Levensverhalen (pagina 547)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

geen moed meer

Ik lees ergens iemand die het heel goed bedoelt, ' laat iedereen weten dat je het zo moeilijk hebt' . want dan is er iemand die iets voor je doet. Dan hoeft het niet zo ver te komen.

Dat is niet zo!!!!! Ik heb me te pletter gewerkt om er bovenop te komen.........

Ik dacht dat ik een aantal goede vrienden had en familie die mij wel zou zien vallen. Maar nee. En niet omdat ik het niet vertel of uitdraag. maar die mensen kunnen niet geloven dat het ZOOOO slecht met je gaat. Ze sluiten hun ogen en kunnen het niet aan om je zo te zien lijden.

Mijn familie heeft mij in de steek gelaten omdat ik verteld heb dat ik met een autist getrouwd ben. Hij heeft geen idee van gevoelens. Hij probeert heel erg zijn best te doen, maar heeft geen idee van compassie of empathie. Ik heb een dochter met problemen, Annorexia. En denk maar niet dat we van laag allooi zijn. HBo opleiding en goed inkomen.
Ben onlangs geopereerd aan aangboren hartafwijking die 47 jaar niet onderkend is . jaren verkeerde medicijnen geslikt. en nu eindelijkeen operatie ondergaan. Maar denk je dat iemand zich nog bezorgd maakt? nee iedereen heeft zijn eigen leven en bekommerd zich niet om het jouwe. Wat een kille wereld.
Mijn moeder is onlangs overleden, ik heb haar niet meer kunnen zien, want ze was al 3 dagen dood voordat we mijn zus haar vond. ik heb haar al helemaal niet meer kunnen zien. We hebben een kist begraven. Pas op het moment dat de kist de grond inging realiseerde ik me dat ik haar nooit meer zou kunnen zien, horen voelen aanraken. Heb geshocht gereageerd. Nu is het 1.1/2 jaar later en kan nog steeds niet geloven dat ze dood is. ben intussen in therapie , maar mijn familie heeft mij in de steek gelaten en mijn autistische man is helemaal doorgedraaid omdat hij niet om kan gaan met mijn verdriet en mij voortdurend ontwijkt.

Ik ben in een ander huis gaan wonen omdat hij me 3 keer heeft buitengezet. ik ben in mijn hele leven nog nooit zo EENZAAM geweest. Hij is een leuke vent en niemand gelooft mijn verhaal als ik vertel dat hij alleen maar boos en geirriteerd kan zijn over mijn verdriet.

En weet je wat nog het ergste is, dat de huisarts geen flauw idee heeft wat ie moet doen. Ben er misschien al 5 keer geweest. Maar niemand ziet de nood waarin ik ben
En op het net vind je dan alleen dit soort flauwekul sites.
Ook geen echte hulp.

Als ik help of zelfmoord of zo google, krijg ik commerciele sites.

Ik heb geroepen en geschreeuwd voor mijn gevoel om hulp.
Maar ik ben zo op, uitgebrand, eenzaam, de weg kwijt, wat moet ik doen??? Nu ben ik inmiddels 56 jaar, zou je denken dat je eindelijk weet waar het leven over gaat. En het wordt alleen maar moeilijker., sorry dat ik je geen hoop kan geven. Ik ben enrom de weg kwijt en nog nooit zo verdrietig geweest.
Datum:
19-01-2011
Naam:
mrsmsjosie
Leeftijd:
56
Provincie:
Noord-brabant

Het leven

Hallo
Ik ben een jongen van 20 jaar.
In mijn leven heb ik veel vervelende dingen mee gemaakt.
Het grootste deel van me leven heb ik aan zelfmoord gedacht.
Heb het zelfs 2 keer geprobeert.
Mijn ouders zijn er achter gekomen en hebben toen hulp gezocht.
Na anderhalf jaar in behandeling hebben gezeten zag ik het licht weer.
Ik heb veel geleerd in die tijd.
Ik hoop ook voor de rest van de mensen hier dat ze het licht ook weer zullen zien.
Soms gaat het gewoon kut in het leven maar geloof me ooit zul je iets of iemand tegen komen waar jij wilt voor leven.

