn armen zien en zei dat ik demonen zag en hoorde. Ze zeiden toen dat het logisch was dat de demonen mij tegen wilden houden, want hun grootste vijand is God zelf. Ze hebben toen voor mij gebeden.

Die dag dat ik naar de kerk ging zijn er demonen gevlucht. Niet allemaal, maar wel een paar. En ik besefte dat het inderdaad zo was dat die demonen bang waren dat ik naar de kerk zou gaan, en dat ze mij die angst probeerden te laten voelen. Ik wilde me daar niet door laten beïnvloeden.

Ik ben nu bevrijd van demonen. Er zijn soms nog aanvallen van buitenaf, maar ik weet nu hoe ik mezelf ertegen moet wapenen. Hierover staan dingen geschreven in de Bijbel.

Jezus Christus is aan het kruis gestorven voor onze fouten. Hij is voor ons gestorven, wij hoeven niet te sterven. En belangrijker nog: Jezus heeft ook de dood overwonnen, want Hij stond op uit de dood. Hij heeft de duivel, de demonen overwonnen. Want de geestelijke strijd in deze wereld is hartstikke echt.

God houdt heel erg heel erg veel van ons. Van jou. Van mij. Van ieder heel persoonlijk. Hij kent ons, door en door, beter dan wij onszelf kennen. Je bent kostbaar in Zijn ogen, heel waardevol, heel erg geliefd. Daarom heeft Hij zijn leven voor jou gegeven.

Dit heeft echt mijn leven veranderd. Ik hoop echt dat er meer mensen zijn die hiervoor open willen staan, want ik heb ervaren hoe God mij echt uit de shit heeft getrokken. Hij heeft me uit de duisternis in Zijn licht gezet. En daar zijn demonen heel bang voor, want in het licht worden leugens zichtbaar, en dan zie je hun ware aard. En het licht kunnen ze niet verdragen, en dan vluchten ze! In de Bijbel staat dat Jezus de weg, de waarheid en het leven is.

God wil je redden! Hij staat met zijn armen klaar, wijd geopend. Je hoeft alleen maar Zijn hand aan te pakken, Hij tilt je uit je ellende, als jij "ja" zegt tegen God. Bid tot Hem, en Hij zal je redden. Houd moed!!!!!!
Datum:
15-12-2009
Naam:
anoniem
Leeftijd:
20
Provincie:
Utrecht

dood

ik zie het leven niet meer zitten.
ik heb elke dag ruzie thuis en wordt geslagen door me moeder.
ik heb mezelf al een keer in me polsen gesneden maar dat is mislukt
ik weet dat dit niet de oplossing is maar niemand kan mij helpen.
ondertussen praat ik met een man die mij misschien kan helpen maar helpen doet het nog niet echt.
ik kan er thuis ook niet over praten want dan worden me ouders boos en dat gaan ze weer slaan.

greetz Jeroen
Datum:
15-12-2009
Naam:
jeroen
Leeftijd:
87
Provincie:
Zeeland

heftig verhaal..

mijn verhaal omschreven in het(kort)

ik heb heeel vaak rara gekke gedachten en moet heeel veel denken!!
daar heb ik al een hele lange tijd erge last van.
((als ik niet zon sterke wil gehad had was ik alang dood geweest!!

in mijn verhaal omschrijf ik in het kort hoe heftig het elke dag voor mij is!!!
Datum:
15-12-2009
Naam:
bart
Leeftijd:
17
Provincie:
Limburg

ruimte

Crisis: geen ruimte voor mij, bij welk bedrijf dan ook. Geen diploma's want ik heb alles verkeerd aangepakt, Goede baan gehad maar helemaal de verkeerde richting. De bedrijven willen mij niet en ik kan geen baan of richting verzinnen waar ik oud mee wil worden.
Ik kan bijna alles, maar niets interesseert me meer. Sociaal: jazeker, Zelfkennis:ruim aanwezig, Zelfrespect: nulkommanul.
Gooi er maar een meteoriet tegenaan, iedereen weg , geen verdriet, de aarde is weer vrij!
Datum:
15-12-2009
Naam:
SO
Leeftijd:
32
Provincie:
Noord-brabant

