Levensverhalen (pagina 611)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

mijn verdriet

ben een vrouw van 57 jaar was 10 jaar getrouwd en ben 11 jaar feitelijk gescheiden maar heb in die 11 jaar een lat relatie gehad met dezelfde man nu een paar maand geleden was er iets veranderd bij hem dat voelde ik wel maar als ik vroeg of er iets was zij hij altijd van niet een week geleden kwam hij opeens zeggen dat hij wil scheiden dat was als of ik een klap in mijn gezicht kreeg ik vroeg waarom hij zij waarom niet we zijn al 11 jaar feitelijk gescheiden nu is het beter dat we uit het echt scheiden ik zij maar we hebben het toch goed samen wat is er dan veranderd voor u toen viel de bom hij heeft al maanden een andere vriendinik ben zo overstuur dat ik niets anders doe dan huilen mijn zoon van 14 jaar lijd daar ook onder en weet er geen raad mee hij houd van zijn vader maar wil mij ni kwetsen met toch nog naar hem te gaan als hij daar is zit hij heel de dag in zijn kamer dat is toch ook ni gezond ik hou nog van mijn man maar ben er wel heel boos op wat kan ik nog doen kan ik de scheiding tegen houden of laat ik hem beter doen hij heeft nooit onderhoudsgeld betaald voor zijn zoon maar nu sta ik er wel alleen voor kan ik daar nog iets aan veranderen ik moet verder met mijn leven maar weet niet hoe ik heb zo veel verdriet het doet zo pijn dat soms denk ik word beter niet meer wakker maar ik moet natuurlijk ook aan mij zoon denken 11 jaar heb ik aan hem geven en blijf ik toch nog alleen achter ik had ook michien nog een ander leren kennen en een goed gezin kunnen hebben nu heb ik niets meer en hij is gelukig met die ander iets wat ik nooit meer zal zijn daar ben ik nu te oud voor ik hoop dat die pijn die ik nu voel snel verdwijnd want ik geraak stilaan in een depresie neem al slaapmiddel maar toch graak ik niet gemakelijk in slaap als ik dan toch wat heb geslapen en wakker word komt alles weer terug wat kan ik er tegen doen kan iemand mij raad geven
Datum:
10-10-2010
Naam:
zanetta
Leeftijd:
57
Provincie:
België

...

Ja, ik weet het, ik ben 11 en dus veel te jong om zelfmoord te plegen. Al zou daar eigenlijk geen leeftijd voor moeten zijn, het is een soort ongeschreven regel. Ik voel me hartstikke ongelukkig. Ik huil regelmatig om dingen waar ik niet om zou moeten huilen, mijn vrienden, dat zijn niet echt echte vrienden, en ik wil zo graag geloven dat ze het wel zijn, maar ik weet, dat zijn ze niet.
Als ik moet huilen om iets, en ik heb het ze zo vaak duidelijk gemaakt, gaan ze lachen. Ze trekken aan mijn haren, schoppen me, en vinden dat grappig. Ook moet ik altijd voor de flauwe grappen als prooi gebruikt zijn. Als ik de verhalen die hier staan lees, denk ik, nou dan heb ik het nog goed. Maar geloof me, ik wil zo niet verder...
Datum:
10-10-2010
Naam:
Mellissa
Leeftijd:
11
Provincie:
Zuid-holland

In de war

Ik snap mijn manier van denken niet. Hoe kan het zijn dat ik anderen zo kan laten lachen, een gezelligheidsmens ben en hoge teddybeer-gehaalte heb, ,maar toch het gevoel heb dat ik niet werkelijk deel uitmaak van die leuke momenten. Alsof ik een klein toneelstukje opvoer in de hoop dat anderen mijn echte aard zien.

