Levensverhalen (pagina 791)

Ik ben 16jaar en wil even weten of het normaal is dat ik mij slecht voel.

Mijn geboorte heb ik zonder mijn vader beleefd, hij zat bij zijn andere vrouw en is me dan ook niet komen bezoeken. Mijn moeder was zijn minnares en zijn andere vrouw was al zwanger van hun 3de kind. Mijn vader had dus 2 zwangere vrouwen tegelijk!

Ik zag mijn vader tot mijn 13jaar slechts 1weekend per week. We woonden in een mooi huis aan de zee. Mijn mama had al 2kinderen bij haar vorig huwelijk en scheidde na mijn geboorte. Mijn vader beloofde ons dat hij bij ons zou komen inwonen als mijn moeder 9.000.000 BEF zou betalen om zijn vrouw te onderhouden. Dit deed ze ook uit verliefdheid maar ging failliet waardoor deurwaarders ons achtervolgden. Mijn vader heeft ons in de steek gelaten nadat we deze grote som aan zijn vrouw hebben betaald. Het was een list. We leefden (mijn mama, oudere halfzus en oudere halfbroer) verder in armoede en hongersnood in een grote villa. Mijn broer moest weg omdat wij hem niet konden te eten geven. Hij ging bij zijn oma inwonen.
Ik ging elke middag bij mijn grootmoeder eten en bleef er ook tot 23u 's nachts omdat mijn mama mij van ver moest komen halen. Ik had een heel sterke band met mijn grootmoeder en hield zielsveel van haar. Ze leerde mij piano spelen. Ik hield veel meer van haar dan van mijn eigen vader.
Jaren hebben wij in armoede geleefd maar mijn vader is teruggekomen omdat hij en zijn vrouw nog een 'plan B' aan het bekokstoven waren. Mijn vader heeft ons bestolen en sloeg mijn moeder waar ik bij was. Hij was aggresief en sloeg haar eens tot bloedens toe terwijl ik op mijn mama haar schoot zat. Haar hoofd bloedde ze stond vol blauwe plekken en mijn vader zijn pink was en is nog steeds gebroken.

Ik was 12jaar en mijn vader kwam nog steeds 2dagen in de week mij en mijn mama bezoeken. We moesten ons prachtige huis verkopen doordat deurwaarders ons bleven achtervolgen. We hebben een klein oud huisje gekocht nog steeds aan de zee. Ik had veel vrienden en was geliefd door iedereen. Waardoor ik nog niet ongelukkig was. Maar dan is mijn geliefde grootmoeder overleden. Mijn leven stortte in en heb dit nog steeds niet verwerkt. Elke middag ging ik bij haar op bezoek al heel mijn leven lang en kreeg heerlijk eten van haar. Maar dit was voorbij. Ik had nog maar één iemand in mijn leven en dat was mijn mama. Ik had een ongelooflijke sterke band met haar. En kreeg scheidingsangst, nooit durfde ik bij iemand slapen en kwam in een depressie. Ik durfde niet meer naar het strand en ook niet meer naar school. Een behandeling met Prozac heeft mij niet geholpen en ik at niet meer. Het enigste dat ik wou was bij mijn mama zijn. Daar ben ik uitgeraakt en leefde niet ongelukkig verder, en werd een normale puber.

Ik was 14 en mijn vader zijn vrouw heeft hem verlaten. Dit kwam doordat mijn vader kanker had en in het ziekenhuis lag. Wij hebben de verzorging op ons genomen en hij is bij ons komen wonen. Na een zware operatie, en chemo behandelingen leek de kanker ongeveer onder controle. Maar er was nog een probleem; wij hadden niet genoeg inkomen. Daarom zijn mijn ouders verhuisd naar het centrum van het land Brussel. Ik wou niet mee en heb 8maand alleen geleefd met mijn broer en zus zonder ouders. Dan heb ik beslist om ook naar Brussel te gaan wonen. Daar ben ik 5keer van school verandert en gingen mijn eerst zeer goede punten er sterk op achteruit. De mentaliteit was helemaal anders, maar kreeg algauw zeer veel nieuwe vrienden en was redelijk gelukkig en populair.

