Ik weet zelf niet waar ik moet beginnen, ik vond mijn geboorte al verkeerd.. maar, ik ben niet fijn opgegroeid.. oke, mijn ouders waren misschien samen, en ik had alle geluk die ik me maar wensen kon, maar dat heeft elk kind toch,als ze klein zijn.. Ik moest naar school toe, ik vond het een ramp, maar het moest.. totdat ik stopte met de basisschool ben ik altijd gepest geweest, en voelde me anders, had weinig vrienden, en niemand mocht me. Ik accepteerde het maar. Mijn moeder zei altijd dat ze maar schagerijnig waren, maar het was elke dag hetzelfde. Ik was eindelijk blij dat ik van school af zou gaan, ik zou verhuizen, en mijn leven ergens anders voortzetten,en dat was inderdaad wat er gebeurde, ik verhuizde. Een nieuwe school, nieuwe start.. ik vond het wel best.
1e klas. Niemand accepteerde me zoals ik was, ik was anders, en dat wist ik ook wel. Ik mocht bij niemand zitten, en niemand die mij erbij wou. En toen trok ik vaak op met een meisje, ze was verkeerd, maar daar dacht ik verder niet bij na, er was tenminste iemand die me mocht, die wel met me om wou gaan. We trokken veel met elkaar op, en het leek allemaal zo mooi. Totdat dingen veranderde. Ik deed alles voor haar.. Ik kwam er achter dat ze me gebruikte, en er ontstond ruzie. Ze stookte iedereen tegen me op, ik was er kapot van, en wist dat niemand me zou helpen, maar me mentor hielp me. Ik had toen al eens gedachtes dat ik het probleem ben van alles, en wou ermee stoppen..Ik heb het nooit overwogen het te doen.. Nadat alles was opgelost, en ik had besloten niet meer met het meisje om te gaan, was ik uiteindeljik over naar de 2de klas. Het ging beter, maar nog niet altijd best.. ik had een goede vriend, en ik kon hem alles vertellen, er waren nu wel meer mensen met wie ik omging, en ie me toch wel accepteerde zoals ik was.. Maar ik voelde me niet fijn.. ik verloor mijn beste vriend door ruzie, en heb leugens verzonnen.. Daardoor kwam ik bij een cursus om meer zelfvertrouwen te krijgen, en dat was uiteindelijk ook een flop. Ik had een nieuwe vriendin, en dat was echt super. ik heb vaak geprobeerd ermee te stoppen, want ik zag het allemaal niet meer zitten.. Ik wou het niet meer, dacht dat alles aan mij lag.. Heb zelf ook ADHD, waardoor ik 2jaar leer achterstand heb, ik dacht dat ook dat de reden was, waarom mensen mij niet accepteren zoals ik ben. Nu in de 3e klas, ik ben zelfverzekerder, maar nog steeds erg onzeker, meer vrienden, en voel me vrij op mijn gemak.. Mijn ouders zitten nu midden in een scheiding, wat mij naar beneden haalde, mijn cijfers werden slecht, en ik ging de verkeerde kant op, ik ging roken, inmiddels ben ik daar nu mee gestopt, maar toch voelt het vrij vervelend.. Ik heb een vriend leren kennen, en hem kan ik gelukkig alles vertellen , hij snapt het allemaal.. Ik kan niet over problemen praten, want ik wil geen medelijden van mensen, want ik ben bang mensen te verliezen.. ik heb altijd alles opgekropt.. ik heb ook een periode gehad dat ik mezelf heb gesneden, en heb daar spijt van. Elke keer als ik naar mijn pols kijk, zie ik weer de littekens, herriner k weer alle pijn.. en het was niet zozeer de pijn van het mes, of de schaar, maar de pijn van de situatie.. Nu mijn ouders midden in een scheiding zitten, gaat het niet beter, mijn beste vriendin voelt zich ook klote, en dat trekt mij ook heel erg aan.. Ik wil er altijd voor iedereen zijn, en meestal boven mijzelf.. net een vn mijn beste vrienden verloren ook door een ruzie, en heb altijd een gevoel dat alles door mij komt, dat omdat ik anders ben, ik de schuld op me moet nemen, ik weet ook wel dat dat niet zo is, maar die gedachte krijg ik moeilijk weg. Op school is er ook een vertrouwingspersoon waar k mee wil gaan praten, want ik wil niet weer gaan proberen er een eind aan te maken, en ik weet dat het leven dat niet waard is.. Ik vond altijd dat ik het geluk niet zo vinden, dat ik het buitebeentje was voor het ongeluk, ik ben nu inmiddels 14, en heb nog nooit een vriendje gehad.. ik heb het opgegeven, ik wacht tot het geluk mij vind, en ik weet dat het levn het niet waard is om er mee te stoppen.. ik hoop dat iedereen dat zal in zien..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.