Het lijkt alsof ik het allemaal zo duister wil inzien, terwijl anderen het veel erger hebben en zo positief in het leven staan. Hoe kan dat ik een hoge opleiding heb genoten en aan het begin van mijn carriere sta, maar jaloezie gevoelens krijg als ik denk aan het simpele leven die een bijvoorbeeld een stratenmaker heeft. Hoe kan het? Dan denk ik bij mezelf:" Dan ga je toch ook een normaal baantje zoeken, waarbij je, je werk thuis kunt laten", maar nee...IK WIL MEER! Dan komt die ambitieuze kan van mij naar boven die zich van anderen wil onderscheiden; die het verschil wil maken en bij de top wil horen. Maar dan..vraag ik mezelf af kan ik het wel? Mijn moeder zegt altijd tegen me: "jij kunt alles, maar die onzekerheid is je grootste vijand". Stel nou dat ze ongelijk heeft en dat ik niet alles kan bereiken wat ik wil? Stel ik haar dan niet teleur? En ben ik dan niet een mislukkeling? Wil ik wel leven als een mislukkeling?

Soms zie ik het allemaal niet meer zitten, want wat als ik niets meer uit m'n leven kan halen? En verdient een mislukkeling wel een plaatsje op deze wereld?

Toch probeer ik niet te veel bij dit soort dingen stil te staan, maar ik merk dat het mijn tol eist (fysiek en mentaal) en betrap mezelf dat ik er steeds weer overnadenk. Moet ik wel verder? Ik leef van dag tot dag en probeer dat die innerlijke bom niet ontploft.
Datum:
10-10-2010
Naam:
Dave
Leeftijd:
26
Provincie:
Zuid-holland

Passende locatie

Ja zo zat ik te denken en rondlopend in een verlaten huis, mijn huis, ons huis wat zou een goede locatie zijn om mij eigen op te hangen, maar dan schiet het je in een keer te binnen ondanks dat je nog kinderen en kleinkinderen hebt hou je het nog even vol, maar hoe lang nog kun je de pijn verdragen van verdriet, het plotselingen huilen dat zo maar gebeurd, zonder reden, de drang naar het woord wil ik niet gebruiken maar zelfmoord, van de wererld af zonder verdere problemen meer te veroorzaken voor fam en gezin, maar zouden zei mij ooit kunnen vergeven, !!
Datum:
09-10-2010
Naam:
Bert
Leeftijd:
50
Provincie:
Noord-brabant

ik wil dood

ooit had ik een fantasie vriendje. hij was er altijd voor me als ik hem nodig had. ik had dingen verzonnen om aandacht te krijgen. ook tegen een jongen gelogen over dingen. die jongen maakte het uit met mij. hij schold me uit en maakte me zwart bij mensen. iedereen haat me nu.
Datum:
09-10-2010
Naam:
Eva
Leeftijd:
14
Provincie:
Zuid-holland

kortsluiting

sinds ik aan de methyl zit. Zijn mijn zelfmoord gedachtes steeds vaker aanwezig. Telkens na een teleurstelling. Het gaat zelfs zover dat als ik tot rust kom, er allerei emoties boven komen. Die leiden tot een soort kortsluiting in mijn hoofd, waardoor ik deze week al 2 keer een poging gedaan heb. Maar telkens toch optijd bij bewustzijn kwam. Dit is een hele nare ervaring. En ik wil dit ook absoluut niet.
Datum:
09-10-2010
Naam:
T
Leeftijd:
27
Provincie:
Overijssel

moe moe moe

na een 23 jarige huwelijk is in een half jaar alles misgegaan,na een lange strijd met jeugdzorg van mijn 22 jarige dochter is mijn 17 jarige dochter er ook weer bij gekomen.met mijn ex vrouw hebben we ons laatste huis gekocht,maar vlak voor de verhuizing is ze verliefd op een andere geworden ,deels schuld van me zelf.omdat ik een eigen bedrijf runt ,was ik veel aan het werk .ik dacht dat ik er goed aan deed om veel werk aan te nemen .ik wou me gezin een onbezorgd en een goed leven bezorgen .maar dat is uit elkaar gespat als een luchtbel .daarom zie ik het ook niet meer zitten om verder te gaan met dit leven .het zal wel slijten zeggen ze allemaal maar daar geloof ik niets meer van. ben vreselijk moe ik stop maar met ademen dat is voor iedereen die ik ken beter ben ik hun niet tot last
Datum:
09-10-2010
Naam:
marcel
Leeftijd:
46
Provincie:
Flevoland