In deze periode is er een nog een halfbroer die ik niet kende bij ons komen inwonen. Deze is even oud als mij doordat al eerder verteld mijn vader 2zwangere vrouwen tegelij had. Ik kom er absoluut niet mee overeen! We maken zeer veel ruzie en hij verpest elke dag mijn goed humeur. Juist nadat hij bij ons is komen inwonen hebben wij ontdekt dat mijn mama een zware hartafwijking heeft. Dit is erfelijk en daaraan is mijn grootmoeder ook gestorven. Maar mijn moeder heeft dit 2x zo erg en op delicatere plaatsen. Zij heeft een aortaverbreding dat als tijdsbom werkt en kan scheuren zonder enige redding tot gevolg. Dit nieuws sloeg in als een bom en heeft mijn leven overhoop gebracht. Niets in heel mijn leven is belangrijker dan mijn eigen moeder. Als zij sterft dan ga ik met haar mee, dat is een beslissing die ik zelf al gemaakt heb.

15jaar en ik zit in een school waar ik niet gelukkig ben en wordt gepest doordat ik ronde wangetjes heb. Ik ben een nieuwe leerling en wordt als slachtoffer gebruikt. Ik verander onmiddellijk van school net voor de examens en haal de gemiste leerstof met succes in en breng mijn examens tot een fantastisch einde. Ik leer in januari een jongen kennen waar ik smoorverliefd op ben. Wat ik vergeten te vertellen ben is dat ik veel liefjes heb gehad maar nooit verliefd was. Dit was mijn grote liefde Robin. We vormen een koppel en voel me als herboren en ongelooflijk gelukkig. Mijn leven kan niet meer stuk en ben ontzettend verliefd waardoor ik mijn maagdelijkheid aan hem verloren ben. Alles ging goed tot ik merk dat hij aan de drugs zit en de mensen rondom mij zeggen dat hij stout doet tegen mij wat ook waar was. Ik wou niet zien dat hij stoute dingen tegen mij zei doordat ik zo verliefd was. Hij verzon dingen en maakte me dan ontzettend ongelukkig door mij geen aandacht meer te geven. Ik besluit om de relatie na 3maand stop te zetten en mijn leven stort weer in. Ik breng mijn dagen al wenend door en mis de jongen waar ik zo verliefd op was. Vandaag zijn we vrijdag 25december en het is 10maand geleden dat we hebben gebroken. Nog steeds heb ik liefdesverdriet en intussen heeft hij al een nieuw lief die mooier en waarschijnlijk beter is dan mij.

Ik heb geen zelfvertrouwen terwijl iedereen me zegt dat ik een mooi meisje ben. Ik voel me dik terwijm ik 61kilo weeg en 1m72 ben. Ik heb een mooie familie met allemaal prachtige meisjes en ik heb ook mooie vriendinnen waardoor ik mij minderwaardig voel. Vrienden/innen en familie zeggen mij dat ik een mooie persoonlijkheid heb en ze komen altijd bij mij hun verhaal doen waarbij ik hun raad geef en hun zo goed mogelijk probeer te helpen. Maar is het normaal dat ik nooit iets mag vertellen aan andere mensen of dat het de andere mensen gewoon niet interesseert? Iedereen is met zichzelf bezig en is ongelooflijk materialistisch. Ik voel me ontzettend eenzaam op de wereld en ben veel te gevoelig om hier te zijn. Ik kan niet meer leven met deze gevoeligheid het doet me elke dag zo'n pijn om problemen van andere mensen aan te horen of als iemand mij iets stouts zegt. Een maand geleden had ik nog een toekomst voor ogen; gelukkig zijn met een groot gezin en goed studeren zodat ik genoeg geld verdien om de mensen rondom mij zo goed mogelijk te kunnen onderhouden. Maar zelf daar heb ik geen zin meer in op dit moment. Ik ben zo bang om iemand dierbaars te verliezen en wil mezelf al die pijn nu het liefst besparen. Maar ik weet dat ik niet weg mag van deze aarde omdat mijn mama dat niet zou overleven. Ik voel me nergens nog veilig of goed. Ik heb nu twee huizen; 1 aan de zee en 1 in Brussel. Maar in geen 1 vanbeide ben ik gelukkig en in geen enkele omgeving ben ik gelukkig.

Dank u voor het lezen;

pff.
kerstmis zou een leuke dag moeten zijn.. Alleen is dat nooit zo bij ons!
Altijd ruzie en er word er oplos geslagen..
Allemaal op mij,
niet alleen bij kerstmis gaat het zo..
opschool heb ik ook geen vrienden..
Morgen ga ik een einde maken..
Voorgoed.