Nu gaat het weer goed met me ik heb nu een relatie met iemand waar ik heel veel van hou.
Verder heb ik een leuke baan en ik heb zelfs een hond die er altijd voor me is.

Groet
Datum:
19-01-2011
Naam:
anoniem
Leeftijd:
20
Provincie:
Zuid-holland

hoe ga je verder?

Hallo, mijn naam is Julie...
Ik heb de laatste tijd echt heel veel problemen om niet te denken aan de mogelijk heden om zelfmoord te plegen. Ik ben een meisje dat sociaal is, en niet opvalt. Maar daardoor zouden mensen me nooit begrijpen, elke keer opnieuw denken ze in zichzelf: 'dat waait wel over...'
Maar nu hebben ze het mis!!! Ik wil niet aan het einde komen, maar ik kan niet meer leven, mijn ouders hebben constant ruzie en weten niet wat ze willen en wat ze wel willen, ik haat het gewoon. Ik heb een broer die achter me staat, maar me niet begrijpt. Ik ben verliefd op een jongen die in een ander land woont, maar we zien elkaar elke vakantie, toch hoop ik elke keer dat het iets word, maar duidelijk gaan mijn ouders dat afkeuren. Ik dacht hier hulp te zoeken, in de hoop dat iemand dit zou lezen en me helpen. Ik smeek het je, denk na voor dat je iets doet, Ik kan niet stoppen met denken over zelfmoord plegen, maar durf niet. Want ik weet niet wat erachter komt, na de dood... niemand weet dat...

help me...
Julie
Datum:
18-01-2011
Naam:
Julie
Leeftijd:
14
Provincie:
België

..

IK weet eigenlijk niet zo goed waar ik moet beginnen.. toen ik 13 was kwam ik er achter dat mijn moeder alcoholist is/was.. Ze gaf mij de schuld hiervan als ze dronken was. Ik heb mezelf toen uitgehongerd, lichte vorm van anorexia was daarvan de oorzaak.
Toen ging ik naar een andere school en daar ben ik door 2 jongens verkracht, waarvan 1 mijn beste vriend was.. Leuk zo'n vriend! Dit is inmiddels dik 4 jaar terug, en heb het er nog elke dag heel erg moeilijk mee! Ik kan om alles huilen en weet me geen raad met me zelf.. ben gewoon kapot....
Datum:
18-01-2011
Naam:
...
Leeftijd:
21
Provincie:
Overijssel

Depressief

Hallo beste mensen,

Al een gelange tijd loop ik rond met een leeg gevoel, een gevoel alsof ik hier niet van nut ben. Ik voel me hoe ze dat noemen, depressief. Ik heb geen ''beste'' vrienden. Alleen vrienden met wie ik op school omga.
Als ik naar mijn stage ga, zal ik er geen plezier van inzien. Daarnaast game ik, altijd als ik van me stage afkom. Altijd achter de pc wanneer het kan, tot een uur of 1 s'nachts doordeweeks en in het weekend zolang mogelijk (uur of 5-6 s'nachts). Daarbij rook ik ook nog wiet.
Eigenlijk vind ik de enigste rust wanneer het 11 uur s'avonds is want, dan kan ik mijn joint benuttigen en zullen alle problemen voor 1 uurtje weggaan. En de volgende dag begint het weer van voor af aan. Mijn vader speelt hierbij ook een rol. Mijn opleiding en werk wat ik wil gaan doen worden totaal afgekraakt door me vader omdat, ik denk dat ik in zijn ogen niet voldoe zoals hij zijn zoon voorgesteld zou hebben. Ik zie mijn zusje met haar vriend die haar helemaal gek maakt, haar dingen aanspoort om te doen(alcohol, hard drugs).
Het liefst vertel ik dit aan mijn ouders maar, dan zal ik weer gezien worden als een verrader. Ik heb deze gevoelens met niemand gedeeld, vertelt hoe ik me voel en dat het er alleen maar erger op word.
Terwijl ik mijn gevoelens aan het opschrijven ben rollen de tranen van me gezicht. Het doet pijn om me zelf zo te zien leven. Zelfmoord is geen optie vind ik, alhoewel mijn gedachten er wel naar gericht zijn.
Ik hoop dat ik hier steun kan krijgen en tips om dit gevoel weg te vegen en weer een normaal en plezierig leven kan leiden.