altijd tegenslag

Graag wil ik mijn verhaal vertellen omdat t mss helpt als ik t van me afschrijf..voornamelijk omdat niemand me seriues neemt ..ik ben een alleenstaande moeder van 2 jongens..heb veel schulden ,financieel moeilijk en een autistisch kind..heb door vele pshychologische hulp mijn leven op orde gekregen..was uiteindelijk zeer sterk en gelukkig met mezelf..toen kreeg ik een relatie met een man van 38...de liet me een ander leven zien..zonder tegenslag mooi huis,fijne vrienden enz enz..alleen hij lag nog in scheiding..dat gaf wel de nodige problemen..maar hij is voor mij de ware..hij gaf mij hoop op een beter leven voor mij en mijn kids hij beloffde me dit ook.nu heeft hij pas geleden een eind gemaakt aan onze relatie met als reden...t ligt niet aan jou je bent mooi zoals je bent t ligt aan mij maar en toen kwam t een hele waslijst wat er mis is met mij...mijn schulden mijn kinderen mijn milieu waar ik in ben opgegroeid..terwijl hij dit allemaal vantevoren wist..nu vindt ik mezelf echt niks meer waard en denk dat ik de rest van me leven alleen zal blijven ..we hadden zon diepe band vertelden elkaar alles ook zonder woorden..en als ik dan al niet goed genoeg ben..zal ik dat nooit voor iemand zijn..ik kan gewoon niks meer wil rust wil alleen maar slapen en nooit meer wakker worden..ik eet bijna niet meer kan t niet meer aan met de kids...kan niet lven met t schuldgevoel naar mijn kids toe dat ik ze niks heb te bieden als alleen maar verdriet en ellende
Datum:
15-12-2009
Naam:
jacky
Leeftijd:
31
Provincie:
Limburg

ik wil dood.

Uhms.
Mijn leven is een puinhoop.
Ik ben lelijk, mogolisch iedereen lacht me uit.
Mijn rede tot zelfmoord is: ik kan niet goed slapen. ik snij elke dag in mijn polsen met de hoop dat mijn ziel het opgeeft maar het wilt niet, ik kan het niet meer aan en heb geen plek meer op mijn polsen om te kunnen snijden. HELP ME!~

help me aub
Datum:
15-12-2009
Naam:
chanayra
Leeftijd:
16
Provincie:
Friesland

Er is hoop!