Ik weet gewoon niet meer wat ik moet doen.
Ik heb een lange tijd alleen maar ruzie gehad met mijn momenteel nog mijn man.
En vandaag is het 1 kerstdag, de eerste kerst van onze dochter en wat doen wij...MEGA ruzie maken.
En normaal met elkaar praten kunnen weniet meer.
Het enige dat er bij mij speelt is de pijn en verdriet dat door mij kerst verpest zou zijn.
Ik voelde mij vandaag namelijk niet zo lekker. Mijn moeder is in 2007 overleden. En tuurlijk is al weer tijdje terug maar ik heb met haar nooit kunnen delen dat ik nu getrouwd ben en een kleine meid hebben gehad.
Niks hier van heeft ze mee kunnen maken.
En dat doet mij veel pijn en deze dagen voel ik dat gewoon heel erg veel.
Alleen mijn man vind dat ik mij aanstel en dat ik niet zo zielig moet doen.
Vorig jaar was ze er namelijk ook al niet zegt hij dan.
Op die momenten wens ik mijzelf dood. En daarbij wens ik dat hij zijn moeder kwijt was en dat hij het eindelijk eens voelde en dat ik hem dan zou laten voelen wat hij mij aan doet.
Dan zal ik al die dingen bij hem doen. En dan zal hij eens leren dat hij gewoon te ver gaat!!!
Ik ben ook druk opzoek naar andere woon ruimte.
Ik kan alleen mijn kleine meid niet mee nemen want ik heb geen werk niks.
Ik ben maar een mislukkeling. Tenminste zo voel ik mij door hem.
En ik kan me dochter niks bieden.

Dus dan zal ik haar ook moeten verlaten.
Ik heb haar al gedag gezegd. En laten weten dat ze mij maar snel moet vergeten.
Ik moest alleen mijn pijn en verdriet nog even van mij afschrijven en ik vond toen deze site en dacht miss helpt het.
Me dochter zal het alleen nooit terug kunnen lezen dat ik eigenlijk ONWIJS veel van haar hou en dat het mij juist veel pijn doet dat ik haar moet verlaten.

Ik ga nu weg

MEN OUDERS MAKEN CONSTANT RUZIE.
MEN GROOT OUDERS ZYN ALLE 2 GESTORVEN.
IK HEB NIETS MEER OM TE LEVEN.
VOLGENS MY WAS IK GWN EEN ONGELUKJE.
EN WILLEN ZE DAT NU KWIJT.
IK KAN NIETS MEER GOED DOEN.


IK KAN HET NIET MEER AAN IK WIL GWN EVEN RUSTEN MISCH VOOR ''' ALTYD ''''

Ik heb een auto ongeval gehad door toedoen van andere mensen, mijn hele toekomst is kapot gemaakt, het enige wat ik nog kan doen is piekeren, en denken aan toe het nog allemaal goed was. Ik ben nog al een lomp persoon, die dan ook alles laat vallen daar kan ik ook niet tegen.. Ik heb de laatste jaren alleen maar ellende, en niks meer positiefs gehoord.. Ik maak nog eens met mijn stress mijn ouders kapot door mijn ellende, als ik er niet meer ben hebben m'n ouders geen last meer van me en een zorg minder. Ik zit er doorheen en wil er niet meer zijn.

Ik zit hier nu, met pijn...verdriet, schuldgevoel, schaamte.

Het begon allemaal in maart dit jaar, mijn moeder overleed..ik was daarvoor gewoon gelukkig, ik had een relatie die al bijna 5 jaar goed ging. Hield me bezig met mijn werk..trainen, ik had nooit gedacht dat mijn wereld om zou draaien.
Nadat mijn moeder overleed viel ik in een diep dal, een stuk van mij stierf die dag ook...vooral de manier hoe het ging, mijn moeder was een vrouw met een verleden van psychische problemen, dit was al 20 jaar aan de gang, het verslechterde alleen maar...mijn moeder werd steeds ongelukkiger met het leven, verloor de lust en de kracht om nog verder te gaan..tot op een dag zij zoekend naar een manier op de pijn te stoppen zichzelf in het water liet vallen..die dag verloor ik voor mij het belangrijkste in mijn leven..

Ik gaf mezelf grotendeels de schuld omdat ik er niet genoeg voor haar was, anders was ze nooit zo eenzaam geweest..ik wilde geen steun van bekenden, ik koos er voor om alleen te zijn, en iedereen gaf me die ruimte.

