Levensverhalen (pagina 613)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Oke.

Mijn hoeveelste verhaal typ ik hier?
Geen idee.
De eerste keer dat ik hier mijn verhaal[tje] deed was ik 13. Bijna 5 jaar geleden!
En nu? Nu ben ik er nog.
Ik weet nog dat mijn moeder tegen mij zei dat vanaf mijn 14de alles beter zou worden.
Toen ze dat zei wist ik niet of ik er op mijn verjaardag nog zou zijn. Op mijn 14de was ik er van overtuigd dat ik de 15 niet zou halen. Op mijn 15de dat ik de 16 niet zou halen en op mijn 16de dat ik de 17 niet zou halen..
Ik ben 17.
Ik heb denk ik al over de 100 afscheidsbrieven geschreven en een stuk of 5/6 antidepressiva uitgeprobeerd.
Sinds een maand of 2 is het in mijn hoofd iets helderder door een goede medicatie.
Waarom wil ik dan toch nog dood?
Nou, kijk.. Ik heb anorexia, gehad. Extreem afgevallen, aangekomen, gebraakt, bewogen, opgenomen, ziekenhuis, sonde etc in de afgelopen paar jaar. Niemand nam mijn eetbuien serieus.
En nu ik alweer iets meer dan een jaar thuis woon zijn de eetbuien weer dubbel en dwars teruggekomen.
Begrijp me goed, ik heb er dit hele jaar tegen lopen vechten en vechten en vechten.. soms met succes die dan door 1 koekkruimeltje weer om kon slaan in het wél eten.
En nu kan ik het niet meer stoppen.
Ik weet, officieel, volgens iedereen, ben ik normaal, precies goed gewicht.
Maar ik voel me, denk, serieus dat ik minstens 15 kg overgewicht heb.
En voor iemand die anorexia heeft/had, is dat enorm erg.
Het gaat er niet meer vanaf, ik durf niet meer naar de stad, amper nog naar school, sociale contacten lopen stroef en maken me enorm zenuwachtig. Ik ben moe, constant. Strakke shirtjes durf ik niet meer aan. Meer dan de helft van mijn broeken pas ik niet meer. Ik eet en eet en eet, ik kan het niet stoppen, zelfs als ik er misselijk van word eet ik door tot ik begin te kokhalsen.. ik wil niet meer braken. Dat nooit meer.
En zoiezo, wat heeft braken voor zin als ik toch al 4000 kcal opheb? Ik val toch nooit meer af..
Lieve hemel, ik durf niets meer.
Zelfs mijn grote hobby, fotograferen.. mensen, ik ben zó ongelovelijk dik.
Ik wil dood. Ik jank.
Ik ga het nu écht opgeven.
Dik kan ik niet leven.
echt niet.. :(
Ik voel me zo ontzettend somber.. al jarenlang :(
Datum:
08-10-2010
Naam:
Iemand.
Leeftijd:
17
Provincie:
Noord-holland

Moeilijk.

Ik wordt letterlijk m'n hele leven al gepest, sinds groep 1 gewoon al.. tot groep 4, groep 5/6 ging nog wel maar daarna ging het gewoon door. Ik zit nu in de 3e van de middelbare school en ik kan het niet meer aan. Ik denk er serieus elke dag aan om een overdosis te nemen of te gaan snijden alleen het probleem is.. ik durf niet. Ik heb gewoon een super moeilijk leven en thuis, mn moeder is wel lief maar ze begrijpt me niet.. ik heb niemand anders dan m'n moeder. M'n vrienden hebben me allemaal verlaten en op school ookal.. overal. Grootste deel van mn fam is dood door oorlog en ik word elke dag uitgescholden voor dom en weetikveel, manwijf, ik word lelijk en dik genoemd en ik wil gewoon weg. Ik zoek wel een manier hoe ik weg kan komen.. echt ik word zo gek hier.
Niemand weet hoe ik me voel en ze denken dat het gepest en geplaag allemaal zo onschuldig is maar ik kan het echt niet aan.. ik wil het liefste dood maar ik kan m'n moeder niet verlaten. Mn leven is verwoest door mensen die dingen niet voor zichzelf kunnen houden, ik zit dagenlang in mn kamer en ik eet bijna niks meer. Ik wil gewoon op een dag normaal kunnen leven..
Datum:
08-10-2010
Naam:
Anoniempje..
Leeftijd:
14
Provincie:
Noord-holland

