De titel zegt alles al.
Ben als angstig kind geboren en dat is ook nooit meer over gegaan. Had het geluk dat ik geweldige feestvrienden had toen ik vanaf mijn 14e ging voetballen. Mijn vader pleegde zefmoord toen ik 10 was en daarna was het echt een ramp thuis. Mijn moeder maakte er een enorme puinhoop van. Als kind werd je dan 's nachts uit bed gehaald om haar emoties aan te zien op 11 jarige leeftijd en ouder. Dit ging door tot mijn 22e en ging toen op mijzelf wonen, de beste beslissing ooit in mijn leven. Mijn zus had al eerder die keuze gemaakt, door met 18 jaar zwanger te raken, terwijl ze nog op het vwo zat.....
Zo ging het leven verder en mijn moeder overleed in 1999 door overmatig drankgebruik op 54 jarige leeftijd. Natuurlijk wist ik dat dit ooit ging gebeuren, maar niet wat voor een impact dit had op een latere leeftijd. Heb zeer veel vrouwen en relaties gehad en kon daarover niet klagen, menigeen was jaloers zelfs. Toch mislukten alle relaties, door mijn toedoen. In 2003 kwam het echt tot een dieptepunt en kwam onder behandeling van een physiotherapeut. Het hielp even, maar niet echt. De angst en pijn bleven. Toch had ik nog een paar mooie relaties ook 1 in die tijd en nadat ik verhuisd was naar mijn huidige woning zo'n 2 jaar geleden was het einde echt zoek. Een andere baan en ik raakte de grip op het echte leven steeds meer kwijt. Financieel heb ik geen enkel probleem, zodat eenieder ook maar inziet dat dat niet de moraal van het verhaal is.
Heb sinds ik verhuisd ben, geen normale relatie meer gehad en de angst en alleengevoel is ook dankzij mijzelf alleen maar groter geworden.
Mijn hele leven (na mijn ongeveer 18e) denk ik al aan zelfmoord. Gelukkig heb ik de moed niet om het via een gruwelijke weg te doen, maar geef toe dat als ik de pil van drilon in huis had het allang fini was.
Ik wil niet leven met medicijnen en alle ellende van dien en geef het ook niet zomaar op, maar deze tijd heeft me weer enorm doen terugslaan naar het oude gedrag. Alhoewel oud niet het juiste woord is. Het zat er altijd al in. Sterker nog, het zit in onze familie, hoe kan dat?
Hoop nooit dat het zover zal komen, maar besef dat ik er steeds dichter bij ben.
Liefs voor iedereen die met hetzelfde probleem worsteld.
Marcel
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.