Ik dank u voor uw tijd,

Anoniem.
Datum:
17-01-2011
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
19
Provincie:
Noord-holland

KK leve

hoi
ik ben vanaf mijn 11e het huis uitgezet. vanaf dat ik geboren ben hebben mijn ouders altijd problemen gehad en ik ben er dus mee opgegroeid. Dus vanaf mijn 11e werd ik uit huis geplaatst. ik heb vanaf toen 7 jaar achter mekaar mijn moeder nie meer gezien. en 8 jaar mijn vader niet. in die tussetijd heb ik veel last van depressie gehad en heb ik nog steeds. het word steeds erger, als k boos naar buiten loop heb ik altijd agressieve gedachtes zovan als iemand nu mij verkeerd aan kijkt of iets zegt klap ik hem neer of juist andersom dat ik zelf dood wil. elke keer krijg ik rare gedachtes en wil ik dood, kzou nie weten hoe ik er vanaf komt. ik hoop dat alles beter gaat komende maanden anders loopt het verkeerd af. en als het beter gaat deel ik dat graag met jullie .. groeten
Datum:
17-01-2011
Naam:
hoop op betere tijden
Leeftijd:
19
Provincie:
Drenthe

zelfmoord

ik wil graag zelfmoord plegen omdat ik altijd alles verkeerd doe . het is nooit goed. ik groei ook niet meer en ben nog maar 12.
ik moet een beugel dragen en iedereen pest me
Datum:
17-01-2011
Naam:
chloë
Leeftijd:
12
Provincie:
België

ik word er schijt ziek van

mijn leven begon al kut op het moment dat ik geboren werd, mijn vader verliet het huis 2 maanden voordat ik geboren werd en ging naar een vrouw wat nu mijn stiefmoeder moet voorstellen, als klein kind ging ik vaak heen en weer tussen men ouders niet echt begrijpend wat er aan de hand was, toen ik in groep 5 kwam begreep ik het beter en het maakte me te onzeker, het begon klasgenoten optevallen en dat maakte het makkelijker voor ze om me als pispaaltje in de kals te zetten, in groep 6 ging ik ook naar een psychiater omdat ik geen uitweg vond ik had 1 vriend in die tijd waar ik vele mee optrok maar afentoe deed hij zelf ook mee tot groep 8 stopte het peste eigelijk niet en in de tussen tijd van groep 8 naar de eerste ben ik nog een keer langs een psychiater gegaan theeft wel geholpen maar nog altijd had ik veel ruzie met mijn stiefmoeder, in de eerste kon ik wel redelijk goed met klasgenoten omgaan maar door mijn onzekerheid zei ik niet veel, zal wel aan puberteit liggen ofso, in de 2e ging het veel beter kwam een vriend tegen waarmee ik nog steeds bevriend heeft en bijna het enigste is die me op de been houd, in de derde leerde ik een meisje kennen die ik erg leuk vond na een leuke avond bij haar film te hebben gekeken liet ze me de week erna eigelijk weer hard vallen en ging met een klasgenoot ervan door, best wel pijnlijk, in de 4e was ik er wel overheen en leerde ik iemand anders kennen ik was heel goed met dr bevriend en ik kreeg wel signalen van dr dat ze me leuk vond maar nooit durfde ik het haar te vertellen dat ik haar ook wel leuk vond, maar twas soms meer een schommeling ik denk dat je het wel bindingsangst kan noemen soms vond ik dr eigelijk niks en soms juist heel wel, ik heb het dr toen de tijd ook niet verteld, pas na de zomer toen ik weer bij haar in de klas zat en ze bijna met iemand anders had heb ik het haar verteld, het heeft 2 maanden geduurt voordat we eindelijk zoende wat tevens ook men eerste was toen ik net 17 werd, en op mijn leeftijd word je daar best onzeker van, weer geen week later liet ze me vallen en sinds dien ook niet meer gesproken en in deze tijd had ik nog veel meer last van andere mensen die mijn leven zuur probeerde te maken maar als ik het daarover moet hebben ben ik morgen waarschijnlijk nog aan het type, en ook eigelijk sinds gister het meisje met wie ik had het uitmaakte na 2 en halve week, ze had ook bindingsangst zei ze ik ben er gewoon helemaal kapot van ook omdat ik bij haar veder was gegaan wat voor mij gewoon heel speciaal was en ik heb dr ook aardig wat verteld van mijn dingen, wat er ook gebeurde dit jaar is dat de zomer niet meer bij men vader kom, vanwege allemaal redenen die vroeger zijn gebeurd en omdat ik mijn stiefhoer gewoon zo haat vanwege ook allemaal redenen, ik ben gewoon kapot van alle tegenslagen ik kan me geen enkel leuk moment herinneren uit mijn jeugd en tklinkt stom omdat ik de 24e 18 word, maar er is gewoon niks leuks, terwijl ik dit type springen de tranen me in de ogen, het is misschien allemaal geen goeie reden om op deze site te zitten omdat ik er soms wel eens aan denk maar het maakt me allemaal zo kapot ik heb er zo gewoon geen zin meer in,, :(
Datum:
17-01-2011
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
17
Provincie:
Utrecht