ik haat mezelf

E is een jongen in mijn klas die ik leuk vind,maar hij vind mij niet leuk. En daar kan ik niet tegen en met ik van huilen. En iedereen in mijn familie vind mij onvolwassene, omdat ik de jongste ben en omdat het meeste wat ik doe soms niet goed gaat en daar moet ik soms van huilen en ik heb ook heel veel gevoelens en verdriet van vroeger opgekropt en dar moet ik ook altijd van huilen
Datum:
08-10-2010
Naam:
bnar
Leeftijd:
12
Provincie:
Zuid-holland

dood willen zijn

ik ben al iets minder dan38 jaar bezig met zelfmoord te proberen en ik weet gewoon niet hoe ik het gaat doen .het is sterker dan mijzelf en dat komt omdat mijn ouders mij ze ver hebben gekregen sinds dta ze van mekar weg zijn ,ze zijn alle twee de schuldigen en nu ik zelf een gezin hebt wil ik dood ik kan het leven niet meer aan ,wat moet ik doen om mij niks aan de doen weet iemand dat ik heb nu zelfs ook hulp van een pyschiater
Datum:
08-10-2010
Naam:
d.f
Leeftijd:
38
Provincie:
België

Dierenvriend

Ik denk er zo vaak aan.
ADHD, ik heb mijn lesje wel geleerd;
Ben je achterlijk? Je gedrag staat mij niet aan! Nee zo zit het niet (altijd)! Eerst doen dan denken / Eerst denken dan doen (basisschool wijsheid)! Je bent ontspoort (komt omdat de trein niet deugt waar de machinist op gezet wordt)! Doe ff normaal (dat probeer ik mijn hele leven, maar blijkbaar ben ik niet zoals jij)! Je bent bijdehand (Zoek maar op in de dikke vandalen wat het letterijk betekent)! Eigenwijs; ja kennis moet gedeeld worden (communiceren komt van 2 kanten)! Het leven gaat niet over rozen (nee over regelgeving om de mens manieren aan te brengen)! Ik wil me ontwikkelen (maar het leven wordt ingewikkelder)!

Ik leef met de zelfde gedachte..
Stop (rem ingedrukt houden)!
Datum:
08-10-2010
Naam:
R2106er
Leeftijd:
26
Provincie:
Utrecht

amor y suenos solo son palabras, hasta que decidas vivirlos

Ik word niet gepest. Ik ben niet zielig. Ik ben niet dom of arm of lelijk of onaardig of sociaal contact gestoord of alleen. Integendeel; ik heb 500 vrienden op facebook, mijn ouders zijn er altijd voor mij en zullen dat altijd zijn, mijn zusje is mooi lief en zorgzaam. Ik ben intelligent, heb genoeg geld, een mooi huis, een auto, vrienden.
niemand weet het en het spijt me zo voor alle lieve mensen die ik pijn doe. het liefste wilde ik dat ik er nooit was geweest. ik heb dit nooit tegen iemand gezegd
Datum:
08-10-2010
Naam:
sem
Leeftijd:
80
Provincie:
Noord-holland

moe

ik weet niet wat ik zeggen moet.
ben gewoon moe. ik speel met de gedachte aan zelfmoord. maar ik kan dat niet doen, mijn zoon heeft me nodig, hij is nog zo jong....
ik ben moe om te doen alsof ik lach terwijl ik van binnen huil. ik ben gewoon ontzettend moe....
Datum:
08-10-2010
Naam:
dare
Leeftijd:
32
Provincie:
Noord-holland

ik denk er veel aan

ik denk elke dag eraan om de stap te nemen
eigenlijk heb ik alles wel voorelkaar
alles lijkt prima
maar binnen in wil ik niet meer.
ik jank overal om
Datum:
07-10-2010
Naam:
dees
Leeftijd:
60
Provincie:
Zuid-holland

Al 9 jaar depressief en al aantal pogingen gedaan.

