Zo´n 10 jaar geleden had ik een burn out door mijn werk. Ik ben hierdoor met begeleiding sterker uit terug gekomen. Ik was er zeker van, dit gebeurt mij geen 2e keer. Ik zag het nu weer aankomen, herkende de signalen maar wilde er bewust niet aan toegeven. Bleef werken, tot het niet meer ging en ik voor halve dagen ging werken. Ik dacht dat ik het zou redden, en na een aantal weken gewoon weer aan de slag zou kunnen gaan voor de volledige arbeidstijd. Het ging echter totaal niet, mijn bedrijfsarts zei dat hij niet hield van pappen en nathouden, ik moest maar gaan werken. Ik wilde dit graag maar het ging totaal niet. Mijn psycholoog en psychiater waar ik onder behandeling was erkenden dit en namen contact op met de bedrijfsarts. Ik mocht nog 2 weken thuis blijven....maar helaas het gaat nog steeds niet en ik moet weer naar dezelfde bedrijfsarts terug.... Ik heb het hier moeilijk mee, wil geen discussie en-of uitleg geven . Ik kan en wil mij niet verantwoorden waarom ik mij nu zo slecht voel. Het duurt alemaal zo lang, voel van sommige kanten geen begrip. Het is net of ik in een hele diep put zit, zonder ladder en alleen maar rondjes loopt. Neet als 10 jaar geleden denk ik dan, ik kan dit makkelijk oplossen...Ik wil geen discussie meer, geen verantwording afleggen over hoe ik mij voel, het is genoeg geweest. Laat me verdomme met rust. Ik kan deze situatie niet langer aan op deze manier, zet me toch niet zo onder druk.....Wat moet ik, wat zal ik doen, is er een uitweg, een oplossing, hoe , wat waar,wanneer?!
Wat mij nu weerhoud zijn mijn vrouw en mijn dochter. 10 jaar geleden had ik dit ook. Ik ging meet een vriend achter op de motor toeren. Op de autoweg dacht ik"als ik nu los laat is het voorbij!". Toen het weer wat beter met mij ging vertelde ik dit aan mijn vriend. Hij was heel boos en zei: en wat had je gedacht wat ik er van vond, ik loop er de rest van mijn leven mee rond....Ik ben toen gaan denken en vond dat hij gelijk had. Maar nu ik wéér in deze situatie zit zal in een voorkomend geval toch de handvatten los laten, mijn ogen sluiten en hopen dat het voorbij is. Mijn vrouw kan dit zeker verwerken, ik heb gezorgd dat zij het dan financieel aan niets zal ontbreken. Mijn dochter zal het veel moeilijker hebben, zij is immers mijn oogappel. Maar dit is al de 2e keer dat ik in deze situatie verkeer. een derde maal wil ik voorkomen. Voormij zelf, mijn vrouw en mijn dochter. Ik wil hun leven niet iedere keer opnieuw in mijn weegschaal leggen. Dit verdienen zij niet. Zij hebben al genoeg geduld met mij gehad. Mijn psycholoog heeft mij gevraagd geen gekke dingen te doen. Maar hoe langer het duurt, hoe meer ik het gevoel krijg dat ik deze belofte misschien niet kan komen, sorry!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.