heey,

hallo ik wete niet presie hoe ik dit moet vertellen, maar goed het is allemaal zo kut alles zit tegen ik heb dikke schulden iedereen laat me vallen ik ben dakloos, al bijna 2 jaar nu hebben 2 zogenaade vrienden vandaag wta gedaan en nu ben ik ineens voortvluchtig ik ben dan een sterke jongeman maar dat trek ik ook allemala niet meer! het lijkt wle of ik dagelijks het leven door loop met een rots blok op men schouders, mensen snappen niet dat ik ook een leven wil maar dat is alleemaal niet meer te realisher dus bij deze zeg ik ben je jong denk ana je toekomnst er kan veel voor je gedaan worden maak een opleiding af en doe wat voor je troekomst leef voor jezlef en niet voor het rijk! maar je zal altidj iemand pijn doen met je/mijn besluit, ik zeg veder niet hoe en wat maar ik hoop dat je je bedenkt, maar voor mij is er geen weg meer terug, bedankt voor dat je de oeite neemt om dit verhaal te lezen greetzz
Datum:
16-01-2011
Naam:
sorry
Leeftijd:
19
Provincie:
Drenthe

Hoelang nog????

Hoelang nog?.............hoelang nog?.....hoelang nog?.......
Krijg ik tegenslag op mn werk,ruzie met mn vrouw,gezeur van een ieder.M.a.w moet ik tegen slagen opvangen......hoe lang nog?.............moet ik moed op bouwen voor dat ik de stap kan zetten.
Ik ben er klaar voor,maar mn dochtertje is de enige wat mij dwars staat tot wat ik wil doen om er een einde aan te maken.
Waarom?............,omdat ik mij telkens de vraag stel.Wil ik haar dit wel aan doen?ze is pas 2jr. en als ze later groot wordt zal ze dan ook zo snel opgeven omdat dr vader dat ook had gedaan?

Maar wat te doen als de emmer bijna vol is.
Niks wat je doet is goed.Niks wat je zegt is waar.Dag en nacht ben je aan het denken op de paar uurtjes na dat je in slaap valt.

Hoelang nog?...................
Als je klaar bent ben ik klaar voor jouw.

m.v.g
Mn gedachten
Datum:
16-01-2011
Naam:
wayne
Leeftijd:
33
Provincie:
Groningen
Praat erover!
Logo Stichting 113 Zelfmoordpreventie
0800-0113
Chat: www.113.nl

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.