Om mijn gedachten ergens anders op te richten had ik gesprekken met een meisje dat ik via internet had leren kennen, ik vertelde haar niets over mijn relatie..ik praatte alleen over mijn moeder..en algemene dingen over mijn leven.
Ik dacht dat het steeds beter ging, terwijl ik mijn moeders dood alleen maar wegstopte..we bleven chatten, dagen...terwijl mijn vriendin mij ruimte gaf om te hertellen misbruikte ik dit om contact te houden met dit meisje wat ik via internet had leren kennen.
Naarmate de maanden voorbij gingen begon de band steeds sterker te worden, er kwam zelfs verliefdheid bij kijken...ik had geen enkel moment stil gestaan bij de gevolgen die dit met zich kon meebrengen. Wij hebben elkaar ontmoet, en zijn intiem geweest, het kwam op een punt dat ik 2 relaties had..

Nu ging er een tidj voorbij waar ik keuze's moest maken, maar wat ik ook koos alles brak mij in stukken, ik kon niemand pijn doen, dus ik bleef mezelf aan beide personen vasthouden, met het nieuwe meisje kwamen er zelfs trouwplannen.

Na een hel te hebben meegemaakt van pijn, teleurstellingen, en nadat ik anderen zoveel pijn heb gedaan heb ik pas afscheid genomen van mijn relatie van 5 jaar...en het verhaal aan haar verteld.
Nu zijn er plannen om te trouwen met het andere meisje, maar ik kan het niet.

Ik voel me gebroken, ik dacht dat ik niet meer hield van het meisje waar ik altijd mee was, maar dit had ik verkeerd, ik heb altijd zoveel van haar gehouden, meer dan van wie dan ook..ik kon me niet meer normaal gedragen, of intiem zijn, door het schuldgevoel wat ik ontwikkeld had, ik voel me schuldig..ik voel me een slecht mens, ik schaam me....
Ik durf niet nogmaals iemand pijn te doen of te breken, dus ik zit hier...
En ik wil zo graag een eind eraan maken, het is niet makkelijk...ik heb niet genoeg lef..en ik ben bang, maar ik weet niet wat ik anders moet, ik kan niet meer leven met wat ik anderen heb aangedaan, ik wou dat ik iets terug kon doen, maar ik kan het niet vermijden dat er mensen door mij pijn hebben...ik weet dat tijd wonden heelt..maar het voelt alsof ik de tijd niet meer doorkom..

Ik zit in wanhoop, ik wou dat ik de tijd kon terug draaien..en op het moment dat mijn moeder overleed de warmte van de mensen om mij heen had opgezocht...ik heb nooit gedacht dat ik gevoelens voor een ander kon krijgen maar op dat moment was ik zo zwak en zoekend naar liefde en hulp..ik kan het niet goedmaken, maar wat moet ik doen..

ik heb geen leven, elke keer als ik weer denk aan mijn bloederige verleden wil ik stoppen met het heden. maar als het me even te veel word, bel ik me maatje op, die dan voor een paar euro mdma komt brengen of een paar goede xtc pillen, dan kan ik er weer effe tegen aan, tot ik het weer zat word.

