Ik zit hier nu, met pijn...verdriet, schuldgevoel, schaamte.
Het begon allemaal in maart dit jaar, mijn moeder overleed..ik was daarvoor gewoon gelukkig, ik had een relatie die al bijna 5 jaar goed ging. Hield me bezig met mijn werk..trainen, ik had nooit gedacht dat mijn wereld om zou draaien.
Nadat mijn moeder overleed viel ik in een diep dal, een stuk van mij stierf die dag ook...vooral de manier hoe het ging, mijn moeder was een vrouw met een verleden van psychische problemen, dit was al 20 jaar aan de gang, het verslechterde alleen maar...mijn moeder werd steeds ongelukkiger met het leven, verloor de lust en de kracht om nog verder te gaan..tot op een dag zij zoekend naar een manier op de pijn te stoppen zichzelf in het water liet vallen..die dag verloor ik voor mij het belangrijkste in mijn leven..
Ik gaf mezelf grotendeels de schuld omdat ik er niet genoeg voor haar was, anders was ze nooit zo eenzaam geweest..ik wilde geen steun van bekenden, ik koos er voor om alleen te zijn, en iedereen gaf me die ruimte.
Om mijn gedachten ergens anders op te richten had ik gesprekken met een meisje dat ik via internet had leren kennen, ik vertelde haar niets over mijn relatie..ik praatte alleen over mijn moeder..en algemene dingen over mijn leven.
Ik dacht dat het steeds beter ging, terwijl ik mijn moeders dood alleen maar wegstopte..we bleven chatten, dagen...terwijl mijn vriendin mij ruimte gaf om te hertellen misbruikte ik dit om contact te houden met dit meisje wat ik via internet had leren kennen.
Naarmate de maanden voorbij gingen begon de band steeds sterker te worden, er kwam zelfs verliefdheid bij kijken...ik had geen enkel moment stil gestaan bij de gevolgen die dit met zich kon meebrengen. Wij hebben elkaar ontmoet, en zijn intiem geweest, het kwam op een punt dat ik 2 relaties had..
Nu ging er een tidj voorbij waar ik keuze's moest maken, maar wat ik ook koos alles brak mij in stukken, ik kon niemand pijn doen, dus ik bleef mezelf aan beide personen vasthouden, met het nieuwe meisje kwamen er zelfs trouwplannen.
Na een hel te hebben meegemaakt van pijn, teleurstellingen, en nadat ik anderen zoveel pijn heb gedaan heb ik pas afscheid genomen van mijn relatie van 5 jaar...en het verhaal aan haar verteld.
Nu zijn er plannen om te trouwen met het andere meisje, maar ik kan het niet.
Ik voel me gebroken, ik dacht dat ik niet meer hield van het meisje waar ik altijd mee was, maar dit had ik verkeerd, ik heb altijd zoveel van haar gehouden, meer dan van wie dan ook..ik kon me niet meer normaal gedragen, of intiem zijn, door het schuldgevoel wat ik ontwikkeld had, ik voel me schuldig..ik voel me een slecht mens, ik schaam me....
Ik durf niet nogmaals iemand pijn te doen of te breken, dus ik zit hier...
En ik wil zo graag een eind eraan maken, het is niet makkelijk...ik heb niet genoeg lef..en ik ben bang, maar ik weet niet wat ik anders moet, ik kan niet meer leven met wat ik anderen heb aangedaan, ik wou dat ik iets terug kon doen, maar ik kan het niet vermijden dat er mensen door mij pijn hebben...ik weet dat tijd wonden heelt..maar het voelt alsof ik de tijd niet meer doorkom..
Ik zit in wanhoop, ik wou dat ik de tijd kon terug draaien..en op het moment dat mijn moeder overleed de warmte van de mensen om mij heen had opgezocht...ik heb nooit gedacht dat ik gevoelens voor een ander kon krijgen maar op dat moment was ik zo zwak en zoekend naar liefde en hulp..ik kan het niet goedmaken, maar wat moet ik doen..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.