Ben gewoon te moe

Ik ben al mijn hele leven autistisch. Alleen weet ik het sinds mijn 12e. Nu ben ik 17. Sinds ik het weet heb ik alsmaar problemen. Ik word er gewoon gek van alsmaar bang te zijn. De hele tijd nieuwe dingen aan leren wat ongelofelijk veel energie kost. Ik kan nooit mezelf zijn omdat ik anders niet 'normaal' zou zijn. Mensen begrijpen me niet. Niemand begrijpt me. Mijn ouders niet, niemand. Ik begrijp mezelf niet eens. Als iemand vraagt "maar hoe voelt dat dan? Wat voel je op dit moment?" ik weet het gewoon niet. Ik wil niet aan de toekomst denken. Het zal alleen maar erger worden. Werken, samenwonen, dagelijks leven. Alsmaar weer nieuwe angstige dingen. Alsmaar weer vechten. Dan heb ik privé ook nog problemen. Ik kan het gewoon niet meer. Ik ben gewoon te moe nog verder te gaan. Waarvoor doe ik het eigenlijk?? Om de mensen om me heen niet verdrietig te maken.... Maar ik moet ermee leven. Ik wil het niet meer. Ik wil eruit stappen. Of in ieder geval voor heel lang egrnes in een gat verdwijnen. Gewoon rust. Niemand om me heen. Maar zoiets bestaat niet op deze wereld. Ik leef nog voor mijn vriend. Maar dat is ook het enige op dit moment. Ik weet niet of ik over een half jaar nog steeds denk dat ik voor mijn vriend leef. Misschien ben ik dan al in de betere wereld.
Datum:
09-10-2010
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
17
Provincie:
Gelderland

pesterijen

ik word nu al 10 jaar gepest. ik moest blijven zitten dit jaar. ik ben een nieuwe klas gekomen. en ik voelde mij goed in deze klas. kdacht dat ik alles zou kunnen verwerken zoals o.a. mijn zelfmoordgedachten. we gingen op 2daagse en ik was zeer emotieel omdat ik min zelfmoord gedachte aan het verwerken is. en terug eenmaal op school stampt mij terug in de grond en de de zelfmoordgedachten terug. kben terug beginnen krassen maar wegens uit kolere heb ik dat perongeluk gezegdt tege 2 mensen uit de klas en die zo vn als jij het niet zegt tegen de klastitularis zeg ik het. heb het dan gezegdt en ze zei we zullen een oplossing zoeken. maar kweet niet op het gaat helpe om het meer te doen en die gedachte weg te krijgen. het is nu 2 dagen geleden dat ik het gdn heb, maar ben egt aan het flippen, maa kheb het beloofd aan haar.
Datum:
09-10-2010
Naam:
anoniem
Leeftijd:
17
Provincie:
België

zelfmoord gedachten

soms als ik mijn leven tot nu toe overzie heb ik de sterke drang om er maar een eind aan te maken. als ik er dan langer over nadenk durf ik dat niet te doen uit angst voor het onbekende. ondanks alle problemen, de zenuwpijn problemen van mijn zusters schaamte over zelfbgemaakte
fouten, wil imverder leven
ik wil mijn familie ook niet het verdriet aandoen door mijn zelfmoord. ik moet proberren meer vor mij zelf op te komen.
Datum:
09-10-2010
Naam:
Theo
Leeftijd:
53
Provincie:
Utrecht

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.