In een leven kan alles goed verlopen, maar ook alles mislopen.
Bij mij is het meer 'mislopen'.
De meeste waar ik mijn verhaal aan doe zeggen: Je bent een puber, dat komt allemaal wel inorde.
Ik denk er anders over!
En ik zit met heel veel problemen die zouden ''opgelost'' moeten worden.
Maar dat is echter niet simpel!
Daarom kies ik maar voor de gemakkelijkere weg.
Dit zijn ook waarschijnlijk mijn laatste woorden.
De mensen waar ik mijn verhaal aan deed,
weten nog niet eens de helft van, waar ik mee zit.
Ik zal je even kennismaken met mijn leven..
Ik heb 2 oudere broers en 1 stiefzus...
Mijn moeder is al 3 keer hertrouwd.
Ze heeft al veel "vriendjes" gehad.
Mijn vader, daar in tegen, is hertrouwd.
Deze vrouw heeft nog 1 oudere dochter.
Mijn oudste broer (12 jaar ouder dan mij) omschrijf ik als een oude puber. Hij heeft een vriendin, één zoon en 2 stiefkinderen. Maar hij gaat nog elke week uit... Ook is hij erg racistisch.
Mijn moeder werkt, heel hard zelfs.
Maar ze kan zich totaal geen beeld vormen van mij. Ze kent mij niet, met andere woorden.
Ze is heel grof tegenover andere mensen.
Dan heb je mijn andere broer, die maar 1 jaartje verschilt met mij.
Hij is een populaire jongen en zet zijn reputatie niet graag op het spel. Dit doet hij door drugs.
Hij woont niet meer bij mijn vader. Daarom geeft mijn moeder alle aandacht aan hem.
Ze weet van de drugs, maar wilt dit niet geloven.
Mijn broer werkt ook.
Daarom blijft hij de perfecte jongen!
Niemand, buiten 1 beste vriendin, weet dat mijn broer mij 4 jaar geleden heeft ''misbruikt''.
De details hou ik liever voor mezelf ;-)
Ik heb alleen aan mijn beste vriendin verteld.
Maar steeds als ik hem zie, haat ik hem.
Aan mijn ouders kan ik dit echt niet vertellen. Ze zouden me nooit geloven.
Dan heb ik een hele lieve bomma,
waar ik zo goed mee kan praten,
maar ik zie haar nooit!
Bellen kan ik haar ook niet,
want ze woont te ver.
En dat kost te veel geld, volgens mijn moeder...
Even dacht ik mijn verdriet in mijn hele lieve vriend te vinden.
Maar de dag na dat we seks hadden (mijn eerste keer) maakte hij het gedaan, voor zijn ex. Ik hield echt heel veel van hem! We waren 4 weken samen, maar we kende elkaar al lang... Ik mis hem nog steeds, hij was mijn ware!
Maar nu, een paar dagen geleden, leerde ik een hele lieve jongen kennen...
A. is een jongen met een andere huidskleur.
Dat stoort mij niet.
Maar toen ik dit thuis, bij mijn moeder, zei reageerde ze zo:
Je gaat toch niet met een bruine weg!
Mijn broers gingen hierin mee.
En ondanks mijn moeder een roddelaar is,
wisten vrienden van haar, het ook.
Ik kreeg het van iedereen te horen..
Gelukkig heb ik nog een vader en zijn vrouw, die normaal reageren.
Maar ze zien niet dat ik binnenin kapot ga.
Niemand ziet dit.
Er bestaat een zin:
* Overdag acteer ik, 's nachts huil ik.*
Deze klopt bij mij.

Ik hoop deze pijn te verzachten,
door de dood...
En dat alles maar snel voorbij is.

ik ben een meisje en ik ben 4 dagen gelden mijn vriendin kwijt geraakt aan zelf moordt waarom pleeg je zelf moordt ze werdt altijd gepest en zo ...
waarom ben je gesprongen je was mooi en je was lief aardig en GEZOND
kijk wat je de naabestaande aan hebt gedaan .
je bent egoistsch geweest om dat de doen een slappeling ik had zeker verwacht dat je zou vegten voor je leven samen met de mensen die wel om je gavan we hadden er uit kunnen komen maar nu hebben we alleen maar verdriet en pijn en heb je niet aleen je zelf dood gemaakt maar ook een stukje van ons ....
sorrry maar ik moet mijn hart even luchten

Waarom leef ik, is de vraag wat ik mezelf vaak afvraag. Waarom leef ik op deze aarde. Als ik dan al die verhalen hoor van goede mensen die vreselijk doodziek zijn, denk ik waarom zij, laat mij dan gaan. Ik offer mezelf wel op. Ik loop nu bijna 7 jaar met een whiplash. Heb elke dag veel pijn en zie het vaak niet zitten. Hoe alles in een fractie van een minuut je hele leven in puin kan lopen en je van een vrolijke meid ineens kan veranderen in een wrak.

Daarbij ben ik ook nog is hooggevoelig. Alles om me heen voel ik sterk aan. Van sterke geluiden, geuren maar ook gevoelens. Deze wereld is zo hard, dat ik mij zo alleen voel, zo onbegrijpelijk en eenzaam. Elke dag kan ik wel in tranen uitbarsten. Ik snap het leven niet op deze aarde. Ik snap de mensen niet hoe gemeen en hard ze kunnen zijn. Waarom leef ik hier? Wat is mijn doel hier? Wat doe ik hier, als mensen je toch alleen maar teleurstellen of in de steek laten. Ik ben toch alleen maar chagerijnig, heb geen fut, geen energie, veel pijn letterlijk en figuurlijk, wat doe ik dan hier? Ik wou altijd zo graag een kind, maar steeds meer ga ik twijfelen. Ik had veel doelen voor het oog, maar door de pijn en angst valt alles in duigen.

Engel, help mij toch, neem mij toch mee. Deze wrede aarde is niet voor mij weggelegd....