Het is nu ongeveer tien maanden geleden dat ik opgenomen werd met een zware depressie, persoonlijkheidsproblemen en een angst- en paniekstoornis. Ik heb twee dochtertjes van 3,5 en 16 maanden, en hen toe te vertrouwen aan de zorg van anderen was een haast onmogelijke taak. Hoewel ik nu tien maanden verder zit, heb ik het gevoel dieper te zitten dan ooit. Ik zie geen uitweg meer, als ik puur en alleen naar mijn eigen mogelijkheden kijk. Ik ben moe, uitgeput, verslagen en heb geen vertrouwen in de toekomst. Ik wil niet dood, maar doorleven op deze manier vergt teveel van mijn uithoudingsvermogen. Vijf weken geleden heeft een jonge vrouw van onze groep zelfmoord gepleegd. 26 jaar, en dan zo'n beslissing te nemen: vrijwel de enige beslissing in je leven die onomkeerbaar is! Vandaag heeft een andere jonge vrouw van onze groep haar leven beeindigd. Ze laat een man en twee kinderen van 13 en 9 jaar oud na. De angst die dit met zich meebrengt grijpt me naar de keel. Hij wil bezit van me nemen, om me door radelooaheid ook in de armen van de dood te drijven. Als je moedeloos en radeloos bent, lijkt het alsof een zelfgekozen einde de rust brengt waar je zo naar verlangt. Je snakt naar liefde, naar vrijheid, naar vrede, naar geluk, naar troost. Maar 1 ding weet ik zeker: deze dingen zijn niet te verkrijgen door een eind aan je leven te maken!
Het leven is het kostbaarste wat je ooit is gegeven. Jij hebt jezelf niet gemaakt, en je hebt er niet zelf voor gezorgd dat je groeide. Ik geloof dat wij ons leven uit Gods hand hebben ontvangen. En ik geloof ook dat ik niet het recht heb om aan dat leven een einde te maken. Maar waarom dan zoveel ellende, pijn en verdriet, waar we geen uitweg mee weten? Wil God ons straffen of heeft Hij er plezier in om ons te zien lijden? Ik geloof van niet. Ik geloof dat God ons wil 'testen', Hij wil dat wij met al onze zorgen naar Hem toegaan: "Komt allen tot Mij, die vermoeid en belast zijn, en Ik zal Uu rust geven!" Wat is er mooier: genezing te vinden bij de Bron van al het Leven, en in Zijn dienst en tot eer van Zijn Naam te mogen leven en getuigen, of er abrupt een einde aan maken en in de vergetelheid verdwijnen?
Kies niet de weg van de minste weerstand. Vecht voor je leven, en zoek troost bij je Schepper! Zonder hoop is er geen leven, maar zolang er leven is, is er hoop!
Datum:
14-12-2009
Naam:
Marita
Leeftijd:
31
Provincie:
Zuid-holland

waarom nog door gaan??

Na een aantal jaren van nare ervaringen in mijn leven, waar onder misbruik, een steekpartij, mislukte relatie en dit alles proberen te vergeten door jaren lang drugsgebruik... heb ik het helemaal gehad!
Ben een maand of 3 geleden dan eindelijk hulp gaan zoeken, maar heb het idee dat ik niets verder kom.
Er is inmiddels ptss vastgesteld, maar dat kon ik zelf ook wel verzinnen..
krijg nu hoge dosering anti-depressiva en een middel tegen nachtmerries, maar geen van beide werken echt.
Ook moet ik wqachten op mijn therapie tot ik stabiel ben... maar zolang mijn therapie niet begint zal ik volgens mij nooit stabiel worden!!!
Loop de laatste weken steeds vaker met de gedachten om dood te zijn rond, het lijkt me zo heerlijk om overal van af te zijn.
Ik weet niet hoe lang ik het nog trek.........
Datum:
14-12-2009
Naam:
nelis
Leeftijd:
31
Provincie:
Noord-holland

twijfel

k weet et niet meer, alles lijkt even somber. ik heb geen hoop meer, terwijl de wereld erom zou kunnen lachen. andere begrijpen me niet. word dit weer een telleurstelling? angst heele erge angst die me uitput, huilbuien...mn oma is rond deze tijd vorig jaar overleden en ook daar ben ik mee bezig. binnenkort heb ik n concert waar ik met n goeie vriend naartoe ga. maar ik weet het niet meer. zou dat wel doorgaan? er zijn veel betere enz meiden... wat heb mijn leven nog voor zin? ik weet het niet meer hor. waar leef ik nog voor? okey dr zijn lieve mensen: k heb 1 allerbeste vriendin en n heeeeele goeiie vriend dus dood wil ik ok weer niet, maaar soms twijfel ik wel
ik. is dit niet kinderachtig gedrag? ik schaam me wel. maar ik weet het ff niet meer. wat moet ik doen? dr zit n band om mn hoofd n hele strakke. k lijk te stikken in alles. school, oma die is overleden, goeie vriend, alles. HELP ME
Datum:
14-12-2009
Naam:
unaniem
Leeftijd:
15
Provincie:
Zuid-holland

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.