Beste allemaal,

Al 9 jaar depressief, met ups en downs. Dan weer vrolijk en uitbundig, dan weer alleen maar een leeg gevoel en sombere gedachten. Ik kan en zal nooit rust vinden, daar heb ik me bij neergelegd. Het leven kan ik niet accepteren, ik kan gewoonweg niet gelukkig zijn. Het klinkt misschien egoistisch, maar ik ben te slim voor het leven. Ik kan het nut van het leven echt niet inzien. Het is niet dat ik niet genoeg uitdaging heb in het leven, als ik moet presteren kan ik er zelfs niet tegen als ik maar het kleinst mogelijke foutje maak. Alles moet perfect als ik iets doe. Maar mijn leven is alles van perfect, het pure geluk kan ik me niet voorstellen. Misschien raar, maar ik kan wel genieten van de kleine dingen en echt gemeend ergens blij om zijn. Maar zodra ik alleen ben en tot rust kom lijkt het alsof ik van binnen helemaal over mijn toeren ga en in een zwart gat val.
Ik heb een aantal jaar geleden al een aantal zelfmoordpogingen gedaan, toen ik in mijn pubertijd zat. Daar ben ik uiteindelijk 'over heen gegroeid' en heb ik besloten om hier geen verdere hulp voor te zoeken. Ik dacht dat dat bij mijn pubertijd hoorde, dat ik gewoon veel mee had gemaakt en ik niet alles even makkelijk kon verwerken. Maar ik kom er nu achter (nu ik 22 ben, samenwoon met een schat van een vent, werk en studeer) dat ik nog altijd geen vrede heb met het leven. De laatste tijd ben ik weer extreem depressief, zit ik ieder moment dat ik alleen ben te huilen en wil er echt het liefst een einde aan maken. Ik hoef geen medelijden en wil niet horen wat voor pijn ik er anderen mee zal doen, dat weet ik allemaal allang en heeft voor mij weinig toegevoegde waarde. Het enige wat mij nu ervan weerhoudt om er een einde aan te maken is het feit dat ik bang ben dat mensen kritiek op me zullen hebben als ze horen dat ik zelfmoord heb gepleegd. De tijden dat ik me goed voel probeer ik alles uit het leven te halen, want ik weet dat dat gevoel maar tijdelijk is. Vaak duurt het een paar dagen, de laatste tijd weer steeds korter. Af en toe ben ik overdag nog uitbundig, maar dezelfde dag schiet ik weer in een depressie. Op dit moment ben ik er echt klaar mee, ik weet dat ik niet gelukkig zal worden in en met het leven, ik kan alleen genieten van de dingen waar ik van geniet. Dat gevoel heeft ervoor gezorgd dat ik het nog zo lang volgehouden heb, maar het voelt alsof de voorraad van dat gevoel leeg begint te raken. Ik ben bijna klaar met mijn leven, maar zo voelt het al 9 jaar.... Frustratie.
Datum:
07-10-2010
Naam:
Dolfijntje88
Leeftijd:
22
Provincie:
Limburg

waarom nou jij?

Ik maak het niet lang meer het gaat nergens meer over,zo zie ik het.
Ik tel gewoon de lange dagen de lege lange dagen
Datum:
07-10-2010
Naam:
Themen
Leeftijd:
45
Provincie:
Noord-holland
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.